ที่บ้าน...ตั้งแต่เล็กจนโต..สิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นกฎของครอบครัว..
ที่ว่า..อย่าโกหก...
คนบ้านเราจึงค่อนข้างจะซีเรียส...กับการโกหก...
ชีวิตที่ผ่านมา..รับรู้ได้ว่าใครบ้างที่โกหกเราบ้าง...ใครบ้างพูดจริงกับเราบ้าง...
ทำให้ได้เรียนรู้...อย่างมากมายในโลกกว้าง..
เป็นที่น่าเสียดาย...ยิ่งหากมิตรภาพ...ที่ซ่อนไว้แต่เรื่องโกหก..และไม่จริง..

...
วันนี้แต่เช้าตรู่...ดิฉันได้รับสาย..จากทางไกล...
ถึงเรื่องราว...และความจริงอะไรหลายอย่าง...ที่ตอกย้ำลงมาถึงข้อเท็จจริงที่ตนเอง...ประจักษ์
จินตนาการและการสร้างฝัน...ของคนที่อยู่นอกเหนือความเป็นจริง
ทำให้นึกถึง Idea-self  กับ Real-self...ของมนุษย์...
หากเมื่อใดที่สองอย่างนี้ไม่สอดคล้องกัน ก็ทำให้บุคคลนั้น...หาความสุขได้ยากยิ่งในชีวิต...
ความจริงที่หลายคน...ทราบ..แต่เขานิ่งเพราะปล่อยไปตามวิถีของคนนั้น...

...
ความจริง...
ความจริง...
หากเราไม่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง...
เราก็จะทุกข์...อยู่อย่างนี้เสมอ...

...
บันทึกนี้เขียนขึ้นมาอีกครั้ง...
เพื่อบอกกับตนเอง...เมื่อได้รับรู้ความไม่จริง...
แต่ก็ต้องบอกตนนิ่ง...
เพราะสักวัน...ความจริงก็จะปรากฏ...เอง...
อย่างที่พ่อกับแม่เชื่อ..และสอนลูกเสมอว่า...อย่าโกหก!!!!