เราคงปฏิเสธไม่ได้กับการเจอเรื่องราวบางอย่างแล้วมีความรู้สึกขึ้น ในสมัยก่อนเราเขียนจดหมายด้วยลายมือและส่งถึงผู้รับโดยทางไปรษณีย์ โดยหวังว่า ผู้รับจะได้รับจดหมายของเราและตอบกลับ เมื่อผู้รับตอบกลับเราจะมีความรู้สึกโลดเล่นยิ่งหากผู้ส่งที่ส่งจดหมายถึงเราคือคนที่เรารักและเคารพ
วันนี้น้อยคนที่จะเขียนจดหมายลงบนหน้ากระดาษ สิ่งที่เราทำคือการพิมพ์ตัวอักษรลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ด้วยเวลาไม่นาน ตัวอักษรที่ถูกเรียบเรียงด้วยความรู้สึกของเรานั้นจะถึงหน้าจอของผู้รับ แตกต่างจากในอดีตที่เราต้องรอคอยในบางครั้งเป็นแรมเดือน แต่ในอดีตมีคุณค่าบางอย่างซ่อนอยู่ การรอคอยทำให้เกิดพลังเข้มแข็งบางอย่างต่อความหวัง อย่าเข้าใจว่าความง่ายจะให้คุณค่ามากกว่าความยาก การศึกษาเล่าเีรียน หากมันง่ายเราจะศึกษาไปทำไม การทำงานหากมันง่ายมันจะมีรสชาดอะไร หากมันง่าย ซ้ำๆ ในที่สุดคนทำงานจะรู้สึกเซ็งและเอื่อยเฉื่อยชายังกับปลาตายที่ลอยไปตามน้ำ แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะต้องยากเย็นเสมอไป หากมันปนกันได้ระหว่างความง่ายกับความยาก มันน่าจะไปได้สวยงามมากกว่าอยู่กับภาวะใดภาวะหนึ่งเพียงภาวะเดียว
จิตใจของคนเรานั้นมันอยู่ไม่นิ่ง กระโดดโลดเต้นไม่เป็นจังหวะซึ่งขึ้นกับอารมณ์ที่เข้ามากระทบ ความง่ายและความยากที่ปะปนกันคือพื้นรองรับความไม่เป็นจังหวะจะโคนของจิตใจ
วันนี้ผมรู้สึกโลดเล่น หลังจากได้รับ E-mail ที่รอคอย มันทำให้รู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆหายไปมีพลังขึ้น ผมนั่งนึกถึงอะไรบางอย่าง นี่หากส่งจดหมายโต้ตอบในเวลาที่ฉับพลันทันด่วนระหว่างกัน ผมจะไม่พบความรู้สึกโลดเล่นแบบนี้ได้ บางทีการปล่อยให้เวลาช่วงหนึ่งว่างอยู่ระหว่างกัน มันอาจจะทำให้ความหวังมีพลังขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าปล่อยให้ความหวังอ่อนล้าจนหายไป งานแบบนี้น่าจะให้วิชาการสายจิตวิทยาเข้ามาศึกษา
การรับ E-mail วันนี้ประจวบเหมาะพอดีกับการที่ผมได้เขียนสารนิพนธ์เล่มที่หนึ่งเสร็จสิ้นลง หลังจากพยายามปรับแก้มาตั้งแต่ปี ๒๕๕๓ ซึ่งงานต่อไปที่ต้องสานต่อคือสาระจาก E-mail ของผู้ที่ผมเคารพ ซึ่งผมทราบดีว่าท่านมีเวลาไม่มากนักกับภาระกิจล้นมือ แต่ท่านอุตส่าห์นำเวลาส่วนที่มีไม่มากนั้นมาให้ผม
ขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ด้วยบันทึกนี้
..........................................
ขณะนี้หากผมสมมติว่า มีครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งที่เราเคารพ กำลังมองเราอยู่จากบนอวกาศซึ่งไม่ไกลเลย ในมือของท่านมีสารฉบับหนึ่ง ขณะที่ใจของท่านพยายามเฝ้ามองเราเพื่อรอคอยให้เราซึ่งเปรียบเหมือนผลไม้ใกล้สุกงอม จากนั้นท่านจึงส่งสารฉบับหนึ่งมาบอกเราหลังจากที่เห็นว่าเราพอเหมาะแล้ว ครูบาอาจารย์แบบนี้คือผู้มีจิตวิญญาณสูงต่อเราซึ่งเหมือนผลไม้ เราจึงจะได้รู้ว่า เราจะเอาเมล็ดพันธุ์ไปฝังที่ดินแหล่งใดต่อไป ด้วยพลังบางอย่างที่มากกว่าการด่วนได้
