วันนี้ทั้งวัน...หรืออาจสองวันแล้วก็ได้ที่ให้รางวัลกับตนเอง ได้พักผ่อน..
ทีแรกว่าวันนี้จะเข้าไปทำงานที่ภาควิชาฯ...แต่ก็บอกกับตนเองว่า...สักนิดเถอะ
กับการอยู่กับ "ตนเอง"...

เป็นว่าวันนี้...ช่วงเช้า...ก็หมดไปกับการปลูกต้นไม้...ดูต้นไม้...
และกะว่าสายๆ...จะไปเดินตลาดนัดการเกษตร เผื่อได้ต้นไม้...ที่ถูกใจมาปลูกที่หน้าบ้าน...
พอสายหน่อย...ก็นั่งทำงาน (อีกล๊ะ)...ที่ค้างๆ...ไว้ สลับกับการอ่านหนังสือ...เล่มที่ชอบ
และแวะไปทักทาย...เพื่อนๆ..ใน Blog   spaces ถึงได้ทราบว่า อ.แนน หรือคุณ IS มาทิ้งรอย...ทักทาย...
และตอนนี้กำลังไม่สบาย...โดนไข้หวัดเล่นงานนอนซม...และเพื่อนอีกคน...พี่ต้ม...
นอนซมเพราะพิษไข้มาหลายวัน...สงสัย season change เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย...
จึงพากันติดไข้...งอม...นอนซมไปเลย...

...
"ถ้าอยากลองมีชีวิตที่เลวลงอย่างคิดไม่ถึง...
คุณแค่หมั่นทำเลวที่ไม่เคยแม้แต่จะอยู่ในความคิด
แต่หากปรารถนาชีวิตที่ดีขึ้นอย่างคิดไม่ถึง
คุณต้องทำดีมากกว่าที่คิดว่าตัวเองจะทำได้..."

บทหนึ่ง(ปกหลัง)ในหนังสือ "มีชีวิตที่คิดไม่ถึง"
ของ ดังตฤน...

ทำให้ทบทวน..."ตน"...อีกครั้ง...
วันนี้ใช่ว่าจะไม่เจอบททดสอบ...
เจอ...แต่หากเรามีสตินิ่ง..บททดสอบที่ว่านั้น...ก็ไม่ยากเกินไป
ที่เราจะผ่านไปได้...

...
เมื่อหลายวันมาก่อน...โดนคำกล่าวหาจากใครคนหนึ่ง...
ทำให้ตนเองเซถลาไปพอสมควร...
แต่ก็กลับมา...ได้...อย่าทรนงในความดีและเจตนาที่ดีงามของตนเอง...
คำที่แรง...เกินกว่าที่ "คน"...จะว่าให้กันได้
หากเราไม่มีสติเตรียมพร้อม...ต่อคำกล่าวนั้น...
คงจะยังระทมทุกข์กับ...คำกล่าว

ดิฉันชอบบทกลอนหนึ่งมาก...เพื่อนที่ดีคนหนึ่งส่งมาให้
และใช้ในการเตือนใจเตือนตนเสมอ...
ทำให้...มีพลังทุกครั้ง...ในยาม...เหนื่อย...

"ใครชอบ  ใครชัง  ชั่งเขาเถิด
ใครชู  ใครเชิด  ชั่งเขา
ใครเบื่อ  ใครบ่น  ทนเอา
ใจเรา  ร่มเย็น  เป็นพอ..."

ที่มาที่ไปของบทกลอนนี้เพื่อนที่ดีก็ไม่ได้บอกว่านำมาจากไหน..หรือแต่งเอง..หรืออย่างไรไม่ทราบ...เพียงแต่ท่องและบอกว่าให้กะปุ๋ม...เอาไว้อ่านเตื่อนตน...

บางครั้ง...ในมิตรภาพที่ดีงาม...มักมีสิ่งดีดีซ่อนไว้อย่างสวยงาม...ดังนั้นด้วยเหตุอันใดที่มนุษย์จำต้องทำลายมิตรภาพลงไปด้วยเล่า...หากยังมีลมหายใจอยู่..ก็ยังอยากให้ศรัทธา...ต่อมิตรภาพนั้นเสมอ...