เมื่อตอนเย็นเดินเข้าไปซื้อกับข้าวในตลาด เห็นร้านขายน้ำหวาน มีผึ้งตอมอยู่ตามโถ บางตัวตายลอยในน้ำหวานนั้น ให้ได้คิด ถึงข้อคิดจากผึ้งงานนี้ทีเดียว

ผึ้งงานจะทำงานตลอดช่วงชีวิตของมัน  ทั้งคอยทำความสะอาดรัง  สร้าง/ซ่อมแซมรัง  คอยเฝ้าระวังอันตราย  หาอาหาร(น้ำหวาน,เกสร)  คอยป้อนอาหารตัวอ่อนและผึ้งนางพญา  โดยที่ทุกอย่างที่ทำไปผึ้งงานไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย  ช่างขยันนี่กระไร น่าชื่นชม โดยธรรมชาติเจ้าผึ้งงานต้องบินออกไปหาน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ นำกลับมาที่รัง  แต่ก็มีผึ้งงานบางส่วนใช้ชีวิตผิดธรรมชาติ แทนที่จะหาน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ กลับมาหาน้ำหวานในโหลน้ำหวานซะนี่ แล้วก็พลันตื่นตาตื่นใจกับน้ำหวานที่มากมาย เป็นโหล ๆ ขี้เกียจบินหาน้ำหวาน เหมือนอย่างที่ธรรมชาติให้เป็นซะงั้น เผลอทั้งตัวเผลอทั้งใจ หลงใหล จนไม่ทันระวังภัย ปล่อยให้น้ำหวานเกาะ เต็มตัวเต็มขา ปีกเปียกปอน บินไม่ได้ และจมลงตายในโถน้ำหวานในที่สุด

  เหมือนกับคนเรา หากแต่มัวหลงระเลิงอยู่กับกิเลส  ปล่อยให้เกาะกินใจ และสุดท้าย ก็ไม่สามารถ ล้างกิเลสจากตัวได้ คงจมทุกข์อยู่กับกองกิเลส

  พึงใช้ชีวิต ไปตามธรรม  ที่เป็นธรรมชาติ เหมือนผึ้งที่บินหาน้ำหวานตามดอกไม้ ถึงจะมีเกสรน้ำหวานติดตามร่างกายบ้าง แต่เมื่อรู้ ก็สลัดเบาๆ เกสรดอกไม้ก็หลุดออกแล้ว

ชลัญธร