คืน 13 และวัน14 กันยา 54 เป็นคืนและวันที่ต้องบันทึก... เหลืออีก15วันก่อนที่จะอำลาวงราชการ มีเรื่องราวที่"ตาสว่าง"ต้องบันทึกมากมาย วันนี้เป็นอีกวันที่ต้องบันทึก "ตาสว่าง"ได้กลายเป็นแม่นกขมิ้น ...13 กย.54 มีนัดประเมินโรงเรียนที่หนองบัวลำภู

        คืนวันที่12 กย.54 เดินทางมาเลย พักค้างที่โรงแรม"เลยพาเลส " ที่พักประจำทุกครั้งที่มาที่นี่ คืนนั้นหลับไม่สนิท...เวลาประมาณตี 3 พนักงานโรงแรมโทรฯแจ้งให้ไปนำรถออกจากชั้นใต้ดิน เพราะน้ำอาจจะท่วม ต้องรีบตอบว่าไม่ได้นำรถมา พลางคิดในใจ"ฉันมาเครื่องบิน มันไม่ท่วมเครื่องบินแน่" ว่าแล้วก็หลับต่อ...จนเวลา 6 โมงเช้า พนักงานโทรฯมาอีกให้นำรถออกจากหน้าโรงแรมน้ำขึ้นสูง...ตอบเหมือนเดิม คงไม่เท่าไหร่บ้านอยู่เมืองนนท์เคยเจอมาแล้ว..

เช้ายังไม่น่าห่วง หารู้ไม่ว่าคืนนี้เธอจะเป็นแม่นกขมิ้น

          7.30 นาฬิกา ลงมาที่ชั้น1 น้ำมาถึงบันไดแต่ไม่สูงนักไม่น่าเป็นห่วงมีอารมณ์ถ่ายรูป...ว่าแล้วก็ไปประเมินโรงเรียนกุดดินจี่วิทยา จ.หนองบัวลำภู จนถึงเวลา 18.00 น.เดินทางกลับ..เป็นไปตามคาดหมายระหว่างทางฝนตกตลอดอากาศเย็นเริ่มไม่สบายใจ.. คณะของเราแวะทานข้าวไม่นึกเอะใจว่าทำใม?ร้านอาหารต้องนั่งรถไถเข้าไป..น้ำท่วมทางเข้าร้าน....นั่งคุยกันเพลินไปโดยไม่รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีจะกลายเป็นแม่นกขมิ้น..RT บรรจง ปัทมาลัย บอกว่า น้ำท่วมทางเข้า"เลยพาเลส" ..พลันในใจคิดว่าคงไม่เท่าไหร่ คงลุยได้..

        เวลา19.30 น.เดินทางมาที่"เลยพาเลส" ...เส้นทางถูกปิด..เข้า"เลยพาเลสไม่ได้" ..ทั้งโรงแรมมืดสนิท..ติดต่อใครในโรงแรมก็ไม่ได้..อุปกรณ์เครื่องใช้ทั้งหมดอยู่ที่โรงแรม...และแล้วคืนนี้ก็กลายเป็นแม่นกขมิ้นโดยสมบูรณ์..ซื้อหาอุปกรณ์จำเป็น..นกขมิ้นอาศัยพักบ้านอ.อุทัยวรรณ ต้องขอบคุณ..พรุ่งนี้ละเราต้องทำงานต่อก็ชุดนี้ละนะ..ยอมรับความจริงต้องทรงชุดนี้อีกทั้งวัน ทำงานต่อเพราะ The show must go on..

      ทั้งโรงแรมเหลือแขกคนเดียวที่ยังไม่นำกระเป๋าออกก็แม่นกขมิ้นคนนี้นี่เอง..แต่ระหว่างนี้ชาวโรงเรียนในฝันหลายท่านให้ความช่วยเหลือ ....เวลาบ่าย2 โมงรอไม่ได้แล้วเกรงจะมืด..ต้องขอลุยไปรับความช่วยเหลือ..น้ำขึ้นสูง และเชี่ยวมากเข้าไปไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าจะหนักถึงเพียงนี้...ต้องขอบคุณท่านผอ.จีรวัฒน์ จากชุมชนวังสะพุงอย่างมากๆ ท่านติดต่อประสานงานจากเทศบาลให้นำเรือไปรับกระเป๋าที่เด็กโรงเรียนเก็บข้าวของให้ขอบคุณเช่นกัน ทราบว่าน้ำแตะบันไดชั้น2 (เราพักชั้น3)

 ท่านจีรวัฒน์ ลงเรือไปกับเจ้าหน้าที่เพี่อรับกระเป๋า

 ต้องบอกว่าทั้งท่านและคณะ คุณหน่อย(ภรรยาท่าน) น้องส้มโอ น้องแอ๋ว มายืนเคียงข้าง

ตั้งใจจะลุยไปแต่ไม่น่าจะรอดเลยต้องยืนรอห่างจากที่พักประมาณ100เมตร คุณหน่อย น้องส้มโอ น้องแอ๋ว มายืนเป็นเพื่อน อ.อุทัยวรรณเฝ้ารถ ดูท่าทางไม่น่าสงสารเอาเสียเลยแม่นกขมิ้น

คอยลุ้นกระเป๋าและพาไปที่พัก..เวลาประมาณ 5 โมงก็ยิ้มออก ย้ายที่พัก..แต่ยังกลับบ้านไม่ได้เพราะต้องทำงานต่อที่ร้อยเอ็ด สำคัญคืนนี้มีงานเลี้ยงมุทิตจิต ไม่ได้กระเป๋าไม่สวยแน่ๆแม่นกขมิ้น.....

       

     ท่านจีรวัฒน์ คุณหน่อย ส้มโอ ช่วยถือสมบัติมีแค่นี้แต่มีคุณค่ามาก

          และเก็บภาพกลุ่มผู้ช่วยเหลือมาฝาก...ขอบคุณค่ะ

              ก่อนมาลุยรอกระเป๋าแวะไปโรงเรียนชุมชนวังสะพุง ต้นแบบโรงเรียนในฝันรุ่น2 อดเก็บความก้าวหน้าของชั้นอนุบาลมาฝากไม่ได้

   ราวกับสวนสนุก ดูอบอุ่น สะอาด ปลอดภัย น่าเรียน