ทุกครั้งที่ได้ไปเยี่ยมใครสักคนที่เรารู้จัก ในยามที่เขามีทั้งทุกข์และสุขปะปนกันอยู่บนใบหน้าของเขานั้น ในเวลานั้นคุณคิดเหมือนฉันหรือป่าว
หนึ่ง คิดว่าเขามีความสุขที่เห็นใครต่อใครเป็นห่วงเขาด้วยความจริงใจ สอง คิดว่าตัวเองก็เป็นคนที่สำคัญอีกคนหนึ่ง สามคิดว่าตัวเองเป็นภาระต่อบุคคลอื่น สี่ คิดถึงเวรกรรมที่ทำมาในอดีต แต่บุคคลที่ฉันได้พบปะนั้นเขามีความสุขมากมากกว่าความทุกข์ เพราะเขาได้รอคอยใครคนหนึ่งที่เขาได้อุ้มท้องอยู่นานถึง 9 เดือน เป็นบุคคลที่เขาตั้งหน้าตั้งตาคอยมานานแสนนาน เป็นเสมือนดั่งของเพชรน้ำงามที่เขาต้องคอยเติมเต็มและเจียรไนในเพรชเม็ดนี้เป็นเพชรที่มีค่าและมีราคามากที่สุด เพชรเม็ดนั้นคือ “ ลูก ” นั้นเอง การที่เราได้เกิดมานั้นเป็นการทุกข์
ทรมานของบุคคลที่เราเรียกว่า แม่ ที่เปรียบเสมือนชีวิตที่อยู่บนเส้นดาย ในความเป็นและความตาย แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นเด็กได้ออกมาอย่างปลอดภัยแล้วหรือเมื่อแม่ได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งที่ร้องเสียงดังมากจานทำให้คนอื่นไม่สบอารมณ์ได้ คือ เสียงของลูกที่ทำให้แม่รู้สึกดีใจและตื้นตันใจมากที่สุดจนกลั้นน้ำตาแห่งความสุขออกมาให้เราเห็น
ฉันได้พบเจอเหตุการณ์มากมายเข้ามาใยชีวิตของฉัน หนึ่งในนั้นคือการได้เห็นบุคคลที่ฉันพบเจอแล้วได้สอนให้ฉันได้รู้ถึงเหตุและผลที่แท้จริง ทำให้ฉันได้หวนกลับมามองตัวเองว่าวันนี้เราทำสิ่งที่เรารอคอยหรือสิ่งที่เราหวังสำเร็จแล้วหรือยัง หากยังเราจะทำยังไงให้ประสมความสำเร็จได้ดั่งหมาย
