บ้านเราที่พิจิตร หลายคนที่พอมีกำลังเงิน  พวกเราทุ่มเทกันเรื่องส่งลูกเรียน พูดอย่างนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดานะ เขาทุ่มเทกันแค่ไหน ท่านก็คงเดาถูกนะครับ คือทำกันเต็มที่เลยล่ะ สอบแข่ง แก่งแย่ง ชิงโอกาส

หากแต่สิ่งที่หลายคนสนใจก็คือ แล้วแนวทางแบบอื่นๆ แต่ได้ผลลัพธ์ดีน่ะ มีไหม ??

ผมเองก็ค้นหาแนวทางแบบนี้เช่นกัน แต่การเดินด้วยแนวอย่างนี้เราจำเป็นต้องมีความเชื่อ ศรัทธา และต้องยอมรับความเสี่ยงเอง ซึ่งโดยการพยากรณ์แล้วก็ทำให้การบรรลุเป้าหมายนั้นค่อนข้างยาก ฉะนั้นหลายคนก็ไม่เลือก แต่เลือกที่จะทำตามๆ เพื่อนๆผู้ปกครองกันไป แบบเค้าเรียนพิเศษที่ไหนเราก็ให้ลูกเราไปเรียนด้วย การทำแบบนี้ก็ไม่น่าจะผิดอะไรนะ แต่ถ้าจะให้ดีจะต้องมีการตรวจสอบผลลัพธ์ที่ได้ด้วย ตรงนี้แหละที่เพื่อนๆ ผู้ปกครองบ้านผมไม่ค่อยทำกัน นี่น่าจะเป็นสาเหตุของการความด้อยความรู้ของเด็กๆ ต่างจังหวัดส่วนใหญ่

การทวนว่าวันนี้เรียนอะไรมาบ้าง สัปดาห์นี้เป็นอย่างไร พูดคุยด้วยความรู้สึกร่วม อบอุ่น ช่วยเหลือ แกะปมปัญหาของลูกพร้อมทั้งให้คำแนะนำในเรื่องราวที่พูดทำความเข้าใจได้ ในส่วนที่เป็นปัญหาที่ใหญ่หน่อยผู้ปกครองต้องเข้าไปจัดการให้เขสามารถเดินต่อไปได้อย่างสะดวก

การทำเรื่องราวอย่างนี้ เราได้ทำมาเรื่อยๆ หากแต่คราวนี้ เราก็สนับสนุนให้ลูกได้เรียนพิเศษแบบเดิม ซึ่งก็เป็นการช่วยให้เรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่ายขึ้น ...ลูกสาวคนโตเรียนมอสาม เขาขอไม่เรียนฟิสิกส์กับสถาบันสอน เขาจะเข้าไปค้นหาและเรียนรู้เอง อยากจะทดสอบตัวเองว่างั้น นี่ก็ทำให้ผู้ปกครองแปลกใจ และเราก็ตามใจเขานะ เลยมีเรื่องตื่นเต้นที่ต้องตาม อ่ะครับ