กลิ่นความเจ็บปวด

กลิ่นความเจ็บปวด

มันเหมือนตอนที่เราเปิดประตูเข้าไปในห้องห้องหนึ่งและพบว่าห้องนั้น 'เหม็นอับบรรลัย' สัมผัสทางกลิ่นของเรารับเข้าไปเต็มๆ โดยไม่ทันระวัง อยากจะหายใจเอาอากาศนั้นทิ้ง แต่ก็ไม่ทันแล้ว กลิ่นอุบาทว์ชวนอ้วกพุ่งลึกเข้าสู่ปอด ครั้นจะไม่หายใจเลยก็พาลจะตายเปล่า เราทำได้เพียงหายใจให้เบาที่สุด

ให้อากาศกลิ่นกลิ่นอับเข้าไปตามโพรงจมูกลงปอดให้น้อยที่สุด
เมื่อเราบริหารจัดการลมหายใจตัวเองอยู่สักพัก เราก็จะลืมนึกถึงมันไปสนใจกับสิ่งอื่นๆ รอบตัวแทน

 

เราเผชิญกับความเจ็บปวด ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า มากันทั้งนั้น คำพูดห่วยๆ เรื่องราวแสนเศร้า ความรักแย่ๆ ความผิดหวังจากสิ่งที่คิดว่าสำคัญ เป็นช่วงเวลาที่ยาก และ แย่ มีคำถามเกิดขึ้นมากมายในตอนนั้น 1 คำถามในนั้นคือ

"เราจะผ่านความเจ็บปวดนี้ ไปได้อย่างไร?"
หลายคนคิดว่า ความเจ็บปวดมันหายไป เลยทำให้เราดีขึ้น
ไม่ใช่หรอก ความเจ็บปวดนั้นจะฝังอยู่ในความทรงจำ นับสิบๆ ปี หรือไม่ก็อาจตลอดชีวิตเลยก็ได้

ถ้าความเจ็บปวดยังอยู่ แล้วทำไมถึงไม่ทรมานเหมือนตอนแรกๆล่ะ?
"เพราะว่าเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน โดยไม่เจ็บปวดยังไงล่ะ"

เวลาคือตัวบอกระยะ เป็นอีกองค์ประกอบหนึ่ง ที่จะชักนำสิ่งต่างๆเข้ามาในชีวิต ความรู้สึกและความจำ เมื่อมีเรื่องต่างๆให้คิด ให้สนใจ ความสำคัญของความเจ็บปวด ก็ค่อยๆอ่อนตัวลง ปมขมวดที่แน่น ก็จะค่อยๆคลายลง จากที่รัดตรึง เมื่อความสำคัญมันน้อยลง ทำให้บางครั้ง เราก็หลงลืมมันไปเอง อย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วท้ายที่สุด มันก็จะเป็นเพียงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นเท่านั้น

พอเรากลับเข้าไปคุยกับมันอย่างมีสติ และ ไม่ฟูมฟาย ไปในขณะที่ปัญหาต่างๆ ไม่ต้องการคำตอบที่แท้จริงอีกต่อไปแล้ว บางทีเราอาจจะได้หัวเราะ ในความอดสูของตัวเอง เมื่อวันวานก็เป็นได้
"ความเจ็บทำให้เราจำ แต่ความจำอาจไม่ทำให้เราเจ็บ"