วรรณคดี เป็นวรรณกรรมที่ถูกยกย่องว่าเขียนดี มีคุณค่า สามารถทำให้ผู้อ่านเกิดอารมณ์สะเทือนใจ มีความคิดเป็นแบบแผน ใช้ภาษาที่ไพเราะ เหมาะแก่การให้ประชาชนได้รับรู้ เพราะ สามารถ ยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร

วรรณคดีในแต่ละเรื่องจะมีเอกลักษณ์ในตัวเอง โดยความแตกต่างในวรรณคดีไทยกับวรรณคดีสากลมีหลายอย่างเช่น วัฒนธรรม ระเบียบแบบแผนในการดำเนินชีวิต การแต่งการ นอกจากแตกต่างแล้วยังมีความเหมือนอีกด้วยในบ้างเรื่องเช่น ความรัก ความเชื่อ เป็นต้น

ในที่นี้ขอยกตัวอย่างวรรณคดีที่มาเป็นข้อเปรียบเทียบระหว่างวรรณคดีไทยและวรรณคดีสากล โดยวรรณคดีไทยที่กล่าวถึงคือเรื่องเงาะป่าและโรมิโอ แอนด์ จูเลียต

เงาะป่า


คนัง เป็นเงาะป่า อาศัยอยู่ในป่าจังหวัดพัทลุง คนังเป็นเพื่อนกับไม้ไผ่ วันหนึ่งคนังได้ไปชวนไม้ไผ่ออกไปเที่ยวที่ป่าไปเป่านก หาเผือกหามันตามประสาเงาะป่า ในขณะที่คนังกับไม้ไผ่ปิ้งเผือกอยู่นั้น ซมพลาก็บังเอิญมาเจอเด็กทั้งสองคนพอดีจึงล้อมวงมาคุยกัน ซมพลาถามถึงลำหับซึ่ง เป็นพี่สาวของไม้ไผ่ ถึงเรื่องการสู่ขอฮเนาว่าบัดนี้ลำหับคิดอย่างไรบ้าง เพราะซมพลาก็ได้หลงรักลำหับมานานแล้ว ฝ่ายไม้ไผ่ก็ไม่ค่อยชอบฮเนา ไม้ไผ่มีความตั้งใจให้้ลำหับพี่สาวของตนได้แต่งงานกับซมพลา ซมพลาได้ฝากดอกไม้กับเล็บเสือให้กับไม้ไผ่นำไปให้้กับลำหับแล้ว ฝากข้อความในใจของตนแก่นางฝ่ายนางลำหับได้ฟังที่ไม้ใผ่บอกมานั้น ก็นึกหวาดหวั่นในใจ และไม่คิดจะตอบโต้ไป เช้าวันหนึ่งไม้ไผ่ได้ชวนลำหับไปเก็บดอกไม้ในป่า(ตามแผนซมพลา)พอดีที่เก็บดอกไม้มานั้นกิ่งไม้ไผ่โน้มลงมา มีงูตัวหนึ่งรัดแขนของนางลำหับไว้ นางลำหับตกใจก็เลยสลบไป ส่วนซมพลาที่แอบสุ่มดูก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยซมพลาได้ฆ่างู และเข้ามาประคองลำหับดูว่าไม่มีรอยกัดจึงโล่งใจ เมื่อลำหับฟื้นขึ้นมาก็ตกใจเพราะว่าซมพลาได้กอดตนอยู่ นางเลยถอยออกมา ซมพลาถามถึงอาการและมีประโยคสุดซึ้งว่า"หากเจ้าตายไป พี่นี้จักตายตาม"ลำหับบอกว่าไม่เป็นไรและได้กล่าวขอบคุณซมพลาที่ได้ช่วยตนไว้ และจะตอบแทนบุญคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่

 การแต่งงานของฮเนากับลำหับที่ฝ่ายผู้ใหญ่ของฮเนาก็ได้ตระเตรียมงานไว้ งานแต่งก็มีขึ้นที่ต้นตะเคียนขบวนขันหมากของเจ้าบ่าวเคลื่อนสู่ที่จะทำงานวิวาห์ นางลำหับยังคงนั่งอยู่ในห้องก็ร้อนรนใจ สงสารฮเนาที่มารับตนลำหับไม่ได้รักฮเนาแต่ก็ไม่ได้รังเกลียจ นึกถึงซมพลาที่ถูกเนื้อต้องตัว ก็เหมือนเป็นสามีก็ร้องให้เสียใจ ฝ่ายไม้ไผ่ก็เห็นคนทั้งบ้านวุ่นวายเรื่องการแต่งงาน ก็นำข่าวไปบอกซมพลา ซมพลาได้ฝากไม้ไผ่มาบอกแก่ลำหับว่าจะพาลำหับหนี เมื่อได้ฟังอย่างนั้นลำหับก็โล่งใจ จัดการแต่งตัวเพื่อร่วมงานวิวาห์ แล้วขบวนสาวก็มาถึงลานใต้ต้นตะเคียนและเริ่มทำพิธีแต่งงาน การแต่งงานที่สมบูรณ์นั้นต้องเข้าป่ากัน ๗ วัน ๗ คืน ฮเนาและลำหับจึงเข้าไปในป่า ฮเนาเข้าไปใกล้ลำหับ ลำหับตกใจร้องกรี๊ด อ้ายแคก็ซุ่มอยู่ก็เอาหินขว้างฮเนา ฮเนาโกรธแค้นจึงให้ลำหับ รออยู่ ส่วนตนจะออกตามคนที่ขว้างหินใส่ เมื่อฮเนาเดินพ้นไปนั้น ชมพลาได้เข้ามาบอกลำหับว่าจะหนี แล้วก็อุ้มนางไป ด้านฮเนาหาคนขว้างไม่เจอ จึงสังหรณ์ใจกลับมาหาลำหับ แต่ก็ไม่พบ จึงเรียกหาทั่วป่าทั้งคืนจนถึงเช้าก็กลับบ้าน ซมพลาได้พาลำหับมาอยู่ที่ถ้ำลึกในป่า มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้ง เพราะซมพลารักลำหับมาก ส่วนลำหับก็รักซมพลามากเช่นกันซมพลาออกมาหาเสบียงอาหารเพราะที่มีอยู่ใกล้หมดแล้ว ลำหับห้ามไม่ให้ไปเพราะกลัวมีอันตรายดั่งที่ซมพลาฝันในคืนที่ผ่านมา แต่ซมพลาก็หาฟังคำของนางไม่เดินทางไปหาอาหารทิ้งลำหับไว้เบื้องหลัง ด้านฮเนาก็กลับไปเล่าให้ผู้ใหญ่ฟังเมื่อทุกอย่างได้กระจ่างแล้ว ก็ลงความเห็นว่าซมพลาเป็นคนลักพาตัวนางไป ฮเนาพร้อมรำแก้ว ปองสองและปองสุดจึงออกตามหา จนไปพบซมพลระหว่างจะกลับถ้ำ เกิดต่อสู้กันเพราะฮเนาเข้าใจว่า ซมพลาลักพาตัวนางลำหับไป รำแก้วได้ทีเห็นฮเนาออกห่างซมพลาก็เลยเป่าลูกดออกอาบยาพิษไปโดนหน้าผากซมพลาเข้า ซมพลาเดินโซซัดโซเซไปเจอลำหับที่เดินตามหาด้วยความเป็นห่วง ซมพลาใกล้จะตายจึงสั่งลาลำหับ ลำหับยิ่งเสียใจไปกันใหญ่คว้ามีดที่อยู่ในมือซมพลาแทงซอกคอตัวเองตาย ฮเนาเห็นเหตุการณ์ และได้ฟังคำพูดทุกอย่างที่ซมพลาร่ำลานางลำหับ ปรากฎว่าตนเองเข้าใจผิดหมด ที่จริงลำหับหนีมากับซมพลาเอง ฮเนารักนางลำหับอย่างไม่มีใครแทนที่ได้ จึงใช้มีดแทงตนเองตาย ทั้งสามตายเคียงกัน รำแก้วและปองสองปองสุดต่างพากันกล่าวสรรเสริญความรักของทั้งสามคน และขุดหลุมฝังทั้งสาม และโปรยดอกไม้ด้วยความอาลัย

โรมิโอ แอนด์ จูเลียต


โรมิโอบุตรชายของตระกูลมอนตะคิวและจูเลียตบุตรสาวของตระกูลคาปุเล็ตที่ไม่ถูกกันวันหนึ่งที่คฤหาสน์ของจูเลียตจัดงานเลี้ยง โรมิโอก็ได้แอบเข้าไปในงาน และได้พบกับจูเลียต ทั้งสองจึงเกิดชอบพอกัน  หลังจากวันนั้นโรมิโอจึงแอบเข้าไปหาจูเลียตที่คฤหาสน์บ่อยๆ และลักลอบได้เสียกันโดยที่พ่อแม่ของจูเลียตไม่รู้ ต่อมาจูเลียตจำเป็นต้องแต่งงานกับชายที่พ่อแม่หาให้ จึงบอกให้โรมิโอพาตนหนี  แต่ก็หนีไม่ได้  เมื่อพ่อกับแม่ของจูเลียตรู้ว่าโรมิโอกับจูเลียตรักกันก็กีดกันไม่ให้ทั้งสองรักกันและจะจัดงานแต่งงานของจูเลียตโดยเร็วที่สุด และโรมิโอก็ต้องหนีไปเพราะโรมิโอไปมีเรื่องกับญาติของจูเลียตทำให้คนในตระกูลของจูเลียตจะจับโรมิโอไปลงโทษ จึงทำให้โรมิโอและจูเลียตต้องพลัดพรากจากกัน เมื่อใกล้ถึงวันแต่งงานจูเลียตจึงได้วางแผนให้คนเขียนจดหมายให้โรมิโอมาหาที่โบสถ์แห่งหนึ่ง แล้วจูเลียตก็แกล้งกินยาชนิดหนึ่งที่เป็นยาที่เมื่อใครกินแล้วจะเหมือนกับตายเข้าไป  และคิดว่าเมื่อยานี้หมดฤทธิ์แล้วโรมิโอมาถึงพอดีทั้งสองก็จะหนีไปพร้อมกัน แต่โรมิโอก็มาถึงก่อนเวลาที่ยาจะหมดฤทธ็จึงทำให้โรมิโอนั้นคิดว่าจูเลียตตายแล้วจริงๆ จึงเสียใจมาก จึงฆ่าตัวตายตามจูเลียตไป เมื่อจูเลียตฟื้นขึ้นมาเห็น โรมิโอนอนตายอยู่ข้างตนจึงฆ่าตัวตายตามไป ในที่สุดความตายของทั้งสองคนก็ทำให้ทั้งสองตระกูลคืนดีกัน


จากวรรณกรรมดังกล่าวสะท้อนให้เห็นถึงมุมมองชีวิตต่างๆที่มีความแตกต่างกันในหลายๆได้ แต่ก็มีความเหมือนกันในเรื่องการคลุมถุงชน ความรักเป็นต้น ทำให้เห็นว่าแม้นจะต่างกันที่เชื้อชาติความเชื่อต่างๆ ทุกคนก็ยังศรัทธาในความรักที่เหมือนกัน