...เพราะส้มตำทำไว้นานแล้ว รสมันจึงจืดชืด
ก่อนจะเขียนบันทึกนี้ เขาได้ย้อนเปิดดูบันทึกเมื่อปีที่แล้วเนื่องในวันแม่ ชื่อบันทึก "แม่หิ้วถุงส้ม"
...เขาจำได้ว่าก่อนที่แม่จะเสีย เขาได้สึกจากสามเณรมาอยุ่กับแม่ เป็นช่วงเวลาที่แม่และเขามีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิด
...หลังเลิกเรียนทุกวัน กลับถึงบ้านเขาจะเข้าห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน
...และบ่อยครั้งที่แม่จะเตรียมอาหารไว้ให้เพราะรู้ว่าลูกหิว
...มีวันหนึ่งเขากลับช้า อาจจะถเลไถลบ้างตามประสาวัยรุ่น เมื่อมาถึงบ้านแม่ก็จะถามว่าหิวไหม แม่ทำส้มตำไว้ให้
...เพราะส้มตำทำไว้นานแล้ว รสมันจึงจืดชืด
...แต่เป็นส้มตำจานที่อร่อยที่สุดในโลก
...ทุกวันนี้เวลากินส้มตำ ผมไม่ลืมส้มตำจานนั้น ที่แสนจะอร่อยเพราะมันปรุงด้วยความรัก ความห่วงใย จากแม่
...หลังจากนั้นไม่กี่เดือน แม่ก็จากไป
...แม้จะนานแสนนาน ผมไม่เคยลืมพระคุณของแม่
...ไม่ลืม
ส้มตำจานนั้น...
สวัสดีค่ะคุณพ.แจ่มจำรัส
ส้มตำจากแม่ อร่อยที่สุดในโลก
อ่านบันทึกแล้วคิดถึงความหลัง ขอแชร์ประสบการณ์ ความรู้สึกค่ะ เล่าเรื่องพ่อให้ฟัง เย็นนั้นพ่อทำบวชฟักทองให้ทาน ตกตี2พ่อไหลตาย จึงเป็นบวชฟักทองที่อร่อยที่สุดจากพ่อค่ะ
ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราว ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ค่ะ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มาจากฝีมือแม่ ล้วนอร่อยและเป็นที่สุดในโลกทั้งนั้นแหละค่ะ
ร่วมรำลึกถึงพระคุณแม่ด้วยคนค่ะ
สวัสดีค่ะ
บันทึกสั้นๆ แต่น้ำตาซึมนะคะ
บันทึกถึงอม่มีคุณค่าทุกบันทึก
ดิฉันใช้เวลาของวันแม่ตามอ่านเรื่องราวของแม่
ที่สมาชิกเขียนกัน
เพราะรู้สึกอบอุ่น ราวกับเขาเขียนถึงเราด้วย
เพราะชาตินี้ ความภาคภูมิใจที่มากที่สุด
คือการได้เป็นแม่ของลูกค่ะ
สวัสดีค่ะ
เป็นบันทึกที่สั้น ง่าย แต่งดงามเหลือเกินค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ
เสียใจด้วยกับคุณพ่อนะครับ บวชฟักทองคงอร่อยทุกความทรงจำที่รำลึกถึง
ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ นึกถึงแม่ขึ้นมาน้ำตาพาลจะใหล
แม่มีเรื่องราวที่เล่าไม่รู้จบ คิดถึงแม่ ขอบคุณคนที่เป็นแม่ทุกๆคน
ขอบคุณกำลังใจถึงพระคุณของแม่ครับ
เรียงความของลูกศิษย์ที่แม่จากเขาไปเพราะอุบัติเหตุ
ยิ่งใหญ่ของแม่คนเดียวได้
ความรักของคนทั้งโลกไม่อาจเปรียบรักที่
ยิ่งใหญ่ของแม่คนเดียวได้
เห็นด้วยครับ
แม้จะผ่านวันแม่ไปแล้วก็รู้สึกไม่เบื่อที่จะอ่านเรื่องราวของแม่