เช้าวันเสาร์ที่ผ่านมาบริษัทได้จัดสันทนาการโดยกิจกรรมแข่งกีฬาสีขึ้น ซึ่งผมได้ขออนุญาตุหัวหน้าขอไม่เข้าร่วมกิจกรรมเนื่องจากไม่มั่นใจผลอาการข้างเคียงของยา
และเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมาบริเวณพระบรมรูปทรงม้า ผู้ใหญ่หลากหลายสีก็กำลังจัดกิจกรรมกันขึ้นเหมือนกัน ข่าวเกือบทุกช่องดูเหมือนจะสนุกกับการนำเสนอ จนผมต้องปิดทีวีและเปิดเพลงฟังแทน ด้วยคิดว่าน่าจะทำให้ชีวิตของเช้าวันหยุดนี้มีความสุขมากกว่าดูข่าวประเภทนั้น
ช่วงสายผมออกจากบ้านไปตัดผมที่ร้านประจำ ถนนดูโล่งหรือว่ายังสายอยู่ หรือว่าพวกเขาไปไหนกัน ผมอดคิดไม่ได้
ร้านตัดผมเปิดตามปกติ ภายในร้านมีช่างนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่คนเดียว เปิดทีวีที่เสนอกำลังข่าวที่ผมเพิ่งปิดหนีมาอยู่พอดี ผมลังเลว่าจะตัดดีไหมเพื่อไม่อยากพบกับข่าวและความเห็นด้านการเมืองแบบสุดขั้วของช่างตัดผมทั่วๆไป
"เชิญครับพี่"ช่างวางหนังสือพิมพ์ลงพร้อมพูดเชื้อเชิญ
ผมเดินเข้าร้านขึ้นนั่งพอดีกับมีข่าวด่วนเกี่ยวกับการปะทะกัน มีการขว้างแก๊สน้ำตากันไปมา ช่างเดินไปเลื่อนกระจกประตูร้านพร้อมเปิดแอร์
"ปะทะกันแล้วเหรอ...เฮ้อ อยู่บ้านดีๆไม่ชอบนะคนเรา" ผมเปรย
"ใช่ครับพี่...ร้อนก็ร้อน เป็นผมถ้าไม่มีงานทำ ไปเที่ยวที่สวยๆงาม ดีกว่า บ้านเราเมืองเราน่าเที่ยวจนฝรั่งอิจฉา"
"คนพวกนี้เขาไม่ทำงานเหรอ...นะ" ผมถามแบบไม่ต้องการคำตอบ
"อ๋อ...ส่วนมากจะคนทำงานอิสระนะครับ หรือไม่งั้นก็คนมีอายุ" ช่างตัดผมตอบ
"พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ คนพวกนี้เขาจะว่าเราไม่รักชาติ ไม่รักสถาบัน" ผมต่อ
"ผมว่า ถ้าเรารักชาติรักสถาบันจริงๆ อยุ่บ้านกับลูกกับครอบครัวไม่ดีเหรอพี่"
"หรือไม่งั้นก็ไปทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ทำตัวให้พอเพียงอย่างในหลวงท่านสอน ผมว่าน่าจะเป็นการรักชาติมากกว่านะ"
"แล้วนี่จะจบยังไงก็ไม่รู้..."
"คงยากพี่..หรือจนกว่าคนพวกนี้จะตายจากกันไปข้างล่ะ"
"แต่บ้านเราเหมือนมีกรรมนะ ประวัติศาสตร์ดูจะมีแต่ความขัดแย้งมาแต่โบราณ"
"อืม...นั่นสิ เมื่อไหร่คนไทยจะรักกันก็ไม่รู้"
"ดูอย่างประเทศอื่นนะพี่ อย่างพม่า อย่างอเมริกา เขาหันมาจับมือกันแล้ว"
ระหว่างที่เรากำลังคุยกัน มีชายหนุ่มสามคนเดินเข้ามา ช่างตัดผมเชิญให้นั่งรอสักครู่ ดูท่าทางและภาษาน่าจะเป็นชาวพม่า พวกเขานั่งนิ่งดูภาพข่าวที่กำลังเสนออยู่ คนหนึ่งพูดขึ้นว่า
"กนไตย ตั้งนั้น"
............................
ผมตัดผมเสร็จพอดีกับฝนตกลงมาอย่างหนัก ผมได้แต่ภาวนา ขอความเย็นฉ่ำของสายฝน ของธรรมชาติ โปรดได้เปลี่ยนบรรยากาศอันร้อนระอุนั้นให้คลี่คลายลงบ้างเถิด...สาธุ
ขอบคุณดอกไม้จาก...กนไท ....ทั้งสองท่านครับ