โคลงสี่สุภาพ
...ขอเขียนเพียรฝึกไว้......เป็นโคลง
หวังช่วยของจรรโลง......เก็บไว้
ผิดถูกชอบวอนโยง........สอนติ
จะไม่โกรธใส่ใคล้............มาดร้าย เเน่นอน
...ขอวอนโปรดช่วยชี้.......เเนวทาง
หวังโปรดบอกมาถาง.......โง่นี้
จะขอรับไว้พลาง...............เพียรเพ่ง
ได้เก่งงดป่่นปี้...................เเค่นี้ก็พอ
โคลงสองสุภาพ
...ขอใครใดพี่น้อง...............วอนติผมขอร้อง.............เเต่งให้สักที
...จงมีเมตตาอย่าลี้.............หากท่านปราณีนี้...........อย่าช้าสักบท...โคลงกลอน
ช่วยชี้เเนะโคลงหน่อยครับ
ครับ ยินดีครับ
โคลงสี่สุภาพ ๑ บทมี ๔ บาท
ทุกๆ บาท ส่วนแรกกำหนดแน่ชัด ๕ คำ เพิ่มลดได้โดยใช้ คำลหุ ช่วย
(คำที่ใช้สระเสียงสั้น ไม่มีตัวสะกด และพวกคำเดี่ยว ก็ บ บ่ ธ ณ)
"โคลงสี่"ส่วนแรกนั้น ห้าคำ
อย่าพลาดเร่งจดจำ แม่นไว้
สรรคัดจัดถ้อย นำ แน่กระจ่าง
บาง"บาท"ชวนงงไซร้ ไป่รู้เป้าประสงค์
อย่างที่แต่ง
แน่กระจ่าง แม้อ่าน ๓ แต่นับเป็น ๒ คำได้
ไป่รู้เป้าประสงค์ อ่าน ๕ แต่นับ ๔ คำ
หวังโปรดมาถาง โง่นี้
แก้เป็น : หวังโปรดมาแผ้วถาง โง่นี้
หวังช่วยของจรรโลง
"ช่วยของ" ความไม่ชัด
"ขอใครใดพี่น้อง" ความไม่ชัด
ถ้า ใด = ผู้ใด OK แต่ถ้าเป็น สิ่งใด ก็ไม่เข้าเรื่อง ห่วง"สัมผัส"มากไปนะ
ไคล้ [ไคฺล้] น. เล่ห์กลหรือเงื่อนงำ เช่น ใส่ไคล้.
ปราณี [ปฺรานี] น. ผู้มีชีวิต, สัตว์, คน. (ส. ปฺราณิ, ปฺราณินฺ; ป. ปาณี).
ปรานี [ปฺรา-] ก. เอ็นดูด้วยความสงสาร.
โคลงสองสุภาพ
ปราณ ปราณีบ่งรู้ ชีวิตยืนหยัดสู้
ขจัดร้ายเลวมลาย