เมื่อวันวานที่ผ่านมานี้ (27 ตุลาคม 2549) ผมได้รับโทรศัพท์จากท่านอาจารย์ปาจรีย์ (ผศ.ดร.ปาจรีย์ ผลประเสริฐ) ท่านได้โทรมาแล้วบอกกับผมว่า ท่านได้รับข้อความที่ผมฝากส่งถึงท่านแล้ว โดยทีมงานประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร Print ไปให้ท่าน

หลังจากที่ผมได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกดีใจและได้คำตอบที่พยายามขบคิดมานานนับตั้งแต่สมัยที่อยู่อุบลราชธานี ว่าจะทำอย่างไรดีที่จะให้ KM นั้นสามารถเข้าไปสู่สังคมของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยได้ ซึ่งเทคนิคและกุศโลบายที่มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรทำนี้ เป็นสิ่งที่สามารถการันตีถึงผลดีที่เกิดขึ้นมาได้อย่างเอนกอนันต์

นับตั้งแต่ผมได้รู้จักกับบล็อก  pr_kpru  ผมก็ได้ติดตามอ่านถึงที่มาที่ไปโดยเฉพาะเรื่องของการส่งเสริมและการกระตุ้นจากทางผู้บริหาร นำทีมโดยท่านอธิการบดี ผศ.รัตนา รักการ และบุคลากรในทุก ๆ ฝ่ายของมหาวิทยาลัยฯ ที่ส่งเสริมและสนับสนุนอย่างเต็มที่ให้เกิดสังคมแห่งการจัดการความรู้ขึ้นภายในมหาวิทยาลัยฯ แห่งนี้ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่สร้างผมให้เป็นผมขึ้นมาได้ทุกวันนี้

นับตั้งแต่การชักชวน เชิญชวน การออกเสียงตามสายภายในมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมอบหมายหน้าที่นี้ให้เป็น Job Description หนึ่งของงานประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยฯ ซึ่งมีบุคลากรที่เต็มที่และเต็มใจในการทำงานประชาสัมพันธ์ข่าวสารต่าง ๆ เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้งานดี ๆ ที่เกิดขึ้นมากมายในมหาวิทยาลัยฯ ซึ่งนั่นก็นำมาสู่การนำงานวิจัยเรื่องท่องเที่ยวของอาจารย์ปาจรีย์ ผลการวิจัยความพึงพอใจตำรวจท่องเที่ยว : PR จ๊ะจ๋าซึ่งท่านเป็นอาจารย์ที่สอนวิจัยผมเป็นคนแรก เมื่อครั้งที่ผมเรียนปริญญาตรี ปี 4 อยู่ที่กำแพงเพชรครับ

ขอเล่าย้อนกลับไปถึงสมัยที่ผมได้เรียนวิจัยกับท่านตอนนั้นสนุกมากเลยครับ ผมทำวิจัยเรื่องความต้องการและความพึงพอใจในการเรียนต่อหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (M.B.A.) ของประชาชนในจังหวัดกำแพงเพชร ซึ่งนั่นนับได้ว่าเป็นวิจัยเล่มแรกอย่างเป็นทางการของผมเลยทีเดียว

ต่อจากนั้นเมื่อผมได้เริ่มทำงานที่สำนักวิจัย สถาบันราชภัฏกำแพงเพชรในสมัยนั้นก็พบปะและพูดคุยกับท่านเสมอ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผมมาทำงานเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ก็ได้มีโอกาสร่วมทำงานกับท่านในชุดโครงการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างการบริหารจัดการที่ดี (Good Governance) ของกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมือง ซึ่งชุดโครงการนั้นเป็นชุดโครงการที่มหาวิทยาลัยราชภัฏทำงานร่วมกันทั้งประเทศครับ ผมจึงได้มีโอกาสทำงานกับท่านและคณาจารย์ผู้มีความสามารถหลาย ๆ ท่านทั้งในภาคเหนือและในประเทศไทย

(ทีมงานวิจัยกองทุนหมู่บ้านฯ ภาคเหนือ จากซ้ายสองท่านจากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ถัดมาเป็นผม จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ต่อมาเป็นพี่ยุ กับท่าน ดร.ปาจรีย์ ผลประเสริฐ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรและขวาสุดท่านอาจารย์สุวรัฐ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง)

 

ย้อนกลับมาที่เรื่องของทีมงาน KM ของมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรครับ นอกจากการส่งเสริมและการกระตุ้นให้ทุก ๆ คณะ ทุกสถาบัน ทุกสำนัก ได้จัดการความรู้กันทั้งภายในและภายนอกแล้ว สิ่งที่น่าชื่นชมมาก ๆ ก็คือ

อาจารย์ปาจรีย์บอกกับผมตอนที่คุยโทรศัพท์วันนั้นว่า

"ทางประชาสัมพันธ์เขา Print ข้อความในบันทึกนั้นมาให้ เพราะครูไม่ค่อยได้เข้าไปอ่านบันทึกและใช้บล็อกสักเท่าไหร่"

ถึงแม้ว่าจะเป็นสิ่งเล็ก ๆ แต่มีคุณค่ายิ่งใหญ่ครับ

เพราะว่าเมื่อก่อนผมเคยคิดและแก้ปัญหาว่าจะทำอย่างไรดีให้อาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่ส่วนใหญ่เป็นผู้มีความรู้มาก ๆ แต่ท่านต่าง ๆ เหล่านั้นมีภาระกิจหรืองานประจำ ทั้งงานราษฎ์งานหลวงรัดตัว ทำอย่างไรดีให้ท่านเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นำความรู้และความคิดดี ๆ มาต่อยอดและเติมเต็มความรู้ใน Gotoknow แห่งนี้ได้

"ทีมงานสนับสนุน" เป็นคำตอบที่ดีมาก ๆ ครับ

ในมหาวิทยาลัยฯ ส่วนใหญ่จะแบ่งบุคลากรออกเป็นสองส่วนหลัก ๆ ก็คือ บุคลากรสายวิชาการ (สอน) กับบุคลากรสายสนับสนุน

ดังนั้น บทพิสูจน์และหน้าที่ที่ทำได้อย่างดียิ่งของบุคลากรสายสนับสนุนจากมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรนี้ เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงคุณภาพและวิสัยทัศน์จากผู้บริหารที่ทำให้ "งานบริการ" สามารถสนับสนุนงานของฝ่ายวิชาการได้อย่างเต็มที่และเกิดประสิทธิภาพอย่างยิ่งครับ

แผ่นกระดาษเล็ก ๆ ที่มีตัวอักษรเปื้อนหมึกจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในบล็อก ส่งถึงมือของคณาจารย์ และงานต่าง ๆ จากคณาจารย์ที่ทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัยได้เปลี่ยนจากกระดาษ จากตัวอักษร จากภาพถ่ายมาเป็นข้อมูลในระบบ digital บนบล็อกใน Gotoknow แห่งนี้

ทีมงานสนับสนุน ทำหน้าที่สนับสนุนและเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและก่อให้เกิดประสิทธิผลได้อย่างดียิ่ง


ประโยชน์อันมากมายนี้กระผมขอมอบเป็นกตัญญุตาต่อครูบาอาจารย์ทุก ๆ ท่านที่ประสิทธิประสาทวิชากับผมมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

ขอกราบขอบพระคุณความรู้ที่ทุก ๆ ท่านมอบให้ผมเสมอมา

ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ