มมร.ล้านนา

    วันและคืนล่วงเลยผ่านไร้หวนคืน จากวันเป็นเดือนจากเดือนเลื่อนไปเป็นปี จะมั่วนั่งรำพึงอาลัยให้ทุกข์ใจ เมื่อตระหนักว่าเวลาสั้น จะรีรอลังเลไปใยที่จะใช้โอกาสที่มีอยู่ทำสิ่งที่ดีที่สุด คำว่าดีที่สุดไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ใหญ่ที่สุด เพียงแค่รอยยิ้มที่จริงใจก็อาจเป็นน้ำทิพย์ชะโลมใจให้คนอื่นได้ เกิดเป็นคนล้วนมีทุกข์ทั้งหญิงชายหลีกไม่พ้น อยุดความบ้าปันความทุกข์ให้อื่นตรม ถึงเวลาแผ่ความสุขให้โลกชื่นบาน

   กาลเวลานำพาให้เราได้พานพบ ต้องจำนงเมื่อมันพลาดพรากให้เราจาก เวลาจากใกล้เข้ามาแล้วสิหนอ ปีกว่าๆเราเรียนรู้กันและกัน ซึ้งคำว่ามิตรภาพอมตะไร้วันจางตราบเท่านานเวียนว่ายในสังสาร คำว่าเพื่อนร่วมทุกข์เราต้องเจอ แม้นเวลาจะพามาถึงจุดจาก แต่ยากนักจะลืมความดีของเพื่อนผอง

   เวลาที่แสนสั้นวาสนานำพาให้ศึกษากับอาจารย์กิตตินัน แสงปัญญาส่องแววให้เห็นทางเดินข้างหน้า มิมีสิ่งใดตอบแทนความรู้ที่ได้รับมา ขออวยพรให้อาจารย์พบพานสุขทั้งกายใจทุกทิวาแลราตรี พ้นโศรกทุกข์นักหนาที่ตรากตรำ หากวาสนายังไม่สิ้นชีวิตนี้คงได้เจออีกสักหน