สุดท้าย..ที่หายใจ...
สุดท้าย..ที่หายใจ...
กระต่ายใต้เงาจันทร์
ห้วงหลับใหลราตรีที่ยาวนาน
สายลมหนาวพัดผ่านสะท้านหนอ
กลิ่นน้ำค้างพรมพร่างแสงจันทร์คลอ
โอ้ละหนอหัวใจไยดายเดียว
อยากจะพักหัวใจให้คลายโศก
วิปโยคในราตรีที่เปล่าเปลี่ยว
แต่ไฉนใจหนอท้อจริงเชียว
ชะแง้เหลียวชะเง้อหาไม่มีใคร
น้าค้างพรมกลางลมหนาวเฝ้าอ้างว้าง
ทุกก้าวอย่างสับสนจนหวั่นไหว
เคยเข้มแข็งกับย่อมแพ้ทุกสิ่งไป
มีชีวิตเหลือลมหายใจไปวันวัน
ผ่านเรื่องราวมากมายในชีวิต
แต่ยึดติดทุกข์ทนจนหวาดหวั่น
ไร้เรี่ยวแรงกำลังใจเหตุใดกัน
อยากละวางความฝันสู่พื้นดิน
หวังธรรมชาติช่วยชะ-ชำระล้าง
มวลดวงไม้ข้างทางจรุงกลิ่น
ให้ท้องฟ้าโอบกอดกลิ่นอายดิน
รักษาสิ้นเรื่องเศร้าที่ร้าวใจ
แต่ร่างกายใยพ่ายแพ้เป็นแผลยับ
ปวดหัวใจคณานับรอยแผลใหญ่
คงถึงวันใกล้สิ้นบินแสนไกล
เหลือเพียงร่างวางไว้...เชิงตะกอน....
สวัสดีค่ะ
ชื่อไร