ฉันจึงต้องยืนอยู่บนเส้นแห่งกาลเวลา เพื่อที่จะ "ตื่นอยู่เสมอ"

บนเส้นทางแห่งชีวิต ที่ย่างก้าว

บนถนนที่มีกาลเวลา คอยกำกับ

มีช่วงเวลาแห่งสุขและทุกข์ ขนานอยู่

บนเส้นทางที่มีกาลเวลาเช่นนี้

ทุกข์และสุข ผสมปนกัน

แยกได้ยากยิ่ง…

 

ณ บนเส้นกาลเวลา ที่ยืนอยู่

ฉันเห็นสุขและทุกข์ อยู่สองฟากฝั่ง

ยามตื่นฉันสุข ยามหลับฉันทุกข์

ฉันพยายามอย่างหยวดยิ่ง ที่จะตื่น

เพื่อสัมผัสกับความสุข

ฉันพยายามอย่างยิ่งหยวด

ที่จะฝืน ไม่ให้หลับ

เพื่อไม่จมอยู่กับทุกข์

 

ฉันเห็นความทุกข์และความสุข

อยู่ข้างฉัน คนละฟากฝั่ง ของเส้นกาลเวลา 

บนเส้นทางของชีวิต ที่มีเวลามากำกับ

ช่างยั่วยวนให้ฉันหลับ ได้ง่ายยิ่ง

ฉันจึงต้องยืนอยู่บนเส้นแห่งกาลเวลา

เพื่อที่ฉันจะได้ “ตื่นอยู่เสมอ”

 

 

แก้วน้ำหนึ่ง

๒๕ มี.ค. ๕๗