* ขณะกำลังนำเรื่องนี้ลงบล๊อค ส่วนล่วงหน้าของกองกำลังฝึกร่วมผสมค๊อบบร้าโกลด์ ประจำปีเดินทางมาถึงท่าเรือแล้ว เสียดายที่ไม่มีส่วนร่วมในงานนี้ แม้ว่ามีผู้แนะนำให้ไปเป็นล่ามในการฝึกครั้งนี้ด้วย ผมส่งใบผ่านงานไปแล้วแต่เจ้าของงานไม่ได้ติดต่อกลับมา หรือว่าเขาประมูลงานไม่ได้..ไม่เป็นไร..แต่ถ้าเขาไม่เรียกมาเพราะว่า..ผมแก่เกินไป..ก็ตามใจ..
การซักรีดก็เช่นกันไม่ทราบว่าทางญาติของฝ่ายไหน?ไปจัดจนท.จากรร.แอมบาสเดอร์มาดำเนินการ.ทำให้ทหารนย.อม.ต้องจ่ายแพงกว่า.คิดถึงคุณตั๊ก-มยุรา.แถมยังทำให้ทหาร นย.ไทยต้องขาดรายได้ไป เพราะการแก่งแย่งกันเองภายในหน่วยงาน.. ผมจำได้ว่าค่าซักรีดชุดลายชุดละ ๒๕ บาท เสื้อคอกลม ๕ บาท ผ้าเช็ดตัวผืนละ ๕ บาท.แต่ทางรร.แอมบาส เดอร์มาดำเนินการปรากฏว่า พี่แกคิดตามราคาโรงแรมกันเลย.
๒๘. ผู้เขียนเองครับ. - หน้ากองร้อยทหารราบ กองพลนาวิกโยธิน.
แถมยังต้องเสียค่าบริการและเสียภาษีอีกต่างหาก.Service Charge & Tax. ผมคิดว่าเป็นการเอาเปรียบผู้บริโภคมากเกินไป..สมัยที่ผมขับรถไปกับเจ้านายที่หาดใหญ่ เขาแวะซื้อเป็ดย่างจากรร.มีชื่อแห่งหนึ่ง.ที่ถนนสายสอง.คิวยาวพอสมควรผมมาคอยถือของให้เจ้านาย และได้ยินเขาตำหนิพนักงานขายว่าคุณมาบริการอะไรให้ผมจึงจะมาคิดค่าบริการสิบเปอร์เซ็นต์..ผมยืนรอคิวตั้งนานยังจะต้องเสียเงินอีกหรือ ? ได้ผลครับพนักงานจึงคืนเงินสิบเปอร์เซ็นต์ให้..อ่านถึงตรงนี้แล้วเวลาไปเข้าคิวซื้อของ ก็ควรใช้สิทธิแบบผู้การของผมบ้าง..มิฉะนั้นท่านต้องเสียเงินไปเปล่าๆ.หลายอย่างเริ่มเละเทะเหมือนเดิม เพราะการแก่งแย่งทำธุรกิจเริ่มฉายแสงเข้ามาในค่ายนี้ มีข้าราชการเลวๆที่แฝงอยู่ในคราบทหารนย. เริ่มออกลายด้วยการนำทหารนย.หญิงอเมริกันไปทำมิดีมิร้าย. เรื่องไปถึงจั๊สแมค ทางนั้นไม่ยอมความ.ข้าราชการนายนั้นจึงต้องถูกดำเนินคดีความและไล่ออก.ที่จริงเขาก็เคยเป็นลูกศิษย์ของผมเหมือนกันแต่..ผมแปลและสอนภาษาอังกฤษให้เท่านั้น ! นี่ถ้าผมมีเวลาสอนศีลธรรมให้บ้างเขาคงไม่สร้างปัญหาเช่นนี้เป็นแน่. ขณะเขียนเรื่องน่าจะพ้นโทษแล้วล่ะเพราะติดนานแล้ว..ทีหลังอย่าทำลูกเมียก็มีแล้วและจำไว้ว่า..อย่าเห็นแก่ของนอก. เป็นยังไงล่ะทีนี้ ? ต้องถูกปลดแบบไม่มีเบี้ยหวัดสังกัดนย.หลังการแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติครั้งที่สาม.ผมพบนายทหารใหญ่ท่านหนึ่งที่รร.แอมบาสเดอร์ จอมเทียน.ผมไปงานเลี้ยงขอบคุณ..Thank you party.ที่มาทำงานให้หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ท่านผู้การมาเป็นแขกเช่นกัน ผมกำลังจะกลับบ้าน :
๒๙. ผู้เขียน. สมพงษ์ นพดลและทองอินทร์. - ไปล่อเป้าที่บ้านนบพิตำ. ปี๒๕๒๐.
ผู้เขียน. : สวัสดีครับผู้การ.
ผู้การ. : เฮ้ย ! นายมักจะทักลูกน้องด้วยวลีนี้เสมอ..กำลังอยากเจอพอดี..
ผู้เขียน. : ผู้การมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ ?
ผู้การ. : เดือนหน้าฝรั่งจะมาฝึกในค่ายว่ะ ! อั๊วะจะขอตัวลื้อมาแปลหน่อยน๊ะ..
ผู้เขียน. : ได้สิครับ ผู้การทำเรื่องขอตัวผมมาก็แล้วกัน.
ผู้การ. : เออ..เออ..
เราแยกทางกันหลังจบงานเลี้ยงในครั้งนั้น เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนมีหนังสือขอตัวมา ตามที่ท่านรับปากเพราะต้องการใช้งานผม..ก่อนหน้านี้หนึ่งสัปดาห์มีจนท.บริษัทฯมาติดต่อ จ้างผมแปลงานค๊อบบร้าโกลด์เดียวกันกับที่ผู้การบอกไว้. Cobra Gold.แต่ค่าตัวที่รับต่างกันจากหน่วยวันละ๕๐ บาท.แต่จากบริษัทฯวันละ๖๐๐บาท. ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลยครับ..ถ้าท่านเลือก๕๐บาท ๖๐๐บาทก็ต้องเป็นของผมวันยังค่ำ.เริ่มจะวุ่นแล้วสิครับ..
๓๐. ผู้เขียน.ซ้ายมือของผู้กองพัฒน์พงษ์. - ที่งานเลี้ยง.
ผมต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนซี้ของผม ให้แทงเรื่องกลับไปหน่อยว่าผมไม่มีความสามารถในการแปล..เสนอไปตามลำดับชั้น..เออ..ผู้บังคับกองพันของผมก็ใจถึงเสียด้วยเซ็นต์อนุมัติตามเสนอ.น.ท.รัตนะ วงศาโรจน์ รน.เป็นผบ.พันเสียแล้ว. สมัยที่ท่านเป็นเรือเอกเราเคยอบรมที่ศูนย์ภาษาทร.ในห้องเดียวกัน ผมไม่ต้องไปทำงานรับใช้หน่วยเพราะไร้สมรรถภาพ.ตามที่วินัย เวชสิทธิ์ เพื่อนซึ่งเป็นหัวหน้าผมเสนอหนังสือไปตามสายงาน. แต่ผมอยากมาจับงานบริษัทเพื่อหาประสบการและที่สำคัญรายได้ดีกว่ากัน จบงานก็รับเงินทันทีแต่งานหลวงนั้นรอไปอีกหลายเดือนเผลอๆก็อดเพราะเจ้านายหลายคนเป็นโรคอัลไซเมอร์ระยะเริ่มแรก..ชอบอมเงินของผู้ใต้บังคับบัญชาเสมอ.อยากบอกว่าคนประเภทนี้เป็นใหญ่ไม่ได้เพราะ..พี่แกคงจะต้องกินทุกอย่างที่ขวางหน้าใครเคยเห็นตามกองร้อยทหารบ้าง แย่งกันทำธุรกิจแบบไร้วินัยกันเลย.ผมขอเล่าให้ทราบเพื่อความรู้น๊ะครับ มิได้สาวกาให้ไส้กินแต่อย่างใด ? สมัยผมมาเรียนในหลักสูตรของนร.ทหาร ใครจ้างจ่าเวรคนนี้ซัก-รีด เวลามีการแถวตรวจเครื่องแต่งกายประจำวันมักจะไม่ถูกทำโทษ..ถ้าเจ้าของกิจการเข้าจ่าเวร. ถ้าคนอื่นเข้าจ่าเวร.แน่นอนพวกเธอต้องเหนื่อยกันหน่อย..ยึดพื้นท่าเริ่มต้นปฎิบัติ..๓๐ ครั้งเริ่มทำ. ปัจจุบันนี้ก่อนจะปล่อยทหารทุกวันศุกร์.บรรดารถสองแถวมารับกันถึงกองร้อยเลยครับ..
๓๑.พลเรือตรี นพพรและนาวาเอก รัตนะ ชุดขาวนั่งหลัง.- ขอบคุณภาพจากเน็ทนย..
แน่นอนหัวคิวต้องมีบ้างมิฉะนั้นผู้มีอำนาจอาจจะต้องเหงาปากเพราะไม่มีอะไรรับประทาน.ใครอาศัยในพื้นที่ทหาร ถ้าเป็นคนช่างสังเกตก็จะเห็นว่า เวลาทหารออกมานอกกรมกองและเตรียมขึ้นรถกลับบ้านแสดงว่าเป็นวันศุกร์.ถ้าทหารมารอกลับเข้ากรมกองแสดงว่าเป็นวันอาทิตย์.เพราะเมื่อก่อนนั้นจะมีการปล่อยทหารตามปกติในวันศุกร์เช้าหรือเย็น..แล้วแต่นโยบายของผบ.หน่วย.ปัจจุบันทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้วครับ..ไม่เกี่ยวกับโลกร้อน. ถ้าไปดูตามสถานีรถบัสต่างๆในพื้นที่จะเห็นเลยว่า วันธรรมดายังมีการปล่อยทหารเพื่อประหยัดเงินค่าอาหาร ตัวทหารนั้นเขาไม่สนใจในเบี้ยเลี้ยงที่ต้องถูกตัดเพียงไม่กี่บาท.ขอกลับบ้านดีกว่า..เมื่อทหารกลับบ้านสักร้อยคน ค่าอาหารก็ไม่ต้องจ่ายจริงแต่.เวลาตัดเงินจากทหารนั้น..ตัดจริง..เงินไปอยู่ที่ไหน ? ผู้การท่านนั้นโมโหมากและตะโกนออกมาดังๆว่า.ไม่ต้องไปง้อมัน.แถมยังให้จัดบรรดาลูกศิษย์ของผมมาทำหน้าที่ล่ามแทนผม..ผมไม่ได้อิจฉาลูกศิษย์ผมเลยจริงๆเพราะ..ต่อมาผมเข้ามาในพื้นที่และลูกศิษย์หลายคนมาทักทายและเล่าเรื่องนี้ให้ฟังพร้อมกับบอกผมเบาๆว่า..โธ่พี่ผมจะแปลไหวหรือขนาดถือเอกสารมาหลายวันแล้ว..เพิ่งแปลได้ไม่ถึงหนึ่งแผ่นเลย.. ฟังแล้วครูที่เห็นแก่เงินอย่างผมเกิดสงสารลูกศิษย์ขึ้นมาทันทีแต่..ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป.The show must go on. ฝรั่งเขาว่าแบบนั้น.
๓๒.ผู้เขียน-เพื่อนข้าราชการและนย.อม.-ที่สนามฝึกทร.หาดยาว.
*ช่วงฝึกก็เหนื่อยกันแทบแย่แล้ว..เวลาพักประจำชั่วโมง พวกเราขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกบ้างไม่ได้หรือครับจ่า ?ถ้าจำไม่ได้ผมขอเฉลยครับว่า ผมยืนอยู่ที่สามจากซ้าย เจอหรือยังครับ ? ..ตบมือให้ตัวเองหน่อยที่หาพบ.
ต่อมาผมจึงได้มาทำหน้าที่ล่ามในนามของบริษัทฯ จนจบการฝึกในครั้งนั้น. แบบหายใจไม่ทั่วท้อง.กลัวสิครับตลอดการฝึกผมเกรงว่า..วันหนึ่งผมจะต้องเผอิญมาพบกับผู้การท่านนั้นเป็นแน่ ทั้งที่ผมพยายามหลบแล้วหลบอีกจนกระทั่งเหตุการณ์ที่ผมคิดไว้..เวียนมาถึงแบบที่ไม่สามารถหลบได้อีกแล้ว.ใครทำงานบริษัทฯต้องรู้ดีว่าเวลา๐๘๐๐-๑๗๐๐น.เป็นเวลางาน ถ้ามีงานที่จะต้องทำ.ก่อนหรือหลังจากนั้นจะต้องเป็นโอที. ความจริงผมรับจ้างเป็นล่ามให้บริษัทฯหลายครั้งแล้ว แถมยังมีงานต่อเนื่องไปหลังเวลาเลิกงานบ่อยๆแต่ผมไม่เคยได้รับเงินโอทีใดใดเลย แต่ที่มิได้ร้องโวยวายเพราะผมเป็นคนง่ายๆนั่นเอง ! จึงไม่ค่อยมีปัญหาสักครั้ง.เช่นเขาเชิญไปงานเลี้ยงแม้จะต้องมีการแปลบ้างแต่ก็หยวนๆกันไป..แหม..ดื่มกินฟรีตลอดงาน.คุณพี่..ยังจะเอาโอทีอีกหรือไง ? พอเลิกจากงานเลี้ยงแล้วเรายังไปต่อกันตามสโมสรบ้างนอกค่ายบ้าง เขาไม่ให้ผมออกเงินเลยแม้แต่บาทเดียวยังจะอาอะไรอีกหรือ ?ผมกำลังจะกลับบ้านหลังเลิกงานตามปกติ แต่ผบ.ร้อยระบุว่าผมต้องไปร่วมงานเลี้ยงที่ทางหน่วยนย.ไทยจัดเลี้ยงด้วย. ที่สระว่ายน้ำในค่าย.
