ฉันจะเก็บความทรางจำนี้ไว้ตลอดไป "เพื่อนรัก"
และแล้ววันสุดท้ายก็มาถึงจนได้ จากวันนั้นจนถึงวันนี้มันผ่านพ้นไปเร็วเหลือเกิน ฉันไม่อาจหยุดเวลาไว้ตรงนี้ได้ เราจำเป็นต้องจากกันแล้วอีกแล้ว ระยะเวลาสามปีมันเร็วเหมือนกับว่าเป็นเวลา 3 เดือน หรือ 3 วัน อีกสองชั่วโมงนับจากนี้ไปเมื่อเธอและฉันออกจากห้องสอบฉันคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว ฉันมีอะไรอยากพูดกับเธอมากมายเหลือเกิน ฉันเศร้า ฉันไม่อยากให้เธอไปจากฉัน เธอคือเพื่อนที่ฉันรักมากและมากที่สุด ถึงแม้ว่าฉันจะปากร้ายกับเธอที่สุด แต่ความลึกๆในใจของฉันเธอคือเพื่อนที่ฉันสามารถตายแทนเธอได้ ฉันสามารถที่จะยอมสละชีวิตเพื่อเธอได้เธอรู้ไหม
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาฉันอยากขอโทษทุกอย่างที่ฉันทำให้เธอไม่พอใจ บางครั้งมันอาจจะฝืนใจเธอ บางครั้งคำพูดของฉันมันอาจไม่เข้าหูเธอ แต่เธอรู้ไหมว่ามันคือความหวังดีที่ฉันมีต่อเธอ เธออาจไม่เคยรู้ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความหวังดีของฉันที่ฉันมีต่อเพื่อนรักของฉัน วันนี้เป็นวันสุดท้ายฉันขอบอกเธอด้วยใจจริงว่า "ฉันรักเพื่อนคนนี้ที่สุด"
พรุ่งนี้ สถาบันแห่งนี้ก็ไม่มีเราอีกแล้ว ม้าหินอ่อนตัวเก่าที่เราเคยนั่ง ลานทรายที่เราเคยเล่นกันในเวลาว่าง โรงอาหารที่เราเคยไปนั้งทานข้าวด้วยกัน อาคารเรียน คุณครูของฉัน เพื่อนๆของเราอีกหลายคน ก็คงจากกันไป และก็ไม่มีกำหนดที่จะรู้ล่วงหน้าได้ว่าจะได้เจอกันอีกเหรอป่าว
เมื่อเธอก้าวเท้าออกจากรั่วสถาบันแห่งนี้เธออย่าลืมคิดถึงฉัน ฉันยังค่อยเธออยู่ ณ ที่นี่ ฉันยังไม่ลืมความผูกพัน ฉันยังไม่ลืมความทรงจำ ฉันยังไม่ลืมสิ่งดีๆที่เธอค่อยช่วยเหลือฉัน ฉันจะเก็บมันไว้ไปจนถึงวันตาย พรุ่งนี้ฉันคงไม่เห็นหน้าเธออีกแล้ว พรุ่งนี้เธอคงไปอยู่กับสิ่งใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ สถาบันใหม่ และเพื่อนใหม่ๆของเธอแต่สำหรับฉันก็คงอยู่ในความรู้สึกเก่าๆที่ไม่อาจหายไปจากความทรงจำของฉันได้
ความรู้สึกของฉันตอนนี้ฉันรู้สึกเงียบเหงา ฉันรู้ศึกเศร้า ฉันไม่อยากจะคิดอะไรใดๆทั้งสิ้น ฉันอยากอยู่ตรงนี้อยากนั้งม้าหินอ่อนตัวนี้ตัวที่เราเคยนั้งด้วยกันกับเพื่อนๆในวันเวลาว่าง ฉันจะขอนั่งตรงนี้และจะหลับตาลงทีละนิดในคราบน้ำตาท่ามกลางความเหงียบเหงา ในท่ามกลางสายลมที่พัดเชื่อยๆเตะตัวฉัน เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งฉันก็จะได้เห็นบรรยากาศเก่าๆ ม้าหินอ่อนตัวเก่าตัวนี้ ตัวที่ฉันกำลังนั้งเขียนบันทึกถึงเธออีกครั้ง ถึงแม้ไม่มีเพื่อนรักของฉันอยู่ด้วยก็ตาม
ในเมื่อฉันไม่สามารถทำอะไรได้โดยที่จะให้มีเธอที่เราไม่ต้องจากกัน ฉันจะขอทำใจและฉันจะพยายามคิดว่าเมื่อถึงเวลามีพบมันก็ต้องถึงเวลามีจาก มันเป็นสัจธรรมของชีวิตก็แล้วกัน
ณ เวลานี้ฉันกำลังนั่งเขียนบันทึกในบล็อก gotoknow เธอรู้ไหมน้ำตาของฉันมันไหลลงโดยอัตโนมัติ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเข้ามาอ่านบันทึกของฉันไหม หากเธอได้เข้ามาอ่านบทความนี้แล้ว เธอคงรู้ได้ทันที่ว่าฉันเขียนบันทึกถึงเธอนะ ฉันขอให้เธอโชคดี ขอให้เธอไปเจอสิ่งดีๆนะ ยามใดที่เธอท้อ เธอจงเปิดบันทึกของฉัน ฉันบันทึกบทความถึงเธออยู่เรื่อยๆ เธอยังมีฉันที่อยู่เคียงข้างที่คอยให้กำลังใจอยู่ตลอดไป เพื่อนรัก.....ขอให้เธอโชคดี
มันคงเหลือแค่ความทรงจำ..........ฉันจะรักเธอจนวันตายเพื่อนรัก
เคยมีเพื่อนรักแบบนี้เหมือนกันเลยค่ะ รักมันมากกด้วย แล้วตอนนี้เราก็กำลังจะจากกัน คิดถึงมันเหมือนกัน แต่ยังไงก็ต้องทำใจให้แข้มแข็ง ผ่านมันไปให้ได้นะค่ะ สู้ๆคร้าาา
คิดถึงเพื่อนมากที่สุดในโลก
มันเป็นช่วงเวลวสั้นๆที่ไม่อยากไห้มันหายไปเร็ว คือเราไม่อยากย้านเรย