บันทึกที่จุดประกาย

นอกจากการอ่านบล็อกใน gotoknow ได้รับสาระหลากหลายแล้ว ไม่น่าเชื่อว่า บันทึกในบล็อก ทำให้เกิดความทรงจำในอดีตได้เช่นกัน



เพื่อนของนายบอนที่ถูกชักชวนให้เข้ามาติดตามอ่าน gotoknow อ่านๆๆๆๆๆๆ จนมาพบล็อกของครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทก



<ul>

  • เทคนิคการสอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษา
  • งานของครูผู้สอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษานอกเหนือจากการสอน
  • ครูภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษารู้เรื่องคอมพิวเตอร์
  • ครูภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษาประชุม อบรม สัมมนา
  • ครูภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษาอ่านมากรู้มาก
  • ครูภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษาจัดการความรู้ให้ตนเอง
  • ครูเรียนรู้ภาษาอังกฤษกับการทัศนศึกษา
  • ครูเรียนรู้ภาษาอังกฤษกับสุขภาพ
  • ครูผู้สอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษาเรียนปริญญาเอก
  • โรงเรียนพระยาประเสริฐสุนทราศรัย(กระจ่าง สิงหเสนี)
  • ครูผู้สอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษากับงานวิจัย
  • ครูสิริพรกับบันทึก

    • </ul>

    เพื่อนอ่านแล้วอึ้ง เมื่อเห็นสำนวนการเขียน-การตอบ การให้ข้อคิดของครูสอนภาษาอังกฤษคนนี้ แล้วเพื่อนนึกถึงครูสอนภาษาอังกฤษท่านหนึ่งที่กาฬสินธุ์

    เพื่อนคนนี้ เรียนระดับปานกลาง วิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เขาไม่รู้เรื่องเลย ลุ้นตก ลุ้นผ่านอยู่ตลอด จนมาถึงระดับชั้น ม.5 ก็ได้พบกับครูสอนภาษาอังกฤษที่ กพส. โรงเรียนกาฬสินธุ์พิทยาสรรพ์ ที่ชื่อ อาจารย์ประชิน วงศ์เพ็ญ

    อ.ประชิน ครูสอนภาษาอังกฤษ เป็นอาจารย์ผู้หญิงที่มีลีลาการสอนที่ทำให้นักเรียนขวัญผวา หลายคนกลัวจะโดนท่านดุ เมื่อเพื่อนคนนี้เจอ อ.ประชิน เขาค่อนข้างต่อต้านอยู่เงียบๆ แต่ครูก็พยายามให้คำแนะนำสั่งสอน อบรม และดุเขาอยู่เสมอ

    เขาเคยบ่นว่า ภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาพ่อ-แม่เรียนไปก็เท่านั้น พอดี อ.ประชินเข้ามาได้ยิน เลยโดนว่าให้ชุดใหญ่ พร้อมให้ข้อคิดถึงอนาคต ที่จะต้องใช้ประโยชน์ต่อไป

    แม้ว่าในห้องเรียนของเขา จะไม่ใช่ห้องของเด็กที่เรียนดี แต่ อ.ประชินก็ตั้งใจให้ความรู้กับนักเรียนทุกคนอย่างเต็มที่

    และเพื่อนคนนี้ ก็สอบได้คะแนนเกือบตกเช่นเดิม….. และไม่ได้ใส่ใจมากนัก ขอให้ผ่านพ้นไป..

    วันนี้ หลังจากที่เขาจบมัธยมศึกษามากว่า 15 ปี เมื่อได้มาอ่านพบบล็อกของ ครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทก ทำให้เขานึกถึงครูสอนภาษาอังกฤษของเขา

    คำแนะนำ สั่งสอน ทั้งเนื้อหาวิชาที่เรียน และข้อคิดเรื่องอื่นๆของครูอ้อย ทำให้เพื่อนคนนี้ นึกถึงครูท่านนั้น จนต้องมาคุยกับนายบอน…

    กว่าที่เขาจะรู้ในสิ่งที่ครูได้พร่ำสอนมาในสมัยเรียน ก็ผ่านมาถึง 15 ปีแล้ว

    เขาอยากจะมีโอกาสกลับไปเรียนกับ อ.ประชินอีก เขาจะตั้งใจเรียนให้มากกว่าวันนั้น

    แม้ในวันนี้ เขาจะไม่มีโอกาสได้ทำอย่างที่คิด แต่การติดตามอ่านบันทึกใน gotoknow และมาพบบล็อกที่จุดประกายความทรงจำในวันวาน จากบันทึกต่างๆของครูอ้อย

    แม้ว่า เพื่อนคนนี้ จะไม่ได้ร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในบันทึกต่างๆ ร่วมเติมเต็มมุมมองความรู้กับหลายๆท่าน

    แต่บันทึกในบล็อก  ทำให้เขาได้ทบทวนตัวเอง ได้นึกถึงคำสั่งสอนของครูในวันวาน …

    <h3>ขอบพระคุณ ครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทกที่เป็นผู้จุดประกายความทรงจำของเพื่อนนายบอนนะครับ……</h3>