รุ่งสาง...
น้ำค้างจับระยับพราว
สายลมหนาวสัมผัสผิว
หมอกหนาเอื่อยเฉื่อยเลาะทิว
ชายป่าไร่ใกล้บ้านเรา
ชมพฤกษ์ไพรใกล้แนวสวน
สักปลูกล้วนชวนเงียบเหงา
โดดเด่นตั้งดั่งหมู่ดาว
ไร้เดือนข้างช่างอาดูร
มองดูดินกลิ่นกระทบ
จากเตาอบมิจบสูญ
กลิ่นแกลบไหม้ใช่ค้ำคูณ
กลับเพิ่มพูนมูลโรคภัย
เสียงนกกาบินมารอบ
ดั่งจะปลอบชอบไฉน
ให้ยุพินปิ่นหทัย
ระวังไฟที่กองฟาง
ฤดูหนาว ณ คราวนี้
วอนน้องพี่ที่ควรสร้าง
ไม่เผาป่าหาหนทาง
กินแลนบ่างอย่างทารุณ
..............................................
...
“พี่หนาน”
12/2/2559
=========================
รุ่งสาง.......
น้ำค้างฟุ้งฟ่องละอองฝอย
ไอหนาวละอองหมอกล่องลอย
น้ำค้างย้อยหยาดหยดรดใบไม้
สายหน่อยความร้อนเริ่มผ่อนส่ง
เที่ยงยิ่งคงร้อนเหลือจนเหงื่อไหล
ลืมไปเลยว่าหนาวเป็นเช่นไร
นี่แหละหนาเมืองไทย....ไชโย..!
สวัสดีครับคุณครูมะเดื่อ
กลอนช่างไพเราะจับใจ ไล่ลำดับเหตุการณ์ได้ดีมาก
ช่วงนี้พี่หนานหายใจเข้าหายใจออกอยู่แต่ในสวนครับ