พระรุ่นใหม่ที่มีความสามารถมาก

ผมได้อ่าน ยุทธศาสตร์การเผยแผ่พุทธศาสนาในต่างแดน แล้วเห็นด้วยกับพระเดชพระคุณพระธรรมโฆษาจารย์ทุกประการ เวลาผ่านไปแล้วแปดปี ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ยังไม่มีความก้าวหน้า  มีวัดไทยในอเมริกามากขึ้น  เด็กไทยที่เกิดที่นี้ก็ไปวัดไทยน้อยลง ยกเว้นไปเรียนภาษาไทย ไปเรียนรำไทย

 

ทำให้ผมคิดถึงท่านเอี้ยวขึ้นมา  ท่านเอี้ยวเป็นพระไทยมีพ่อเป็นไทยชาวหนองคาย  แม่เป็นลาว พ่อแม่มาอยู่อเมริกาตั้งแต่อายุหกปี  จบปริญญาตรีพูดภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน เพราะโตที่นี้ ท่านยังพูดได้อีกสองภาษา คือ ภาษาไทย และภาษาลาว ผมเรียนถามท่านเอี้ยวว่าท่านเป็นคนไทยหรือคนลาว

ท่านตอบว่า โยมคิดดูก็แล้วกัน อาตมามีพ่อเป็นคนไทย แม่เป็นคนลาว มาเติบโตที่นี้ มีสัญชาตเป็นอเมริกา  อาตมาควรจะเป็นคนไทย คนลาวหรือคนอเมริกัน

เมื่อสองปีก่อนแม่ท่านเอี้ยวไม่สบาย ขอร้องให้ท่านเอี้ยวบวชให้  ท่านเอี้ยวบวชสนองพระคุณพ่อแม่ ตอนนี้ยังไม่สึก ทำหน้าที่ทุกอย่างที่วัดลาวเป็นพระเลขาของท่านพระอาจารย์พลเจ้าอาวาสวัดพุทธรักษา  ท่านเอี้ยวกลับไปเรียนพระอภิธรรมที่เมืองไทยมาปีหนึ่ง ความรู้ในทางพระพุทธศาสนาไม่เป็นลองใคร (ท่านเอี้ยวอ่านภาษาไทยไม่ได้)  ตอนที่ท่านหลวงตามหาบัวถึงแก่กรรม ท่านเอี้ยวก็ยังไปช่วยงานที่วัดป่าบ้านตาดที่เมืองไทย

คนลาวนี่ชอบทำบุญด้วยสบู่ กระดาษชำระ ท่านบอกว่า ทางวัดมีมากแล้ว  กระดาษชำระได้มาตั้งแต่ก่อนบวช บวชมาแล้วสองปีก็ยังใช้ไม่หมด ขอเป็นซีดีไว้อัดธรรมแจกญาติโยม หมึก และกระดาษคอมพิวเตอร์ไว้พิมพ์หนังสือแทนจะได้มั้ย

 

ท่านเอี้ยวพูดเหมือนท่านพระธรรมโฆษาจารย์ว่าต้องสอนเด็กรุ่นใหม่ให้รู้เรื่องพระพุทธศาสนา  เวลามีเด็กลาว เด็กไทยมาวัด ท่านเอี้ยวจะเข้าไปทักทาย หรือถ้าเด็กมีปัญหา ท่านเอี้ยวก็จะเข้าไปสอน  เนื่องจากท่านเอี้ยวเติบโตที่นี้จึงรู้จักความคิดความอ่านของเด็กที่นี้  เวลาท่านอบรมเด็กๆท่านพูดเป็นภาษาอังกฤษ  ท่านบอกกับผมว่า ไม่สอนตอนนี้จะไปสอนตอนไหน

 

 ท่านเอี้ยวมีความสามารถหลายอย่างทั้งในทางโลกและทางธรรม ท่านพาผมไปดูโรงงานของท่าน ท่านทำลายไทยติดตามมุมหลังคาของวัด เมื่อก่อนทำด้วยไม้ แต่เนื่องจากความหนาวเย็นของหิมะ ฝน ไม้จึงผุกร่อนได้ง่าย  ท่านเลยหล่อเอาลายไทยด้วยซิลิกอนที่อุดห้องน้ำ  ท่านนำแม่พิมพ์มาจากเมืองไทย  ส่วนมากมาจากอิสาน  แล้วมาพิมพ์ที่นี้  สีก็เอามาจากเมืองไทย  วัดลาวของท่านเข้าไปดูแล้วชื่นใจ สวยงามจริงๆ  เผยๆนึกว่าอยู่เมืองลาว 

ลายไทยทำจากซิลิกอน แล้วมาทาสีทอง สีต้องสั่งมาจากเมืองไทย

เพราะสีที่นี้ลอก ไม่ทนทาน  ส่วนซิลิกอนหาซื้อได้ที่นี้

แม่พิมพ์จากเมืองไทย

 

ตาลปัตรเข้าหลังท่านก็ทำเองครับ

 

ถังซิลิกอน ถังละหนึ่งพันแปดร้อยบาท

 

ท่านเอี้ยวบอกผมว่า วัดเขาสร้างมาให้พระอยู่ไม่ใช่ให้ฆราวาสอยู่  แต่ฆราวาสก็มีโอกาสมาปฏิบัติธรรมได้ คนลาวก็เหมือนคนไทยอย่างที่คุณกระปุ๋มพูดอยู่เสมอมาทำแต่ทาน ภาวนาไม่เอา ทำบุญเสร็จแล้วก็กลับบ้าน  เป็นอย่างนี้เสียส่วนมาก ท่านเจ้าอาวาสวัดภูริทัต ที่แอลเอ ท่านพูดให้ผมฟัง ว่าคนไทยที่นี้มีสองประเภท คือพวกทำงาน กับพวกไม่มีงานทำ  พวกทำงานจะมาเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์  พวกไม่ทำงานก็อาจจะมาช่วยทำงานให้วัดแต่น้อยมาก  ผมว่าเป็นเช่นนี้แม้แต่เมืองไทย

แต่ที่ผมชื่นชอบก็คือวัฒนธรรมของคนลาว มาวัดต้องแต่งตัวเรียบร้อย มีผ้าสไบ ทั้งผู้ชายผู้หญิง มาแล้วก็ต้องนั่งพับเพียบ  ผู้ชายจะเป็นคนนำในพิธีศาสนา และนั่งอยู่แถวหน้าๆ

ท่านเอี้ยวพาผมไปดูกุฏิข้างหลังวัด เป็นบ้านเล็กๆเป็นที่เก็บของ ท่านเอี้ยวเอามาดัดแปลงเป็นกุฏิ ข้างในไม่มีไฟ  ท่านบอกว่าบางทีก็หลบมาภาวนาที่นี้ เพราะมันเงียบ สงบดี ไม่มีใครกวน

ภายในกุฏิ ง่ายๆเรียบๆ ไม่มีอะไร รุงรัง ถ้าจะจำวัดก็นำที่นอนกับหมอนมา

 

ผมได้พบท่านเอี้ยวแล้วมีความสบายใจและวางใจ  ว่าศาสนาพุทธของเราน่าจะมีทางรอดในต่างแดน ถ้ามีพระดีมีความสามารถอย่างท่านเอี้ยวมากๆ

ผมเรียนกับท่านเอี้ยวตรงๆเป็นภาษาอังกฤษว่า

You are the best new generation Thai monk that I've ever met!