เคยไหม.....ในช่วงชีวิตวัยเด็ก.....มีหลายคนที่ไม่มีโอกาสได้ทำความฝันให้เป็นความจริง  เพราะ ฝันนั้นยิ่งใหญ่เกินจนทำไม่ได้ หรือ ไม่มีเวลาได้ทำ แต่อย่างน้อยก็ได้สร้างจุดประกายเล็กๆ และได้ทำบางส่วนถึงแม้จะไม่ได้ทำเป็นเรื่องเป็นราว เหมือนกับความฝันของเรา ซึ่งเป็นช่วงหนึ่งที่ตอนเด็กชอบคิดว่า เราชอบวาดรูปการ์ตูน

          ตอนประมาณ ป. 5 เคยเห็นเพื่อนที่เก่งมีความสามารถในการวาดรูประบายสี แล้วถูกครูเรียกไปประกวดแข่งขันวาดรูป     ทำให้เราอยากไปประกวดบ้าง และก็มีความคิดนี้ติดหัวตลอดเวลาว่า ทำไมครูถึงไม่เรียกเราบ้าง  บางครั้งก็คิดว่าช่างมันเถอะไม่ต้องไปประกวดก็ได้  ความรู้สึกนั้นทำให้อยากวาดรูปเรื่อยๆมา

          ตอน ม.2 เป็นจุดที่ทำให้ได้พัฒนาฝีมือ เราเริ่มเข้าชมรมวาดรูประบายสี  โดยเริ่มการระบายสีให้เหมือนกับของจริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ชอบ ( เราชอบวาดให้เหมือนๆของจริง เพราะทำให้สังเกตและเพลิน )  เราแข่งขันประกวดวาดรูปเป็นครั้งแรก โดยวาดรูปหน้าพระ  ใช้ดินสอ EE แรงเงา ในช่วงที่มีการฝึกซ้อมวาดรูปนั้น ก็มีคนอื่นมาซ้อมวาดเหมือนกัน  ไม่ค่อยกดดันเท่าไหร่  เสาร์-อาทิตย์ก็ต้องมาซ้อม เราจะปั่นจักรยานมาทุก เสาร์-อาทิตย์ เป็นระยะหนึ่ง    เมื่อถึงวันแข่งขันทั้งกลัวและตื่นเต้นแต่ก็คุ้มค่ากับการฝึกซ้อม ทำให้ประสบความสำเร็จ

          ตอน ม. 3 เราได้ไปแข่งขันประกวดวาดรูปเรื่อยๆ มีทั้งที่ถนัดและก็ไม่ถนัด ทำให้ได้ประสบการณ์ต่างๆจากสถานที่ ผู้ร่วมแข่งขัน ครูที่สอน  ถึงเวลาจะสั้นแต่อย่างน้อยก็ทำให้มีพรสรรค์เล็กๆน้อยๆ ได้พัฒนาฝีมือต่อไปเรื่อยๆ ได้เป็นงานอดิเรกส่วนตัว ถึงจะได้แค่ขั้นพื้นฐานแค่นี้ก็พอใจแล้ว

        ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณแง่คิดดีๆที่ได้จากการประกวดการแข่งขันวาดรูป  เช่น  เหนือฟ้ายังมีฟ้า ไม่ควรคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด   ควรถ่อมตัวเอง เพื่อที่จะได้เทคนิคเล็กๆน้อยๆ  จากผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่าเรา