ดิ้นร้นไปใยเล่ามนุษย์เอ๋ย
เกิดมาพร้อมความทุกข์ ทุกข์ที่ต้องเกิด ทุกข์ที่ต้องเจ็บ
อาจไม่ใช่เรา………
หลายชีวิตยังคงร้องไห้ ร่ำหา หิว เหนื่อย เจ็บปวด
หนึ่งชีวิตหิวโหยเพราะไม่มีอะไรกิน
อีกหนึ่งชีวิตสบายเพราะมีทุกอย่างให้เลือกกิน
ต่างกันเหลือเกิน อะไรเล่าที่ทำให้ต่าง กรรม การกระทำแต่ปางก่อน เชื่อเถิดถึงจะอดอยากขนาดไหน ชีวิตก็ต้องดิ้นต่อไป เพราะมนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้แพ้ แต่เกิดมาเพื่อชนะ ชนะความทุกข์ด้วยการไม่ทุกข์…ปล่อยวางทุกๆ อย่าง ให้เหลือเพียงความว่างเปล่า
นั่นแหละคือเป้าหมายของชีวิต
ธรรมะ>>>ธรรมชาติ>>>ธรรมดา
.................ปลายสายรุ้ง................
มีรักมามอบให้..
รับไว้ด้วยหัวใจค่ะ