ประสบการณ์การสอนภาษาอังกฤษ
ปัจจุบันข้าพเจ้าเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ แต่ไม่ได้จบครูมาโดยตรง ตอนที่จบ จบการโรงแรมและการท่องเที่ยว ทำงานด้านโรงแรมและการท่องเที่ยวมา เกือบสิบปี ก็เล็งเห็นว่าเป็นอาชีพที่ดีแต่....บางครั้งเราก็ไม่สามารถบอกได้ว่าทำไมต้องเปลี่ยนงานถ้าจะบอกว่าไม่ถูกกับจริต ก็ดูว่า..ความรู้สึกช้าไปหน่อย... จะบอกว่างานเก่าที่ทำไม่ดี...ก็ไม่ใช่เงินก็ดี ..ถ้างั้นเพราะอะไร? ตอนนั้นก็ยังไม่ทราบเหตุผล รู้แต่ว่าชีวิตเราน่าจะมีอะไรที่ไม่ใช่ตอกบัตรเข้า ปั๊มนิ้วออก...แน่นอน ก็เลยไปหาเรื่องเรียนต่อ ตอนเรียนก็ไม่ได้วางแผนว่าจะเลือกเรียนอะไร เพราะชีวิตไม่มีกรอบ ชีวิตเลยตกขอบประจำ ฮา... มีคณะครุศาสตรว่าง เลยลงเรียน สมัยก่อนโน่น..นานมาแล้วก็มีเอกประถมศึกษา เอกปฐมวัย เค้ามีชื่อเสียง...เนื่องจากไม่ชอบเด็กเล็กๆ เลยเลือกเด็กโตมาหน่อยคือ ประถมศึกษา ( ตอนนั้นไม่มีมัธยม ) ก็เรียนไปจนจบลืมบอกไปว่าเรียนไปทำงานเก่าไปนะ พอจบก็ร้อนวิชา ลาออกจากงาน say good bye hotel โบกมือโรงแรม ไปอยู่ โรงเรียนสอนมาเรื่อยๆ เนื่องจากพูดกับชาวต่างชาติเยอะเลยคิดว่าตัวเองน่าจะถนัดภาษาอังกฤษ ก็เลยสอนภาษาอังกฤษตั้งแต่นั้นมาเป็นเวลาบัดนี้ก็เจ็ดปีโดยประประมาณ
ตอนนี้เจอนักเรียนที่ lotus เด็กก็ยังมาทักทายอยู่ เจอบนรถบัส นักเรียนก็สวัสดี ถ้าถามว่าได้อะไรจากการเป็นครู ซึ่งถ้าเทียบกันกับงานการโรงแรมและการท่องเที่ยว ก็เทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว ครูเป็นอาชีพพิเศษ ( ไม่ใช่สอนพิเศษ ) แม้จะสอนโรงเรียนเอกชนก็ตาม คำว่าสอน ที่ข้าพเจ้าสอนวิชาภาษาอังกฤษ ไม่ใช่สอนแค่จะทำอย่างไรถึงพูดภาษาอังกฤษได้ แต่อบรมตั้งแต่กริยามารยาท ศีลธรรม ศาสนา บูรณาการภาษาไทย คณิต ไม่คิดว่าเป็นวิชาไหน ถ้าไปกันได้ก็สอนหมด ข้าพเจ้าย้ำกับนักเรียนเสมอว่าว่า แม้ครูจะสอนภาษาอังกฤษ แต่ครูก็เป็นคนไทย ฉะนั้น อย่าลืมภาษาไทย ในโลกนี้มีไม่กี่ชาติ( ประเทศ) หรอกนะที่มีภาษาเขียน ตัวอักษรเป็นของตัวเอง หนึ่งในนั้นคือ ชาติไทยครับท่าน โปรดภาคภูมิใจ บอกเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเด็กจะซึมเข้าไปบ้างหรือเปล่า หน้าที่พูด บอก สอนเป็นของเรา เราทำแล้ว หน้าที่ฟัง รับทราบ และจำใส่ใจเป็นของนักเรียน พูดไปนักเรียนห้าสิบคน เขาจำแค่หนึ่งคนก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว...
ทุกคาบที่สอนเด็ก....ข้าพเจ้าคิดเสมอว่าเป็นการสอนตัวเองไปด้วย
...ทุกวันข้าพเจ้ามีเด็กเป็นครู...ไ้ด้เรียนรู้จากครูวันละมากกว่าห้าสิบคนบางวันเป็นร้อยคน...
ใครก็ไม่รู้พูดว่าคำว่่าลูกศิษย์...คือเป็นทั้งลูก และเป็นทั้งศิษย์ ถึงวันนี้จะว่าข้าพเจ้าไม่มีลูกก็คงไม่ใช่ แถมมีหลายร้อยคนด้วย ...เหนือจากการสอนให้เด็กเก่ง...ก็คือ ...คนดีสำคัญกว่าทุกสิ่ง (ท่านพุทธทาส อินทปัญโญ)
อนาคตมันไม่แน่ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา จะบอกว่าข้าพเจ้าจะเป็นครูตลอดไปคงไม่ได้ ทุกวินาทีมันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ข้าพเจ้าคิดแต่ว่าวันนี้จะทำหน้าที่ครูให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็แค่นั้นเอง...
