การเข้าใจ...วิถีในการดำรงชีพของมนุษย์ ขึ้นอยู่กับความคิด
ความเข้าใจของแต่ละบุคคล...มีความเข้าใจว่า...คนเราเกิดมาทำไม?
เกิดมาเพื่ออะไร?...ชีวิตเมื่อสุข เดี๋ยวก็มีทุกข์...เมื่อมีโศก เดี๋ยวก็มีสุข
เพียงแค่รู้ตัวตนว่า "ชีวิต" ของแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างกัน...
จะให้คนอื่นมาเหมือนกับตนเองนั้น...ยาก...และจะให้เราไปเหมือนกับ
คนอื่นนั้นก็ยากเช่นกัน...เพียงแต่ว่า...ทำอย่างไร? เราจะอยู่ร่วมกันใน
สังคมให้ได้...
ถ้าทุกคนเข้าใจว่า คนเราเกิดมาแล้วสุดท้ายก็ต้องตาย...
ระหว่างทางที่เดิน...อาจเป็นทางที่ราบเรียบ บางครั้งบางคราก็ขรุขระ
มีทั้งเรื่องราวต่าง ๆ นานัปการ...ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้เราเกิดวิกฤติ
ทุกขเวทนา...สิ่งต่าง ๆ ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป...ทุกข์ผ่านไป
สุขก็เข้ามาแทนที่ เป็นอนิจจังอยู่เช่นนี้ หมุนเวียนสลับกันไป - มา
และจงอย่า "ประมาทกับชีวิต"...
การอยู่ร่วมกันมีบ้างที่กระทบกระทั่งกัน...แต่เป้าหมายที่เรา
ตั้งไว้นั้นเหมือนกัน...สุดท้ายก็ต้องไปเหมือนกัน...ไม่มีใครห้ามได้
แต่เรื่องราวระหว่างทางที่เราอยู่ด้วยกัน ทำอย่างไร? จึงจะทำให้เรา
เกิดสุขมากที่สุดมากกว่า สำหรับการใช้ชีวิต...ถ้าทุกคนเข้าใจ "ชีวิต"
แบบนี้ เรื่องราวปัญหาต่าง ๆ ก็น่าจะเบาบางลงได้...
แต่เรื่องราวทุกวันนี้เป็นเหมือนเฉกเช่น...ความไม่เข้าใจ "ชีวิต"
ของตนเองมากกว่า...จึงกลายเป็นเรื่องและปัญหาในทุกวันนี้...
อย่าเห่อเหิม ทะเยอทะยาน "อยาก" กับทางโลกมากนัก...
พึงสังวรว่า...สุดท้ายก็สังเวยร่างสู่กองไฟเหมือน ๆ กัน...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๑ มีนาคม ๒๕๕๗
นี่คือ ผลผลึกจากประสบการณ์ ที่ผ่านชีวิต ด้วยคำคมที่สร้างสรรค์ด้านสติ ปัญญาครับ เห็นด้วยครับพี่
ขอบคุณค่ะ คุณ ส.
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ
ความอยากย่อมเป็นทุกข์และทำให้ไม่ได้อยู่กับปัจจุบันด้วย