ยามเมื่อสายฝนพรำ

ยามเมื่อสายฝนพรำ....

ช่อผกาแหงนมองบนท้องฟ้า

แดดอ่อนล้าหลีกทางให้สายฝน

โปรยลงมาเริงรื่นชื่นกมล

ชุ่มสายชลทั้งกิ่งก้านสราญใจ

แม้นฝนสาดซัดซ้ำจนสั่นคลอน

ผลิใบอ่อนทัานทีมิหวั่นไหว

ต้นยืนหยัดฝ่าลมฝนจนพ้นภัย

ป้องก้านกิ่งดอกใบให้อยู่ยง

.

.ปลายสายรุ้ง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รักษ์กลอนไทย



ความเห็น (0)