แม่ คือผู้ให้ คือพระผู้คุ้มครองปกป้องรักษา ชีวิตตอนเด็กชีวิตลูกชาวชนบท พ่อแม่ทำไร่ทำนา รมเย็น ๆ ใต้ต้นกะบก มีเปลผ้าขาวม้า (ชาวบ้านเรียกอู่ผ้าขาวม้า) ฝังเสาไม้สองข้าง ผูกไว้สำหรับให้ลูกนอน พ่อ แม่ พี่ ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาปักดำนา สักพักลูกร้อง ได้ยินเสียงคนแรกคือแม่ ก็ต้องรีบมาดู มดกัดบ้าง ฉี่บ้าง แดดร้อนบ้าง ตั้งแต่จำความได้ แม่คือผู้คอยคุ้มครอง ทุกท่านเคยนั่งคิดไตร่ตรองดูไหมว่า เวลาที่เราได้รับการปาดเจ็บไม่ว่าทางกายหรือใจ มือของแม่ที่ลูบลงบาดแผลนั่นมั่นช่างทุเลาเบาบางลงไปเลย บาดแผลทางใจ ความรู้สึกต่าง ๆ ที่รู้สึกผิดหวัง คำพูดแม่มักทำให้ลูกมีกำลังใจและสู้ใหม่ เวลาลูกเจ็บป่วย ภายในใจแม่เจ็บกับลูก แต่แม่ไม่ค่อยแสดงความอ่อนแอให้ลูกเห็น สมัยก่อนไปหาหมอยาเป่าบ้าง หมอฝนยากินบ้าง แม่ไม่เคยนอนเต็มที่
แม่ คือ ผู้มีบุญคุณมีพระคุณ แม่นั้นยากหาสิ่งใดเปรียบ ฤดูฝน ฤดูหนาว ฤดูร้อน แม่คนนี้ไม่เคยบ่น หน้าฝนครอบครัวเรามีด้วยกัน 4 คน ชายทั้งหมด ผมเป็นลูกคนเล็ก จำได้ว่าพี่ ๆ ต่างพากันไปโรงเรียน แม่ต้องเตรียมอาหารเช้า ได้ไข่ต้ม ปิ้งปลา กบ เขียด ใส่ห่อข้าวให้พี่ๆ เสร็จเแล้ว ก็ให้พี่คนโตพาน้องเิดินไปโรงเรียน ประมาณ 8 กิโล เดินลัดเลาะตามคันนาไปถึงโรงเรียนก็พากันเปียก เพราะน้ำจากใบข้าว ก็เหลือผมที่ยังไม่เข้าโรงเรียน ต้องเอาไปทำนาด้วย แม่ก็ต้อง หาบใส่ตระกล้า ข้างหน้าเป็นกล่องข้าวน้ำ ข้างหลังก็ผม ฝนตกปรอย ๆ หาผ้ายาง (พลาสติกสมัยก่อนเมตรละ 2 บาท) แม่ก็ได้หมวกใบเก่า ๆ ใบเดียว ต้องรีบกลัวพ่อหิวข้าว พ่อไปไถนารอแต่เช้ามืด แม่กินข้าวนับคำได้แต่ละมื้อ กว่าผมจะนอนแม่จะได้ทำงานต่อ พ่อก็ดำนารอ บางครั้งแม่ก็ต้องผูกขาเราไว้เพื่อไม่ให้เราคลานไปไหน
หลังเสร็จนาเข้าหน้าหนาวแม่เตรียมทอผ้าเย็บผ้าห่มเตรียมให้ลูกทั้ง 4 คน ทำทั้งวันคืน สมัยก่อนไม่มีเงินซื้อ ลูก 4 คน เสื้อผ้าจะซื้อให้เฉพาะคนโต เพราะคนรองก็รับต่อจากพี่ลงมาเรื่อย ๆ แม่ไม่ค่อยได้ไปหาหมอเพราะห่วงกลัวลูกไม่มีเงินไปโรงเรียน สมัยก่อน (40 ปีย้อนหลัง) ลูก 3 คนได้ 1 บาท ข้าวของไม่แพง เป็นไข้เป็นหวัดเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับแม่กินยาทัมใจก็ลุยงานต่อ หลังทำนาตัวเองเสร็จก็ไปรับจ้างดำนา คิดคร่าว 20 กว่าปีที่สร้างลูกแต่ละคนให้เติบโต แล้วคูณด้วยลูกจำนวนคน ครอบครัวผม 4 คน คูณ 20 เท่ากับ 80 ปีที่แม่ลำบากเลี้ยงดูลูกรวมกันแต่ละคน ความยากลำบากจะมากเพียงใด
ทุกวันนี้พ่อแม่ไม่เคยหยุดที่จะทำงาน ถึงแม้ลูกทั้ง 4 คน จะมีงานทำมีครอบครัวกันแล้ว พ่อแม่ยังห่วงลูกเสมอ ผมเคยถามว่าทำไม่ไม่หยุดพักผ่อนพ่อแม่เหนื่อยมานานแล้ว แกก็บอกว่าทำเพื่อลูกเพื่อหลาน ก็จริงพ่อแม่เป็นนักวางแผน (วางแผนจากประสบการณ์) ช่วงผมไม่มีเงินก็ยังกลับไปยืมท่านใช้เลย
ไม่ว่าวันแม่หรือวันไหน ๆ อยากให้ทุกคนระลึกถึงพระคุณพ่อแม่ กตัญญูต่อท่าน ทุกคนมีเวลาเท่ากันการแสดงความรักของลูกต่อแม่แต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับสภาวะแวดล้อม มีเวลาว่างผมจะพาแม่ไปเที่ยวทำบุญตามวัดต่าง ๆ ทำกับข้าวกินกัน โทรศัพท์ไปพูดคุย เท่านี้แม่ก็ดีใจสุดๆ ดูมีความสุข ลูกชายก็ควรบวชทดแทนพระคุณท่าน ดูแลท่านยามไม่สบาย ลูกสาวก็ทำตัวให้เป็นลูกแม่ที่ดี แม่ก็ภูมิใจแล้ว ต่อให้จะกี่ชาติกี่ภพ บุญคุณแม่ไม่มีสิ้นสุด คำว่าแม่กว้างใหญ่ เป็นพรหม เป็นผู้ให้ ลูกคนนี้ขอสัญญาว่าจะเป็นลูกที่ดี เป็นคุณพ่อที่ดีเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูก เป็นคนที่ดีของสังคม
รักแม่ ขอพรสิ่งใดที่ประเสริฐ บุญบารมีที่ลูกเคยสร้างเคยทำมา โปรดดลบันดาลคุ้มครอง รักษา แม่ข้าพเจ้าให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรงตลอดไป
รักแม่ครับ .....
แม่คือพระผู้ปกป้อง แม่คือหมอคอยรักษายามลูกเจ็บป่วย แม่คือครูคนแรกของลูกค่ะ
ขอบคุณครับ ขณะนี้ผมกำลังมีลูกน้อย สังเกตจากแฟนที่ดูแลลูก ยอมเราว่าคนเป็นแม่อดทนจริงๆ ผมก็จะพยายามเขียนพระคุณที่แม่ดูแลเรามา