หากเราหลับตาลงแล้วนึกถึงสิ่งที่ต้องการ หรือเงินที่ต้องการก็ได้ จะพบว่าตัวเลขที่เรากำหนดหรือที่เราพอใจนั้น เช่น อาจจะ 1,000,000 บาท พอจะเพิ่มขึ้นไปเป็น สองล้าน สามล้าน เราชักจะกลัว ไม่กล้าคิดต่อ ...คำถามคือ ทำไมนะ เราถึงได้มักน้อยจัง

ยิ่งพอคิดว่าเงินหนึ่งแสนบาทมีแบ็งค์พันหนึ่งร้อยใบ หนึ่งล้านบาทมีแบ็งค์พันหนึ่งพันใบ
เงินห้าล้านบาทมีแบ็งค์พัน ห้าพันใบ

แบบนี้เมื่อเห็นจำนวนแล้วยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า ห่างไกลจากการเป็นเจ้าของมากมายทีเดียวนะ ยิ่งเมื่อนึกถึงหัวหน้าที่เรารู้จักท่านมีเงินห้าสิบล้านบาทซึ่งก็ไม่ได้มากมายกว่าเศรษฐีในจังหวัดกันสักเท่าไหร่หรอก เมื่อคิดเป็นจำนวนแบ็งค์พันก็พบว่ามีถึง ห้าหมื่นใบเลยทีเดียว แบบนี้ทำให้เรานึกภาพไปถึงคนจน คนรวยได้ชัดเจนมากๆ นะครับ

คำถามต่อไปก็คือถ้าทำเงินแบบเขาไม่ได้ แล้วสิ่งที่ทำได้ล่ะ มันเพียงพอต่อความภาคภูมิใจมั๊ย

จริงๆ เมื่อคำนวณเป็นตัวเลขแล้วก็พบว่าเราสามารถมีเงินได้เพียง สองล้านเศษๆในวัยหกสิบปีนะ

แบบนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรภูมิใจเลย

แล้วเราลองตอบคำถามต่อไปดูว่า ถ้าเรามีเงินพอสำหรับส่งลูกเรียนจนจบในสิ่งที่เขาอยากได้ และเราก็มีเงินเก็บไว้จำนวนหนึ่งอาจจะ หกเจ็ดแสนบาทนะครับ และยังคงมีเงินสำหรับยังชีพได้ตลอดไปจนแก่เฒ่า แบบนี้แนวนี้แหละที่เราทำได้

แล้วมันน่าภูมิใจมั๊ย คำตอบก็คือ ภูมิใจและก็ไม่มีอะไรกังวล รู้สึกเบาสบายขึ้น หมดทุกข์ไปเยอะ และนี่ก็คือความรวยที่เหมาะสมของคนแต่ละคนนะ