-ผ่านพ้นพิธีจรดพระนังคัลเเรกนาขวัญ.......
.วิถีชีวิตของ "ต้นกล้า" ก็เริ่มต้นเป็นทางการแล้ว....................
2-3 วัน ได้เห็นเม็ดฝนโปรยปลาย ปอยๆๆๆ ในยามค่ำคืน...นึกถึงท้องทุ่ง....กลิ่นไอดิน...นึกถึง..เจ้าทุยและทองกราว...
การเริ่มต้นของชีวิตอย่าง "ต้นกล้า" คงต้องเริ่มสักที.
-ในท้องทุ่งเมื่อมีน้ำเจิ่งนอง.....กบ หมู่ปลาน้อยใหญ่ สัตว์จำศีล ก็ออกมาโลดแล่น ขานรับกับฤดูกาลและสายฝน
-ผู้คน.....ก็คงเช่นเดียวกัน (แต่คงไม่ใช่ทุกคน)..แน่ๆๆๆ
-แต่ เมื่อวันคืน "ฤดูกาลเปลี่ยน" ชีวิต..บางอย่างก็เปลี่ยน...สิ่งที่เคยมี ก็คงเคยมีเท่านั้นหรือ ? และเคยจำว่ามีต่อไป...หรือไม่?
-จากรุ่นสู่รุ่น ....ประสบการณ์...เรื่องราวที่แตกต่าง...บริบทที่เปลี่ยนไป...ความรู้สึกนึกคิด...จินตนาการอาจคาดไม่ถึง.....ความทุ่มเท...เสียสละ กาย ใจ เลือดเนื้อและชีวิต....ด้วยจิตและวิญ่ญ่าณของวีรชนแม้ไร้ซึ่งหลุมฝังศพ.....แม้แต่ตำนานไว้เล่าขาน.....
-คนรุ่นใหม่...คงจินตนาการไม่ถึง...หรือไม่ ?
-เมื่อสายฝนโปรยมา "ต้นกล้า" ต้นใหม่คงเกิดมีขึ้น...จากพื้นดินผู้เป็นมารดา อันแตกระเเหง โรยรา.....
ปล.ขอให้มีสายฝนตลอดไป อย่าได้เห็นเป็นหยาดน้ำตา...เลย....
กัลยาณธรรม
