ภูมิปัญญา
ภูมิปัญญาไทย ; การเรียนรู้ที่คงทน การศึกษาไทยไม่ว่าจะอยู่ในยุคใดสมัยใด นวัตกรรมการศึกษาจะเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยเพียงใดเทคโนโลยี่จะก้าวทันสมัยไปสู่ความทันสมัยยุคศิวิลัย ภายใต้คำจำกัดความ ยุคโลกาภิวัตน์ ซึ่งต่างคนต่างฝ่ายต่างองค์กร ตะเกียกตะกาย ไขว่คว้า ก้าวไปให้ทัน มองไกลโพ้นเพื่อการแข่งขัน จนลืมมองสิ่งใกล้ตัวที่เป็นวิถีชีวิตและภูมิปัญญาไทย
นับวันการศึกษาไทยฝันไกลเกินไป สิ่งที่น่าจะมาพัฒนาเบื้องต้นและทำอย่างจริงจัง ควรเริ่มก้าวแรกที่ใกล้ตัวนักเรียน วิถีชีวิต ภูมิปัญญาไทยในท้องถิ่น ไม่ควรมองข้าม ครู นักการศึกษา องค์กรส่วนท้องถิ่น แม้กระทั่งผู้นำที่อยู่บนโลกโลกาภิวัตน์ น่าจะหยิบยกขึ้นมาให้นักเรียนไทยได้เร่ง เรียนรู้ ศึกษา สืบสานพัฒนา อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการพัฒนาแนวคิดสร้างสรรค์เพื่อให้รู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงและรู้จักปรับตัวให้อยู่บนโลกใบนี้อย่างปกติสุข ควรคัดกรองระดับศักยภาพ ความรู้ ความสามารถ และพัฒนาต่อเนื่อง โดยไม่ต้องเกณท์เด็กไทยวิ่งให้ทันโลกทันเหตุการณ์ พร้อมกันทุกคน เพราะมันเป็นไปไม่ได้ แต่พัฒนาเด็กไทยให้รู้เท่าทันโลกทันเหตุการณ์ก็น่าจะพอเพียง
องค์กรที่รับผิดชอบในการศึกษาโดยตรง ท้องถิ่น ครูผู้สอน ผู้บริหาร ยุคใหม่ ควรหันมามองและพัฒนาสิ่งใกล้ตัวพร้อมกับพัฒนาวิสัยทัศน์ เพื่อนำเด็กไทยก้าวไปสู่การพัฒนาการศึกษาที่คงทนและยั่งยืน
