ความสุขในชีวิตคนเรา เกิดขึ้นบ่อยมาก แล้วก็หายไปบ่อยมากเช่นกัน
ความรู้สึกเป็นสุข นั้นเป็นอย่างไร คุณจำความรู้สึกในแต่ละครั้งได้ไหม
มันเป็นเช่นนี้เหมือนกันหรือเปล่า ตัวเบาๆ ปลอดโปร่ง ไม่เกร็ง ผ่อนคลายทุกๆส่วนของร่างกาย
ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับฉัน เมื่อได้ใช้มือบรรจงระบายสีขาวลงบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ แต่ละครั้งที่ใช้มือจับแปรง จุ่มสี แล้วลากไปตามแนวยาวพื้นไม้นั้น แต่ละครั้ง แต่ละครั้ง อยู่ๆ ฉันก็ลืมว่าเวลากำลังหมุนไป ความรู้สึกเพลิดเพลินเกิดขึ้นที่ใจ ไม่คิดว่านี่กี่โมงแล้ว ไม่นึกสงสัยว่าเวลาผ่านมานานแค่ไหน แล้วอีกเมื่อไรจึงจะเสร็จ
ฉันยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี กับการทำงานที่ไม่ต้องเฝ้ารอความสำเร็จ ไม่ต้องมีเวลามากำกับใจ เป็นอิสระจากเวลา ใจอยู่กับมือ กับงานที่ทำ ไม่ผูกพันกับปลายทางของความสำเร็จ ก็เป็นสุขเย็นใจ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม
คิดถึงเวลาเราทำงานชิ้นหนึ่ง เรามุ่งหวังผลลัพธ์ที่ดี เรามีเป้าหมายกำหนดไว้ เป็นปลายทางที่มีความสำเร็จรออยู่ แล้วเราก็เอาใจไปวางไว้ที่ปลายทางนั้น ลงมือทำ ทำ ทำ เดินบ้าง วิ่งบ้างเพื่อไปให้ถึง ยิ่งงานไหนเป้าหมายอยู่ห่างไกล ใจกับตัวก็อยู่ห่างไกลกันมากขึ้น ๆ ซึ่งเรามักเรียกว่าเก่งมากขึ้น ท้าทายมากขึ้น แต่เวลานั้นเราต้องข่มใจ หมดความสุข หมดสนุกลงไปเรื่อยๆ แล้วเราก็หยุดทำงานไปเติมความสุขในวันหยุดด้วยกิจกรรมที่รัก ที่ชอบ ต่างๆ กันไป แล้วก็เอาไปใช้ในวันทำงาน...
เป็นเช่นนี้เรื่อยไป จนวันหนึ่งเราทนไม่ไหวกับชีวิตทำงานที่ไม่สนุกเอาซะเลย เราวิ่งหางานที่ชอบ งานที่จะทำให้เรามีความสุขได้ แล้วก็ทำแบบเดิม อย่างนั้นหรือ
ฉันพบว่าหากเราวางใจกับตัวไว้อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าทำงานอะไร ชิ้นไหน เราจะเสพความสุขได้ในทุกขณะ ไม่ว่าจะนั่ง ยืน เดิน พูด คิด หรือเขียน หรือแม้กระทั่งกวาดขยะ
เคล็ดลับความสุขในชีวิตที่พบในวันนี้... คือทำให้ตัวกับใจอยู่ด้วยกัน ที่นั่นคือความสุขของชีวิตคนเรา ไม่ว่าจะทำอะไร อยู่กับใคร หรือแม้กระทั่งไม่มีใครอยู่รอบๆเราเลยก็ตาม ฉันเริ่มเข้าใจ คำพูดของใครบางคนที่ผุดขึ้นมาจากความทรงจำ "ความสุขแท้จริง คือใจที่เป็นอิสระจากทั้งปวง"
ฟังง่าย แต่ทำไม่ง่ายนัก ไม่มีทางลัด มีแต่ทางยาวไกล
ให้ผู้มีจิตใจแข็งแรงพาตัวเดินไปเรื่อยๆ ... ถ้าไม่มีเวลากำหนด ทำไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดว่าเมื่อไรจะถึง คงมีกำลังใจทำไป ตามกำลังของแต่ละคน เราคงพบคำตอบของชีวิตได้ซักวัน
