ยังคงเดินทางกันต่อไปจากที่เกือบตกรถ ยังดีที่แค่เกือบจริงปะสบายๆ ไม่ตื่นเต้นไม่ใช่การเดินทางของไอ้ติ๋วจริงๆ ณ จุดนี้
ขึ้นรถปุ๊บแบท iPad ก็ไม่มากมายค่ะ แต่ก็พอฟังเสียงให้ได้เตือนสติตนเองได้ ตั้งใจหลับกับลมหายใจและเสียงครูบาอาจารย์ก็ตื่นเป็นระยะๆตามเหตุและปัจจัยค่ะ
ที่มาตื่นเต็มๆก็ตอนได้ยินเสียงแตรรถคันที่นั่ง บวกกับเสียงตะโกน เอ๊ะหรือตะคอก ของชายหนุ่มในรถ คาดว่าจะเป็นคนขับที่ท่านเปล่งเต็มเสียงทักทายมอร์เตอร์ไซด์ที่ขับข้างหน้าประหนึ่งผิดใจมาแต่ปางไหน ในรถมีสมาชิกตื่นหลายท่านแต่เงียบกริบ แทบจะกลั้นหายใจ ตอนนั้นหนูคิดว่า "ทริปนี้สีสันเยอะแฮะ"
ฮั่นแน่ยังมีมุขให้ขำกับตนเองได้
ดึงลมหายใจตนเองเข้าลึกๆระลึกกับตนเองว่า
"เห็นไหมติ๋ว เขามาสอนว่า ถ้าปล่อยให้โทสะครอบงำใจก็จะทุกข์ วาจาก็ไม่น่าฟัง แล้วการกระทำคงไม่ต้องให้พูดถึง"
โชคดีที่แค่ใช้เสียง แม้จะได้ยินเสียงแท่งเหล็กกระทบอะไรบางอย่าง และเสียงพูดจาด้วยถ้อยคำที่มิอาจจะออกสืื่อได้ เพราะอาจจะต้องติดเรท +18 ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ
พอเหตุการผ่านไปรถก็เคลื่อนต่อไปก้มมองดูเวลาอืมตีสองเกือบจะตีสาม นึกย้อนขึ้นมาน่าเห็นใจทุกท่านดึกดื่นขนาดนี้ท่านยังต้องทำงานเสียสละขับรถพาผู้โดยสารให้ถึงที่หมายขณะที่แทบทั้งหมดหลับสบาย นึกถึงข้อดีของท่านทำให้รู้สึกเข้าใจ
สักพักพี่ข้างๆตื่น ทราบว่าท่านจะลงในเมืองชุมพรเช่นกัน ใจนึกขึ้นว่า
"สบายละรอดแล้วมีเพื่อนลงก่อนต่อมอร์เตอร์ไซด์เข้าโรงแรม"
แต่แล้วไม่นานคนเก็บตั๋วก็เดินมาหาหนูแล้วก็ถามว่า
"พี่ลงชุมพรแกรนด์ใช่ไหม"
หนูตอบว่า "คือว่าจะไปชุมพรการ์เด้นค่ะ"
"ลงข้างหน้านี่เลยพี่เดินไปหน่อยก็โรงแรม"
หนูทำตาโตแบบสงสัยว่่า
"ทำไมคนขายตั๋วบอกให้ลงหน้าศาลากลางแล้วนั่งมอร์ไซด์ไป"ไปๆมาๆ ทั้งงัวเงีย ทั้งงงโทรหาเพื่อนบอกว่า
"มาถึงละ"
(ก็เกรงใจไม่อยากรบกวนให้มารับเพราะต้องปลุกกันท่าทางจะหลายคน)ตัดสินใจลงรถแบบงงๆอะลองดู ข้างถนนที่ห่างจากโรงแรมประมาณห้าร้อยเมตรแต่ไม่สามารถอ่านป้ายได้ชัดเจน หนูก็สะพายเป้เดินดุ่มๆเห็นป้ายชัดเจน
"แทบร้องอั๊ยยะ น่ามันไม่ใช่ชุมพรการ์เด้น ป้ายเบอเร่อมเขียนว่า ชุมพรแกรนด์พาเลช"
ในใจคิดงานเข้าแล้วเว้ยเฮ้ย
ริมถนนที่มีรถกะบะวิ่งเป็นระยะ
ไม่มีมอร์ไชด์รับจ้างตัดสินใจเดินเข้าโรงแรม ดูสัณญาณ wifi ดีที่มีให้ใช้เช็คดู
ที่หมายห่างจากจุดที่อยู่ประมาณ ๓.๒ กิโลเมตร
จะเดินตอนตีสองกว่าก็กระไรอยู่เกรงใจขโมยขโจร
สอบถามที่ฟร้อนโรงแรม ชุมพรแกรนด์พาเลช ได้คำแนะนำและน้ำใจอย่างเต็มเปี่ยม
เบลบอย อาสาไปส่งแต่ขอแลกกับอาหารสักมื้อถามแบบน่ารักๆ ยอมรับว่าทึ่งในน้ำใจทั้งน้องที่ฟร้อนและคนที่มาส่งค่ะน่ารักมาก ก่อนเข้าโรงแรมจึงแวะเซเว่นซื้ออะไรให้ทานและฝากถึงอีกคนด้วยแล้วยังมีหยุดมุขให้ขำอีกว่า"ได้ทีแวะเซเว่นผมเลยปล้นเลยฮ่าๆๆ"เป็นคนอารม์ดีมีน้ำใจทีเดียวค่ะ แต่ไม่ได้ถามชื่อ ขอบพระคุณมากๆอย่างนี้ก็เรียกว่า ในความเอ๋อ ก็ทำให้มีโอกาสเจอสิ่งดีๆทีเดียวค่ะ
แต่ต้องบอกว่า "โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านเพราะท่านอาจจะไม่โชคดีเช่นนี้"มานั่งนึกย้อนไปหนูใช้ชีวิตประมาทเกินไปเหมือนกัน ได้เรียนรู้ละคราหลังต้องปรับปรุงและแล้วก็มาถึงโรงแรมและได้เจอเพื่อนแม้จะตีสามแล้วตอนเดินเข้าโรงแรมก็เห็นรูปเพื่อนกับว่าที่เจ้าบ่าวตั้งอยู่หน้าโรงแรมเชียวเลยเก็บภาพซะหน่อย
ค่ำคืนนี้พอถึงเตียง เจอเพื่อนก็เมาท์เมามัน สรุปได้หลับไปไม่กี่ชั่วโมงก็ได้เวลาตื่นละเป็นไงบ้างค่ะกับการลงรถแบบเอ๋อๆเฮ้อคิดแล้วก็เพลียกับตนเอง สำหรับไวันรุ่งขึ้นก็ติดตามกันต่อไปนะคะ
