การที่ได้ศึกษาบทความจาก คุณแจ้สน้อยๆ ในประวัติศสาสตร์ของอิสราเอลชน คือยิว เรื่อง ฮิบรูกับยิวต่างกันอย่างไร เพื่อหาข้อมูลผูกโยงถึงวัฒนธรรมเกี่ยวกับภาษาสำเนียงทำนองเสียงนั้น เป็นชนชาวกลุ่มที่มีมาก่อนพระเยซูเกิด อันมีชนชาว Semitic เสมิติค หรือ เซไมท คือยิว (การดำรงใช้เสียงภาษาศัพท์และเสียงอาจเปลี่ยนแปร่งแบ่งเป็นชนกลุ่มเล็กหรืออาจเป็นพะยันชนะออกเสียงยังมิลงตัว) เป็นชนชาวโดยรวมซึ่งมีชนชาว Hebrew คือยิวเป็นจุดเริ่มต้นต่อการสืบค้น
กล่าวโดยสังเขปคือ อับราฮัม จัดแบ่งพื้นที่การปกครอง 12 เขตให้กับกลุ่มชนและส่งทายาททั้ง 12 คนไปเป็นประมุข ส่วนอีกคนรวมอยู่ในจำนวนเป็น 13 คนเป็นคนที่ 11 ชื่อโยเซฟ ซึ่งไม่ได้แบ่งเขตการปกครองให้แต่เป็นกลุ่มชนที่ให้ฐานะเป็นต้นตระกูลปุโรหิต ติดต่อกับพระเจ้าเป็นสื่อเชื่อมโยงชื่อกลุ่ม levee กลุ่มเชื้อเชิญให้เข้ามาอยู่ดีกินดีเมื่อมีหน้าที่ทางศาสนา และต้องได้รับความคุ้มครองจากประมุขทั้ง 12 กลุ่มชนและชนที่ 12 กลุ่มแต่ผู้ดำเนินการมิได้มีประสงค์ที่เข้าสืบค้นเรื่องประวัติชน เพียงเพื่อรู้ที่มาจากแหล่งสำเนียงทำนองภาษาเสียง สืบค้นให้รู้ถึงการเรียงร้อยอันเป็นคุณลักษณะของ Hebrew ใช้ต่อการดำรงอย่างสืบเนื่อง ต่อเมื่อ “ยิว” เกิดการเคลื่อนไหวไปตามนิสัยมนุษย์ในด้านการปกครองและความคิดเห็นไม่ตรงกัน จึงเกิดเรื่องราวขึ้น (กรุณาค้นหาความรู้เพิ่มเติมจากคัมภีร์ใบเบิ้ลคริสเตียน)
และขอกล่าวอย่างผู้ดำเนินการเข้าใจแบบเปรียบเทียบคือ ประเทศไทยเป็นชนไทย มีปฏิภาคสำเนียงทำนองเสียงแบ่งออกเป็นภาค คือสำเนียงทำนองเสียงภาคเหนือ – ภาคกลาง – ตะวันตก (สำเนียงทำนองเสียงสุพรรณ) ภาคตะวันออกตอนบนตอนล่างและภาคใต้ แต่ละสำเนียงย่อมได้รับอิทธิผลของประเทศใกล้เคียง แยกแปร่งเปลี่ยนปนจุดความนิยมไปตามชมาชิกชนกลุ่มนั้นๆ นิยมอย่างยอมรับและไม่ยอมรับก็มี ยังคงสภาพถึงปัจจุบันก็มีเช่นไทยชาวตะวันตก (สำเนียงทำนองเสียงสุพรรณ) เราจงช่วยรักษาและสนับสนุนไว้
