บทวิถีแห่งชีวิต
วันนี้ น้องสาวคนหนึ่งส่ง mail น่ารักน่าคิดมาให้อ่าน พร้อมทิ้งท้ายคำถามที่น่าสนใจว่า ตอนนี้กำลัง “กำ” สิ่งใดอยู่บ้าง สาระมีดังนี้คะ
........มีครอบครัวที่น่ารักอยู่ครอบครัวหนึ่ง ในครอบครัวนี้มี พ่อ แม่ และลูกชายวัย 5 ขวบ กำลังน่ารักเลยทีเดียว เจ้าหนูเป็นเด็กที่ซนอย่างร้ายกาจและขี้สงสัยอย่างมาก อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าหนูนึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างไรบอกไม่ถูก ไปคว้าเอาแจกันหยกแกะสลักต้นราชวงศ์หมิง ซึ่งเป็นสมบัติตกทอดมาจากต้นตระกูล และมีราคาสูงเกินจะประเมินค่าได้ เจ้าหนูได้นำแจกันมาพลิกคว่ำพลิกหงาย สักพักก็ล้วงมือเข้าไปในแจกัน ทันใดนั้น! เจ้าหนูก็ทำตาโต ดูเหมือนจะดีใจ ที่ล้วงเข้าไปเจออะไรสักอย่าง แต่ปัญหาหาอยู่ที่ว่า เจ้าหนูจะดึงมือออกมาได้อย่างไร เจ้าหนูเริ่มกระสับกระส่าย พยายามดึงมือออกมา แต่ก็ไม่สำเร็จ จนต้องใช้ไม้ตายคือ "ทำอะไรไม่ได้ ร้องไห้ไว้ก่อน"
เสียงร้องดังลั่นของเจ้าหนูเป็นผลให้พ่อและแม่ต้องรีบวิ่งเข้ามาดู เมื่อมาพบเหตุการณ์ต่างก็พยายามช่วยกันดึงมือของเจ้าหนูออกจากแจกันด้วยวิธีต่างๆ ทั้งใช้น้ำมันหยอดเข้าไปที่ปากแจกันก็แล้ว น้ำสบู่ก็แล้ว แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร มือเล็กๆ ก็หาได้หลุดออกมาพ้นปากแจกันไม่ จนสุดท้ายผู้เป็นพ่อ ต้องตัดสินใจ ทุบแจกันหยกราชวงศ์หมิง แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพื่อรักษามือของลูกรักเอาไว้ เมื่อมือของเจ้าหนูหลุดจากแจกันแล้ว พ่อและแม่ก็พบว่า ในมือเจ้าหนูกำอะไรบางอย่างไว้จนแน่น ผู้เป็นแม่จึงถามลูกชายว่า "หนูกำอะไรอยู่จ๊ะลูก ?"
เจ้าหนูตอบ พร้อมทำสีหน้าขึงขัง "ผมปล่อยมันไม่ได้หรอกครับ"
"แล้วมันคืออะไรล ่ะลูก?" ผู้เป็นพ่อสงสัยเช่นกัน
"มันเป็นสตางค์ครับ" เจ้าหนูตอบ พร้อมกับค่อยๆ แบมือออกอย่างทะนุถนอม
และภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนคือ ในมือของเจ้าหนู มีเพียงเหรียญบาทอยู่หนึ่งเหรียญ เจ้าหนูหารู้ไม่ว่า การที่เขาพยายามกำเหรียญเอาไว้ ทำให้ครอบครัวต้องสูญเสียของมีค่ากว่าเป็นพันๆ เท่า แล้วคุณล่ะ ขณะที่คุณกำลังใช้ชีวิตอยู่นี้ คุณกำลัง"กำ" อะไรไว้ในชีวิตบ้าง เงิน...? บ้าน...? งาน...? รถ...? ทิฐิ...? ลาภ...? ยศตำแหน่ง...? คำสรรเสริญเยินยอ...?
และสิ่งที่คุณกำอยู่นั้น มันทำให้คุณต้องสูญเสียอะไรที่มีค่ามหาศาลไปบ้าง เวลา...? ครอบครัว...? พ่อแม่...? คนที่คุณรัก...? คนที่รักคุณ...? ความสุขที่แท้จริงของชีวิต...?
ถึงวันนี้ คุณกำลัง "กำ" อะไรอยู่?
อ่านแล้วย้อนถามตนเองว่า เราเป็นเช่นเด็กน้อยหรือไม่ ? วันนี้เรากำลัง “กำ” สิ่งใดอยู่ และการ “กำ” ของเราต้องแลกมาด้วยสิ่งใด และหากเราปล่อยมือที่ “กำ” เสมือนดั่งการลดวางซึ่งอัตตา .....ชีวิตนี้สั้นนัก เหตุใดต้องสร้างทุกข์แก่ชีวิตด้วยอำนาจของความทะยานอยากด้วยความต้องการครอบครอง การปล่อยมือที่ “กำ”ย่อมเสมือนการไม่เก็บทุกอย่างมาเป็นอารมณ์เพื่อบั่นทอนจิตใจตัวเอง ก็จะทำให้จิตใจของเราสงบ และเมื่อเราใช้มือที่คลายจากการ “กำ” หยิบยื่นสิ่งที่ดีงาม แบ่งปันแก่ผู้อื่น เราและผู้รับยอมเป็นสุข ที่สำคัญผู้ให้ย่อมมีเกียรติเสมอ
สำหรับการกำมือแบมือมือ สอดคล้องกับปริศนาธรรมที่กล่าวว่า แรกเกิดจากท้องมารดา เด็กทุกคนต้องร้องไห้ พร้อมกำมือแน่น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกบางสิ่ง
....เริ่มจากจิตที่บริสุทธิ์ของเด็กรับรู้ว่า... ต่อแต่นี้เขาต้องอยู่ในที่ๆไม่ปลอดภัยมีแต่การแก่งแย่ง แข่งขัน อยู่ในที่ที่เขาจะไม่เป็นสุขอีกนาน... เพราะว่า...มนุษย์ทุกคนเกิดมา...ก็คิดแต่จะไขว่คว้า...จะเอาทุกอย่าง...ต้องการทุกอย่าง จะต้องต่อสู้ หน่วงเหนี่ยวยึดถือกับสิ่งของทั้งหลายที่เป็นกรรมสิทธิ์ของตน เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่า สิ่งนี้นะเป็นของฉัน
......และทุกชีวิตล้วนเริ่มต้นด้วยการปกปิดร่างกายเพราะความอาย และเพื่อสร้างความอบอุ่น
.....แต่แล้วชีวิตก็พบเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งสุขสม ทั้งผิดหวัง ทั้งวุ่นวายยุ่งยากสับสน บางชีวิตแก้ได้ บางชีวิตแก้ไม่ได้
....แต่สุดท้ายทุกชีวิตก็สิ้นสุดลงความตาย ซึ่งเต็มไปด้วยความเศร้าโศก และเสียงคร่ำครวญของหมู่ญาติเพื่อนฝูง
....การจากไปของชีวิตทุกคน เรามีพิธีกรรมรดน้ำศพ โดยการแบมือออกรับน้ำจากญาติมิตร ซึ่งเหมือนจะบอกกล่าวให้ผู้อยู่เบื้องหลังได้พากันสำนึกว่า “ฉันมิได้เอาอะไรไปเลยนะ” ดังนั้นการรดน้ำศพจึงไม่เพียงเป็นการขอขมาหรือแสดงความเคารพต่อศพ หากแต่ยังบอกเราว่า เมื่อเราจากโลกนี้ไป "แม้แต่น้ำหยดเดียวบนมือ...ก็ยังเอาไปไม่ได้!!! " ฉะนั้น ณ วันนี้ ที่เรายังมีสติรู้ ควรต้องเร่งพัฒนาตนเอง เพื่อการเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ ซึ่งท่านพุทธทาสได้กล่าวเกี่ยวกับการเป็นมนุษย์ หรือ เป็นคน ไว้น่าสนใจดังนี้
- เป็นมนุษย์ เป็นได้ เพราะใจสูง
เหมือนหนึ่งยูง มีดี ที่แววขน
ถ้าใจต่ำ เป็นได้ แต่เพียงคน
ย่อมเสียที ที่ตน ได้เกิดมา - ใจสะอาด ใจสว่าง ใจสงบ
ถ้ามีครบ ควรเรียก มนุสสา
เพราะทำถูก พูดถูก ทุกเวลา
เปรมปรีดา คืนวัน ศุขสันติ์จริง - ใจสกปรก มืดมัว และร้อนเร่า
ใครมีเข้า ควรเรียก ว่าผีสิง
เพราะพูดผิด ทำผิด จิตประวิง
แต่ในสิ่ง นำตัว กลั้วอบาย - คิดดูเถิด ถ้าใคร ไม่อยากตก
จงรีบยก ใจตน รีบขวนขวาย
ให้ใจสูง เสียได้ ก่อนตัวตาย
ก็สมหมาย ที่เกิดมา อย่าเชือน เอยฯ
มือที่กำไว้แน่น จะหยิบจับสิ่งใดได้
มือที่แบหรือปล่อยวางแล้วต่างหาก ที่สามารถจะหยิบจับสิ่งใดก็ได้