ไม่มีสระน้ำใหญ่ใสสะอาด ฉันก็จักตักราดเอาจากตุ่ม มีมิคนสนใจมารายรุม อยู่ในมุมแห่งมานอันพอมี

ยามยาก


เมื่อไม่มีดอกฟ้ามาถนอม
เราก็พร้อมยอมรับกับดอกหญ้า
เมื่ออยากไปก็ไปมาก็มา
มีคุณค่ากับใครไม่ต่างกัน


รักษาใจให้ตรงเหมือนลงหลัก
เพื่อพิทักษ์ชีวิตอย่าคิดสั้น
เก็บระทมขมขื่นอันตื้นตัน
เพื่อยืนยันฉันยังหวังอยู่ยาว


จักสอนใจให้จำแต่ความจริง
มองนิ่งนิ่งข้างหน้าทีละก้าว
ไม่เห็นจันทร์ฉันก็แลเพียงแค่ดาว
คงสักคราวมีค่าเอามาเคียง


ไร้ผ้าผวยผืนหนาเอามาห่ม
ขอชื่นชมผ้าอื่นที่ผืนเกลี้ยง
แม้ไม่อุ่นละมุนพอฉันขอเพียง
ในยามเอียงกายรอได้พอคลุม


ไม่มีสระน้ำใหญ่ใสสะอาด
ฉันก็จักตักราดเอาจากตุ่ม
มิมีคนสนใจมารายรุม
อยู่ในมุมแห่งมานอันพอมี


เมื่อไม่มีใครใครให้ความรัก
ฉันก็จักรักใคร่ในศักดิ์ศรี
ดำรงเจตน์เมตตาให้ปรานี
เขียนกวีวังวนจนวันวาย

โสภณ เปียสนิท

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110