สุดท้าย..ที่หายใจ...

สุดท้าย..ที่หายใจ...

สุดท้าย..ที่หายใจ...

กระต่ายใต้เงาจันทร์

 

ห้วงหลับใหลราตรีที่ยาวนาน

สายลมหนาวพัดผ่านสะท้านหนอ

กลิ่นน้ำค้างพรมพร่างแสงจันทร์คลอ

โอ้ละหนอหัวใจไยดายเดียว

 

อยากจะพักหัวใจให้คลายโศก

วิปโยคในราตรีที่เปล่าเปลี่ยว

แต่ไฉนใจหนอท้อจริงเชียว

ชะแง้เหลียวชะเง้อหาไม่มีใคร

 

น้าค้างพรมกลางลมหนาวเฝ้าอ้างว้าง

ทุกก้าวอย่างสับสนจนหวั่นไหว

เคยเข้มแข็งกับย่อมแพ้ทุกสิ่งไป

มีชีวิตเหลือลมหายใจไปวันวัน

 

ผ่านเรื่องราวมากมายในชีวิต

แต่ยึดติดทุกข์ทนจนหวาดหวั่น

ไร้เรี่ยวแรงกำลังใจเหตุใดกัน

อยากละวางความฝันสู่พื้นดิน

 

หวังธรรมชาติช่วยชะ-ชำระล้าง

มวลดวงไม้ข้างทางจรุงกลิ่น

ให้ท้องฟ้าโอบกอดกลิ่นอายดิน

รักษาสิ้นเรื่องเศร้าที่ร้าวใจ

 

แต่ร่างกายใยพ่ายแพ้เป็นแผลยับ

ปวดหัวใจคณานับรอยแผลใหญ่

คงถึงวันใกล้สิ้นบินแสนไกล

เหลือเพียงร่างวางไว้...เชิงตะกอน....

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกลอนกระต่ายใต้เงาจันทร์

คำสำคัญ (Tags)#สุดท้าย..ที่หายใจ...

หมายเลขบันทึก: 458894, เขียน: 06 Sep 2011 @ 09:53 (), แก้ไข: 15 Apr 2012 @ 03:29 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ดอกไม้: 3, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

สวัสดีค่ะ

ชื่อไร

  • อ่านกลอนเศร้าเหงาใจอาลัยนัก
  • กลอนอกหักรักหน่ายใจเศร้าสร้อย
  • มักสงสารคนเขาที่เฝ้าคอย
  • อ่านแล้วพลอยสิ้นหวังจนวังเวง