ในหลายปีมานี้กระแสของงานวิจัยเพื่อท้องถิ่น เป็นที่ยอมรับของคนในแวดวงวิชาการเพิ่มมากขึ้น จนมีหลายๆคนให้นิยามว่างานวิจัยเพื่อท้องถิ่นนั้นเป็นยาวิเศษ ที่จะช่วยดึงศักยภาพของชาวบ้านให้สามารถดูแลและจัดการตนเองได้ ดั่งที่อาจารย์กาญจนา แก้วเทพได้กล่าวว่า งานวิจัยนั้นเป็นหินลับมีด ส่วนชาวบ้านนั้น เป็นมีดที่อาจจะขึ้นสนิมทางปัญญา จึงต้องนำมาลับให้เฉียบคม แต่ถึงกระนั้นการที่จะพัฒนา "คน" หาใช่ว่าจะทำได้ง่ายและทำได้ทุกคน ในการประชุมเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2555 ที่ผ่านมา ประเด็นหนึ่งที่สำคัญที่ผมได้รับคำสอนและเก็บมาคิด นั่นก็คือ  "งานวิจัยท้องถิ่นไม่สามารถสร้างคนได้ทั้งหมดและไม่สามารถสร้างคนทั้งชุมชนให้เป็นเหมือนกันได้ "  เพราะฉะนั้นไม่มียาขนานวิเศษใดที่จะช่วยทุกคนได้ ถ้าเราไม่รู้จักช่วยตนเอง ชุมชนจะเข้มแข็งได้คนในชุมชนต้องเริ่มจากการช่วยตนเองเป็นพื้นฐาน ก่อนที่จะไปร้องขอจากคนอื่น เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในสังคมคือครอบครัว ยามใดที่ครอบครัวเข้มแข็งสถาบันอื่นๆย่อมเข้มแข็ง แต่ยามที่ครอบครัวแตกแยกสังคมย่อมอ่อนแอตาม อย่างมิอาจหลีกเลี่ยง