โตนี่ - ฟาง. GotoKnow.

 

ขณะนั้นมีรถเจ้านายหลายฝ่ายมาจอดรออยู่แล้ว  จึงทำให้คนดูเห็นว่า ผมเป็นคันสุดท้าย. จริงๆครับ.ผมเปิดแอร์และติดเครื่องไว้.  ก่อนลงมาพบกับผู้การสงบ  อย่าให้ผมบอกนามสกุลเลยน๊ะเดี๋ยวจะเป็นคดีความเปล่าๆ. ผมเดินมาพบเพื่อจะนำหางตั๋วจากท่าน..ไปรับกระเป๋าเดินทางมาให้ ดูสิครับว่าผมบกพร่องหน้าที่หรือเปล่า ? ผมทำตามหน้าที่ครับมิได้เลียนาย หรืออมอะไรทั้งนั้น ชีวิตผมถ้าชอบเลียนายผมเป็นใหญ่ไปนานแล้วล่ะครับขอบอก. ชีวิตราชการของผมจึงไม่รุ่งตามที่ควรจะเป็น.จึงลาออกก่อนเวลาอันควร.ผมทำความเคารพท่านก่อนน๊ะครับ..ฟังสิว่าท่านสวนมาอย่างไร ? ไอ้ระยำ ! ทำไมเพิ่งมา ?  ดูมันถามสิ. ผมมิได้โต้แย้งใดใด ? เพราะเห็นผู้การราคาถูก..ยืนอยู่กับสส.ปัตตานีท่านหนึ่ง.       

๑๖. ผู้เขียนไปควบคุมการเชื่อมงานของดอยแท๊ค. - ที่ยาร์ดในเมืองโมลิบาซ่าร์. ปี๒๕๔๐.

เราเดินทางกลับนราธิวาส.โดยแวะส่งสส.ท่านนั้นในเมืองปัตตานี.พอมาถึงบ้านท่านสส.ยังให้ลูกน้องเอากาแฟมาให้ผมดื่ม..ระหว่างที่ไอ้หมอนั่นไปคุยกับสส.ท่านนั้นบนบ้าน.  ออกจากปัตตานีเหลือเราเพียงสองคน ผมได้อธิบายให้มันฟังแต่.แม่งไม่ยอมฟังเลย ผมเสียดายที่มีนายผิด.ขอจบเรื่องนายเลวกับลูกน้องดีแบบห้วนๆน๊ะครับ.เพราะเกรงผู้อ่านจะปวดหัวตามผมไปด้วย..ผมขอให้มันผ่านไป..แม้จะแบบลุ่ม-ดอนๆก็ตาม.  แท๊กซี่ป้ายดำพาผมกับเดอะจุ๋มมาที่รร.พาวิเลี่ยน. Pavilion Hotel. ซึ่งทางบริษัทฯลูกค้าได้จองไว้เป็นรายปี  ผมจึงมีโอกาสกลับมาถิ่นเก่า  ซึ่งเคยมารับราชการอยู่ถึง ๑๑ ปี. เพื่อนเก่าผมพาไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารทะเล ใต้สะพานตุลสีลานนท์.เป็นร้านที่ยื่นไปในทะเลสาป. ลืมชื่อเสียแล้วครับแต่ถ้าจะให้ดีต้องไปรื้อความทรงจำอีกสักครั้ง.  มื้อนั้นเป็นยอดสุราไทยและอาหารทะเลครับ  ผมเพิ่งตอบแทนไปเมื่อเร็วๆนี้เองเพราะเขามาสอบเป็นเรือเอก  ได้สอบครับแต่สอบไม่ได้.ก็แหมเข้าสอบเกือบร้อยคนเอาจริงสิบคน..เป็นเด็กนายถึงเก้าคน..ปีนี้เกษียณอายุก็คงได้เองนั่นแหละเพื่อน.เช้ามืดรถตู้มารับจากโรงแรมไปขึ้นเฮลิคอร์ปเตอร์  เพื่อเดินทางต่อไปยังแท่นบงกฎ แท่นนี้อยู่ระหว่างสงขลาและเวียตนาม ประมาณครึ่งทาง ดูจากแผนที่.เรามานั่ง-นอนๆอยู่สี่วันจึงได้เริ่มทำงาน  สาเหตุเพราะจนท.อีกแผนกหนึ่ง ยังทำงานไม่เสร็จ ในที่สุดเราใช้เวลาแค่สามวันก็เสร็จงานในส่วนของเรา.งานบนแท่นเจาะน้ำมันนี้ พอใครทำเสร็จแล้วเขาจะรีบส่งกลับโดยเรือลำถัดไป เพื่อเป็นการลดน้ำหนักไม่ให้แท่นเจาะรับน้ำหนักมากเกินไป.                

๑๗. ดูรูปผู้เขียนดีกว่า เพราะไม่มีรูปผู้การหงบให้ดู. - ไปคุมการทำสมอเรือที่แหลมฉบังกับพี่ศิลาชัย.

เฮลิคอร์ปเตอร์ใช้เวลาเดินทาง ประมาณหนึ่งชั่วโมงสิบนาที. นักบินพาผู้โดยสารทั้งหมดมาลงที่สนามบินทหารสงขลาอย่างปลอดภัย. เครื่องรุ่นนี้รับผู้โดยสารได้๘ - ๑๐คน. แล้วแต่น้ำหนัก. เที่ยวกลับนอกจากมีพนักงานขุดเจาะประจำ,ผมกับหัวหน้าซึ่งรับงานเป็นช่วงยังมีครูสาวไทยที่มาสอนภาษาให้กับพนักงานบนแท่นนี้ด้วย ๑ ท่าน.ลงเครื่องแล้วต่างคนต่างแยกกันไปตามทาง.ทางใครทางมัน. เรากลับมาค้างที่สงขลาอีกหนึ่งคืน ช่วงที่เราเดินจากลานจอดเฮลิคอร์ปเตอร์มาที่ถนนใหญ่ เพื่อจะกลับที่พัก. มีข้าราชการรุ่นน้องที่กำลังล้างรถส่วนตัวอยู่ข้างๆอาคาร พี่แกดันจำเสียงผมได้จึงออกมาทักทายผมกับหัวหน้าเสียหนึ่งมื้อ ภรรยาแกขายอาหารอยู่ในหมวดสห.ทร.ข้างๆสนามบินทร.สงขลานั่นเอง.เดือนก่อนเราไปพบกันที่รพ.ผมจึงทราบว่า พี่เบาหวานมาเยือนเพื่อนรุ่นน้องคนนี้เสียแล้ว. เรากลับมาถึงบริษัทฯด้วยความเรียบร้อยครับ  อีกประมาณยี่สิบวันต่อมาทางบริษัทส่งผมไปทำงานที่สงขลาอีกครั้ง เพราะตัวจริงเกิดป่วยขึ้นมา. เที่ยวนี้ผมต้องทำงานที่ยาร์ดของบริษัทโทเทล Total.ตั้งอยู่แถวหัวเขาแดงนั่นเอง !ผมมาเป็นผู้ช่วยMr.Jerrus.นายเจอรัส  ช่างชาวสิงคโปร์.งานนี้ใช้เวลาเพียงห้าวันเท่านั้น ผมมีโอกาสเข้ามาดื่มในสโมสรของกองพันทหารราบที่ ๘ ด้วยน๊ะครับ. ถือว่าเป็นโอกาสอันดีที่ได้มาเยือนถิ่นเก่าเป็นครั้งสุดท้าย. ดีจริงๆครับ. เพราะมาทุนบริษัท. งานของผมเรียบร้อยดีครับ. 

๑๘. ทองอินทร์  ผ่องใส : แว่นดำ.โตนี่ฟาง : ซ้ายสุด. - ไปล่อเป้าที่บ้านนบพิตำ นครศรีฯ ปี๒๕๒๑

กลับมาทำงานที่บริษัทได้ไม่กี่วัน..ก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปบังคลาเทศกันแล้วครับ   ผมจำวันเดินทางจริงๆไม่ได้เสียแล้วเวลาผ่านไปหลายปีแล้ว.แต่ผมยังจำเพื่อนร่วมงานได้ดีครับ. เพราะทุกคนเป็นช่างเชื่อมที่ถือว่าฝีมือใช้ได้ดีทีเดียวครับ  Welder. แม้ว่าผมจะมาในตำแหน่งหัวหน้าช่างเชื่อมก็ตามThai Welder Supervisor. แต่ผมเชื่อมไม่เป็นหรอกครับ ! แหมเพียงแค่ให้ผมต้องคอยประสานงานก็ทำให้ผมปวดหัวพอแล้วล่ะครับ. อ่านไปเดี๋ยวก็เข้าใจเอง. ทีมช่างเชื่อมไทยที่เดินทางมาพร้อมผมในเที่ยวแรกนั้นก็มี.นายทองสุก,นายตี๋ , นายหา , นายคำพร , นายติ่ง และนายตุ๋ย. ปกติผมมักจะเรียกพนักงานเฉพาะชื่อเล่นกันเท่านั้น เพราะอย่างน้อยจะได้ดูว่าสนิทกว่าที่จะมาเรียกชื่อจริง.เช้าตรู่วันนั้น พอรถมารับผมที่บ้านเป็นคนสุดท้าย..ทีมเรามุ่งหน้าสู่สนามบินดอนเมืองทันที.  คนขับรถบริษัทคือนายมานิตย์ ผมจำนามสกุลไม่ได้อีกแล้วครับ.หมอนี่เป็นขาเมาครับเคยเป็นตำรวจมาก่อน ผมไม่ทราบว่าเขาออกจากกรมตำรวจมาเพราะเหตุใด ?  ถ้าให้ผมเดาผมคงต้องเดาว่าโดนไล่ออกKick Out. เราใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงเศษๆ  จากสัตหีบ.  ทุกคนมายืนหน้าสำนักงานตรวจแรงงานไทย สาขาย่อย.  ประจำสนามบินดอนเมือง.

๑๙. แม่และน้องชายไปส่งที่สนามบินดอนเมือง. -ไปเป็นล่ามที่บังคลาเทศ. ปี๒๕๔๐.

พอประทับตราตามระเบียบแล้ว ทางการบินไทยก็เปิดให้ผู้โดยสารเข้าเชคอินกันเลย Check In. เราทำตามขั้นตอนโดยใช้เวลาไม่นานนัก  เพราะส่วนใหญ่มีข้าวของไม่มากนั่นเอง  ผมมีเพียงกระเป๋าถือ ๑ ใบเท่านั้น Hand Bag. มีแต่ของใช้ส่วนตัว. พอได้เชคอินแล้วเราเดินเกาะกลุ่มมาที่ช่องตรวจหนังสือเดินทาง พอผ่านประตูเข้ามาก็ยังเดินเกาะกลุ่มกันไปอย่างไม่รีบร้อนนัก เพราะเรายังมีเวลาก่อนไปขึ้นเครื่องอีกนานพอสมควร.นายตี๋นั้นเริ่มหิวขึ้นมาก่อนเวลาอันควร   จึงชวนบรรดาช่างเชื่อมไปซื้ออาหารกินที่เค เอฟ ซี ทั้งๆที่ผมห้ามแล้วว่าไม่ต้องไปเสียเงินใดใด ?เพราะบนเครื่องเขาก็มีอาหารเสริฟ พี่แกไม่ยอมเชื่อครับ พออิ่มแล้วเราเดินมารอขึ้นเครื่องกันเลย Onboard.พอใกล้เวลาจะขึ้นเครื่องนายตี๋ออกอาการครับดูสิ !พี่แกหาเรื่องจะไม่ไปโดยอ้างเหตุผลไปต่าง-นาๆ ผมต้องพยายามปลอบใจและชักแม่น้ำทั้งห้า เออ.มารู้ทีหลังว่า พี่แกเสี้ยนยา.ยังไงๆผมก็คงช่วยไม่ได้หรอกครับในกรณีย์เช่นนี้. หรือว่าจะขอยาจากแอร์สาวให้เขา..ใครจะเป็นผู้ขอล่ะครับ ?

๒๐.หัวหน้าและช่างเชื่อมไทยรอการเชคอิน. - ที่สนามบินดอนเมือง. ปี ๒๕๔๐.

อีกไม่นานนัก เรามานั่งอยู่ในชั้นประหยัดบนเครื่องการบินไทย.  โดยมีปลายทางอยู่ที่ประเทศบังคลาเทศ. เครื่องของการบินไทยออกมารออยู่ที่หัวสนามบินด้านทิศเหนือ เพื่อวิ่งขึ้น.ประมาณห้านาทีต่อมาพอเครื่องเปลี่ยนเพดานบินแล้ว.กระเป๋าเครื่องบินหรือแอร์โฮสเตส Air Hostess. ก็ออกมาให้บริการกับผู้โดยสารทุกคน. ด้วยการเดินแจกนสพ.ก่อน Newspaper Sir.จากนั้นก็เป็นการเสริฟ  ทั้งเครื่องดื่ม และอาหาร ให้กับผู้โดยสาร. Food & Beverage. ผมอิ่มมากครับเพราะนายตี๋ได้ยกส่วนของเขาให้ผม. ผมนำมาแกล้มกับไวน์แดง.ผมว่าการบินไทยนั้นยังให้การบริการที่ดีเยี่ยมเหมือนเดิม แต่ยังไม่วายที่มีผู้โดยสารเลวบางคนแอบไปแต๊ะอั๋งจับโน่น-จับนี่.จนมีเรื่องเป็นข่าวหน้าหนึ่งขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ ผมไม่อยากตำหนิคนพวกนั้นหรอกครับเพราะแอร์สาวบางคน น่าจับจริงๆนี่นา !  นานมากแล้วที่ผมมิได้กลับมาใช้บริการของการบินไทยอีกเลย. เส้นทางต่างประเทศ.หลังการเดินทางกลับจากประเทศสหรัฐอเมริกาครั้งล่าสุดเมื่อปี ๒๕๓๑. บนเครื่องของการบินไทยเที่ยวนี้ผมเห็นความแปลกหูแปลกตามากทีเดียว เช่นมีการแสดงตำแหน่งของตัวเครื่องให้ผู้โดยสารได้ดูว่า..ขณะนี้เครื่องอยู่ที่จุดไหน ?  มีจอหนังแยกไว้ให้ผู้โดยสารได้รับชมเป็นช่วงๆ   เมื่อก่อนเป็นจอเดียว แต่ฉายให้ผู้โดยสารชมพร้อมกันทั้งหมด.

๒๑. อิ่มแล้วต้องพักผ่อนเพราะไม่มีการฉายภาพยนตร์ให้ชม. - บนเครื่องการบินไทย ไปบังคลาเทศ.                    

ผมจำได้ว่าพอเครื่องเชิดหัวขึ้น กัปตันก็นำเครื่องมาทางจังหวัดลพบุรีแล้วหักออกไปทางกาญจนบุรีข้ามไปทางประเทศพม่า ผมมีโอกาสมองลงไปด้านล่างและได้เห็นภูเขาซึ่งส่วนใหญ่เป็นสีน้ำตาล แสดงถึงความแห้งแล้ง.การบินไทยใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั่วโมงเศษๆ. ขณะนี้เรานำท่านมาอยู่ที่ความสูง ๓๕,๐๐๐ ฟุต ความเร็วลม ๗๐ น๊อต เวลาท้องถิ่นขณะนี้ ๑๓๓๐ น.กัปตันได้ประกาศให้ผู้โดยสารทราบ  ขณะที่เครื่องกำลังบินลัดเลาะออกมาทางชายทะเล เห็นสิครับ ! เพราะเวลาขึ้นเครื่องครั้งใด ? ผมมักจะหาทางนำตัวเองมานั่งที่ริมหน้าต่างเสมอ. ก่อนที่กัปตันคนไทยจะนำเครื่องลงที่สนามบินดาก้า Dhaka Int’l Airport.ในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า  ระหว่างที่กำลังรอให้เครื่องลงจอดผมขอย้อนอดีตสักนิดน๊ะครับ  คงต้องขออภัยถ้าเป็นการรบกวนเวลาของท่าน.ปี ๒๕๒๗ ผมเป็นผู้โดยสารไทยคนหนึ่งที่โดยสารไปกับเครื่องการบินไทยเที่ยวนั้น แต่จำไม่ได้แล้วว่า ที - จีเท่าไร ?ใครอยากรู้ต้องไปถามหม่อมถนัดศรีเอาเอง..เพราะท่านบอกในรายการว่าทีจีย่อมาจากทูมอร์โร่ว์โก.TG. = Tomorrow Go.ที่สนามบินดัลลัส ฟอร์ตเวิร์ด  เท็กซัส  Dallas Forthworth , Texas.ผมมองลงไปด้านล่างขณะนั้นมีหิมะปกคลุมขาวไปหมด.   ผู้โดยสารที่เหลือมาจากสนามบินซีแอ๊ทเติ้ล Seattle Airport. เป็นคนอเมริกันเกือบทั้งลำนั่งกันเงียบกริบ.เพราะพี่แกเกรงว่าเครื่องอาจจะลื่นไถลออกนอกรันเวย์ก็เป็นได้ Runway. พอล้อกระทบพื้น ละอองหิมะฟุ้งกระจายเต็มไปหมด. เท่านั้นแหละครับ !

๒๒. ยังไม่ได้เป่านกหวีดเลยครับ..ช่างเชื่อมไทย..ลุยกันแหลก. - ที่ห้องอาหารในเมืองโมลิบาร์ซ่าร์.

ผมได้ยินกับหูตัวเองจริงๆ ผู้โดยสารทั้งหมดตบมือกันลั่นดังไปทั่วห้องโดยสาร. จริงๆแล้วฝีมือของกัปตันไทยนั้นถือว่า..มีระดับทีเดียว กัปตันไทย. อย่าลืมอ่านบรรทัดนี้ด้วยน๊ะ.  ที่นี่คือประเทศบังคลาเทศ.เครื่องลงอย่างปลอดภัยแล้วเราทยอยเดินออกมาจากตัวเครื่องแล้วมาผ่านช่องทางขาเข้าเพื่อเข้าประเทศ.สนามบินนานาชาติที่นี่เล็กกว่าสนามบินดอน เมืองของเราพอสมควร. *ประเทศบังคลาเทศ พื้นที่ส่วนใหญ่นั้นเป็นภูเขา  มีชายแดนติดกับอินเดีย,ปากีสถาน และพม่า สภาพภูมิอากาศร้อนชื้นมีฝนตกตลอดปี ประชาชนยังยากจนมาก มีประชากรมากกว่าเราเกือบสองเท่า ประมาณ ๑๒๐ ล้านคน. มีเมืองหลวงชื่อดักกาDhaka.หลายคนอ่านว่าธากา..อ่านผิดน๊ะครับ  เวลาอ่านให้ออกเสียง..ดั๊กก้า.ใช้เงินสกุลตาก้าTaka.มีวันชาติตรงกับวันที่ ๒๖ มีนาคม.ใช้ธงชาติพื้น สีเขียวมีวงกลมสีแดงตรงกลาง ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ ประชาชนส่วนใหญ่ใช้ภาษาแบงกาลี่เป็นภาษาพูด. ที่สนามบินแห่งนี้ดูขวักไขว่ไปหมดผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นชาวบังคลาเทศ ยกเว้นทีมช่างเชื่อมไทยและนักท่องเที่ยวจากยุโรป อีกสอง-สามคน.

๒๓. ผู้เขียนกับหลักกิโลเมตร. - เส้นทางไปเมืองซิเล็ท. ปี ๒๕๔๐.

 

คนขับรถไม่เคยถ่ายรูปมาก่อน  ภาพจึงคมชัดกว่าที่ควรจะเป็น..ผมนำทีมช่างเชื่อมไทยทั้งหมดผ่านการตรวจผู้โดยสารขาเข้า มารออยู่ด้านล่างในบริเวณพื้นที่ของสนามบินดาก้า และเริ่มทำการแลกเงินจากเงินยูเอสดอลล่าร์มาเป็นเงินตาก้าในเดือนสิงหาคม ปี๒๕๔๐ ก่อนเดินทางมาที่นี่ผมแลกเงินเหรียญจากร้านเนรมิต สัตหีบ..โดยได้จ่ายไป ๓๒ บาทต่อหนึ่งดอลล่าร์..มาแลกที่นี่ได้๔๔ ตาก้า ต่อหนึ่งดอลล่าร์.  อีกประมาณสามเดือนต่อมาช่างเชื่อมชุดใหม่ที่ผมรับจากสนามบินซิเล็ทบอกว่า เขาแลกเงินมา๕๐ บาทต่อหนึ่งดอลล่าร์  ค่าเงินบาทตกลงไปมากที่สุดในรอบหลายปี ช่วงที่ฟองสบู่แตก.ขณะที่ผมเขียนเรื่องนี้เป็นครั้งที่สอง เดือนกันยายน ปี พ.ศ.๒๕๕๓ เงินบาทแข็งค่ามาอยู่ที่ ๓๐ บาทต่อหนึ่งดอลล่าร์.ในตัวอาคารแห่งนี้มีธุรกิจแลกเงินเหรียญแบบอิสระอยู่หลายเจ้าและเจ้าของกิจการกำลังเดินมาแย่งให้บริการกับลูกค้าด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง  พอเราแลกเงินกันแล้วก็เดินออกมาทางประตูใหญ่. เราเห็นเจ้าหน้าที่จากบริษัทดอยแท๊คฯยกป้ายเพื่อส่งสัญญานว่า เขามารอรับเราอยู่นอกรั้วของสนามบิน ขณะที่กำลังขนกระเป๋าออกมานั้นเราพบบรรดาขอทานจำนวนมากทั้งตัวเล็ก-ตัวน้อย..ตัวใหญ่ ก็มีครับ.เป็นจนท.สนามบินได้ยื่นมือมาขอเงินจากผม. เพื่อมนุษยธรรม ผมให้ไปหนึ่งเหรียญ.ในขณะที่ผมบอกบรรดาช่างเชื่อมว่า อย่าให้เงินกับขอทานเด็ดขาดมิฉะนั้น พี่แกจะขนมากันอีกเพียบ.

๒๔. ผู้เขียนกับช่างเชื่อมไทย. - ที่หลักกิโลเมตร. ถ่ายกันเองชัดกว่ามาก.ปี ๒๕๔๐.

รถออกจากสนามบินแล้วนำเรามาทิ้งไว้ที่ สำนักงานใหญ่ของบริษัทดอยแท๊ค ฯ. ซึ่งอยู่ห่างจากสนามบินประมาณสิบห้านาที   คนขับรถพูดภาษาอังกฤษได้ดีทีเดียวครับ..แถมพี่แกยังชื่อว่า.เอลวิส.เสียด้วย. ผมถามว่านามสกุลเพรสลี่ย์หรือเปล่า?เขาหัวเราะชอบใจก่อนที่จะปฎิเสธ.แหมตั้งใจจะขอฟังเพลง เจเฮ๊าส์ล๊อค.อยู่พอดี.Jail House Rock.

Driver.  : Good Afternoon , My name is Elvis..I am your driver.

Writer.  : Oh ! good you speak English. What is your lastname ?

Driver.  : No , my lastname isn’ t Pressly.

Writer.  : Hey you make me disappointed , I am planning to request one

              song ...Jail house rock.

เราได้มารออยู่ในสำนักงานใหญ่ของดอยแท๊คฯ  สาขาบังคลาเทศ  เพื่อทำเอกสารและรอเวลาเพื่อจะเดินทางด้วยรถยนต์ต่อไป ยังปลายทางที่เมืองโมลิบาร์ซ่าร์ Molibarzar. ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปประมาณ๒๐๐ ก.ม.ผมจำได้ว่ารถของเราต้องมาลงแพขนานยนต์แล้วข้ามไปอีกฟากหนึ่ง. ระหว่างที่อยู่บนแพขนานยนต์นั้นบรรดาขอทานทุกวัยพากันเดินมาขอเงินจากเรา แต่เรามิได้เปิดกระจกจึงได้แต่มองตากัน..    

๒๕.ผู้เขียนกับคนขับรถตุ๊กตุ๊กชาวบังคลาเทศ. - ที่เมืองสีมังโกล.ปี ๒๕๔๐.

ขณะอยู่บนแพขนานยนต์นั้น ผมเห็นมีจนท.นอกเครื่องแบบมาที่รถแล้วสอบถามอะไรบางอย่างจากคนขับรถ น่าเสียดายที่เราฟังไม่รู้เรื่อง.   ผมแอบเดาเอาว่าจนท.คนนั้นคงจะถามว่าพวกเราหลบหนีเข้าเมืองมาหรือเปล่า ? คิดได้ยังไงน๊ะ ?   มีหรือที่คนจากประเทศที่เจริญแล้วจะหลบมาอยู่ที่ประเทศล้าหลังแบบนี้.เจ้าหน้าที่ผู้นั้นคงจะรู้สึกผิดหวัง  ที่ไม่สามารถไถเงินจากเราได้..ขึ้นจากแพแล้วเรายังไม่ทราบว่ามาถึงไหนหรือไปทางไหนกันแน่ ? รถวิ่งไปเวลาก็ยิ่งดึกมากขึ้นทุกที  ระยะทางจริงๆนั้นน่าจะใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมงแถมยังไม่มีการจอดให้รับประทานอาหารกันแต่อย่างใด ?ตามเวลาท้องถิ่นประมาณตีสามเห็นจะได้ครับคนขับรถพาเรามาจนถึงที่พัก  ทุกคนอ่อนเพลียกับการเดินทางมาก  พอลงรถได้ทีมช่างเชื่อมไทยก็พร้อมใจกันลงนอนแผ่หลา.บนพื้นนั่นเอง. ที่นี่เป็นสโมสรอังกฤษเก่า ซึ่งรัฐบาลของบังคลาเทศ.ในขณะนั้น.ได้เปิดให้พนักงานขุดเจาะน้ำมันของบริษัทดอยแทค ฯ Deutag.และบริษัทอ๊อคซิเด็ลทอลเช่าพัก.Occidental. ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่ทำงานกับแท่นเจาะน้ำมัน เช่นชาวเยอรมัน ,อเมริกัน ,อังกฤษ และแคนาดา.ที่นี่มีสาวไทยรวมอยู่ด้วยหนึ่งคนชื่อเล่นว่า“ แป๋ว ” ใจดีและน่ารักมากครับ    มีสามีเป็นช่างไฟชาวอังกฤษ Electrician. น่าเสียดายที่เราได้พักที่นี่เพียงไม่กี่ชั่วโมง. 

๒๖. ผู้เขียนคุมการขนย้าย. - งานของดอยแท๊คซ์. ที่ก.ม.สิบ.ปี๒๕๔๐.

บนเนินนั้นวิวสวยมากครับ แถมมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่เสียด้วยสิ !มองจากเฮลิคอร์ปเตอร์ตอนที่นั่งกลับไปพักในเที่ยวแรก.เวลาผ่านไปสักประมาณสามชั่วโมงเราฟื้นตัวขึ้นมาใหม่จนท.โรงครัว.ชาวอินเดียหรือชาวบังคลาเทศนี่แหละ !พี่แกหน้าตาคล้ายกันเหลือเกิน.  นำอาหารเช้ามาให้บริการกับทีมไทย  ยังไงๆก็ต้องกินรองท้องกันไปก่อนน๊ะ  เพราะว่าต่อจากนี้ไปเรายังไม่รู้ว่าเราจะได้กินมื้อต่อไปเมื่อไร ?สายหน่อยเราถูกพาไปที่เมืองโมลิบา ซาร์. ห่างไปประมาณ  ๓๐ ก.ม. ทีมของเราจึงถูกขนย้ายเพื่อไปเข้าที่พักแบบถาวรต่อไป. รถมาจอดหน้าที่พักในเมืองนี้  มองแล้วยังไงๆผมว่าที่นี่ยังล้าหลังบ้านเรามากครับ. ท่านลองนึกภาพของเมืองเก่าๆดูเองน๊ะครับ.ถนนยังเป็นดินลูกรังแข็งอยู่เลย. เราพบว่ายังมีฝูงวัวมาเดินกินหญ้าอยู่บางช่วง บริเวณทางแยกยังมีตำรวจ..คอยเป่านกหวีด.. และหมุนป้าย หยุด-ไปเป็นระยะๆ. นักอ่านสูงวัยคงนึกภาพแบบนี้ออกน๊ะครับ ผู้เขียนยังจำได้ตอนเรียนมัธยมและต้องมาต่อรถที่สี่แยกราชประสงค์..ปรี๊ด..แล้วจนท.ตำรวจก็จะหมุนป้ายเพื่อให้รถอีกทางหยุดหรือไปได้..รถยนต์ที่วิ่งกันส่วนใหญ่เป็นรถบรรทุกบ้าง  รถบัสโดยสารบ้าง. แต่ที่เห็นเด่นชัดคือยี่ห้อทาทา TATA.ผลิตในอินเดีย ขณะเขียนเรื่องนี้รถกระบะบรรทุกสี่ล้อยี่ห้อเดียวกันกำลังเป็นที่นิยมใช้กันในบ้านเรา.ทีมของเราเดินขึ้นไปบนโรงแรมและนำของเข้าไปเก็บไว้ในห้องพัก  ผมมองว่าน่าจะเป็นห้องเก็บของมากกว่าที่จะเป็นห้องนอน  ผมยืนยันว่า..ไม่สามารถกำหนดได้ว่าโรงแรมนี้ระดับกี่ดาว ?  

๒๗. ผู้คนชอบมาถ่ายรูปกับคนต่างชาติ. - ที่โมลิบาร์ซ่าร์. ชาวบ้านกับช่างเชื่อมไทย.ปี ๒๕๔๐.

ตัวโรงแรมนี้ตั้งอยู่ติดกับถนนใหญ่ ด้านล่างหน้าโรงแรมน่าจะเป็นที่รอรถเมล์แน่ๆเพราะผมเห็นผู้คนมายืนบ้าง นั่งบ้าง เพื่อรอรถโดยสารไปยังต่างเมือง  คุยกันเสียงดังไปหมดแถมผมยังฟังไม่รู้เรื่องเสียด้วย เขาคุยภาษาแบงกาลี.  ถ้าฟังรู้เรื่องก็คงจะเก่งเกินไปแล้วล่ะ !ผมไม่ทราบว่ารถโดยสารที่นี่  เริ่มวิ่งและหยุดวิ่งกันตอนกี่โมง ? เพราะเห็นผู้คนมารอกันตั้งแต่เช้าไปจนถึงสองยามเศษๆ หรือออกมาเพื่อจะรอรถเที่ยวเช้ามืดก็ไม่ทราบจริงๆ.ใครที่เคยมาบังคลาเทศหรือประเทศในเครือเช่น อินเดีย ปากีสถาน ฯ จะรู้ดีว่าผู้โดยสารส่วนใหญ่โดยเฉพาะเพศชาย  มักจะแสดงความแข็งแรงด้วยการโหนรถบ้าง  ปีนป่ายขึ้นไปนั่งบนหลังคารถบ้าง แน่นไปหมด. ดูครั้งใดมักจะเสียวแทนพี่บังทุกครั้ง..แปลกครับ ! พี่บังแกไม่ชอบนั่งเก้าอี้เลยจริงๆ เวลาเกิดอุบัติเหตุครั้งใด ?  พี่บังจึงตายกันเพียบ.