วันอังคาร  ที่ 25 กันยายน 2555

กราบสวัสดีค่ะครู

                ตื่นเช้าขึ้นมามอบรอบ ๆ บ้านหนูรกอีกแล้วค่ะครู ทั้ง ๆที่จัดไว้ว่าอาทิตย์นี้อันไหนเอาไปวัด อันไหนเอาไว้บ้าน ออกไปทำงานเช้านี้ต้องไปทำสัญญากู้เงิน เลยนั่งพิจารณากับตนเองว่า จะจัดการกับเงินนี้อย่างไร ส่วนหนึ่งให้พี่สาว ส่วนหนึ่งจัดการเคลียร์รถให้เรียบร้อย จะได้มีนี้ก้อนเดียว กันไว้สำรองในการเดินทางของตนเองนิดหน่อย แบบบอกตนเองว่า “ต้องลองสักตั้ง” แต่กว่าเงินจะโอนก็คงวันพฤหัสเย็น ๆ

                ขึ้นรถก็ได้ฟังเทศน์เรื่องหนี้ ก็เลยได้ยิ้มกับตนเองเจ้าค่ะครู หนี้แบบหยาบ ๆ หนูยังจัดการไม่ได้เลย ที่ละเอียดลึกซึ้งกว่านี้ไม่ต้องพูดถึง ศีลข้อ 2 ด่างพร้อยอยู่มาก

                เข้าสำนักงานเคลียร์เอกสาร บ่าย ๆ ออกมาจัดการเรื่องของที่จะเตรียมไปวัด ไปเดินตลาดและที่ขอนแก่นมีสินค้าโอทอปมาวางขาย หนูซื้อเบาะแล้วก็ไปเดินสำรวจดูเผื่อจะมีร้านกรอบรูปแต่ก็ไม่มีเจ้าค่ะ พอกลับเข้ามาสำนักงานเขียนรายงานความก้าวหน้าแจ้งครูที่ Line แล้วก็ขับรถเข้าไปในมหาวิทยาลัย จะทดลองวนไปดูร้านทำกรอบรูป ที่ครูเคยพาไปไหว้ครูของครู ระลึกกับตนเองถ้าบุญถึงคงจะได้เจอ เพราะหนูจำไม่ได้ วนอยู่สองรอบไม่เจอระลึกกับตนเองว่า

“แสดงว่าบุญไม่ถึง”

วนมาที่ร้านนมพี่ปิ่น สั่งโกโก้กล้วยหอมมานั่งทาน พี่ปิ่นไม่อยู่ร้าน แต่ก็เหมือนหนูนั่งซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ ระลึกถึง อ.ประมวล ที่ท่านกลับไปอินเดีย คงจะเป็นความรู้สึกแบบนี้

ณ มุมที่นั่งเห็นกรอบรูปที่พี่ปิ่นใส่ภาพไว้ข้างฝา บอกตนเองว่า “แบบนี้ไง แบบที่คิดว่าครูต้องการ”

เพราะหนูสงสัยกับตนเอง ทำไมไปกี่ร้าน ๆ ก็ไม่รู้สึกว่า ใช่สักที รึหนูจำอะไรผิดไป หรืออาจจะตั้งใจมากไปกับตนเองบอกไม่ถูกเจ้าค่ะ หนูมีภาพกรอบรูปที่อยู่ในใจ แต่พอเดินเข้าไปก็รู้สึกว่า “ไม่ใช่”

ออกจากร้านพี่ปิ่น ตรงไปที่หลังมอ จอดรถเดินไปที่ร้านเค้ก ที่เคยสั่งทำเค้กวันเกิดให้เพื่อนตั้งแต่ปีหนึ่ง

เจ้าของร้านคงรู้สึกได้ว่า หนูกำลังซึมซับเรื่องราวเก่า ๆ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“กี่ปีแล้วครับที่ไม่ได้มา”

หนูยิ้มแล้วก็บอกว่า “เกือบๆจะ 5 ปีมั๊งค่ะ”

แต่ทุกอย่างในความรู้สึกก็เหมือนเดิม จริง ๆ ก็ไม่ถึงห้าปีหรอกค่ะครู แต่เหมือนหนูก็เพียงผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แวะร้านโรตีข้าง ๆ ร้านข้าวมันไก่ที่เคยมานั่ง ระลึกถึงอาจารย์ ระลึกถึงครู

ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก ร้านรวง ผู้คน รถรา แต่ก็ยังเหลือร่องรอยให้ความคำนึงในใจของหนูมีคำว่า

“คิดถึง” ปรากฏขึ้นมา ร้านนมที่เคยมานั่ง

ปฏิเสธไม่ได้ว่า “ความเหงาเข้ามาชั่วแว๊บแล้วก็หายไป”

เพราะชีวิตหนูยังคงดำเนินต่อไป ก้าวเข้าบ้านเหนียวมาก อาบน้ำชำระล้างตนเอง แล้วจะค่อยทำวัตรเย็น

แล้วจะเดินจงกรมในบ้านซะหน่อย อาบน้ำเสร็จเปิดคอม เช็คข้อมูล ใน Line ครูให้ทบทวนว่า

“ทำไมซื้อผ้าถุงดำทั้งๆที่ครูลงใจให้ใช้ผ้าถุงขาว”

ข้างในหนูแอ้งแม้งเลยเจ้าค่ะ

คงเพราะตั้งสติกับตนเองไม่ได้ หนูหนีอีกตามเคย เอาผ้ามาคลุมโปงแล้วก็หลับไป ตื่นมาอีกทีเจ็ดโมงครึ่ง

ศีลข้อ 4 ขาดหนัก เหมือนหนูกลัวความจริงบางอย่างที่ไม่กล้ายอมรับกับตนเองเจ้าค่ะ