หม้อรั่ว
หลายปีผ่านไปเนินนาน เราจะเห็นภาพชายหาบน้ำ ด้วยหม้อใหญ่สองใบจนชินตา
หมอใบหนึ่งสมบูรณ์พร้อมไม่รอยรั่ว หมออีกใบมีรอยรั่ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหมอรั่วได้แต่ครุ่นคิดด้วยความอัดอั้นตันใจ จนวันนึง หมอรั่วได้เอ๋ยถามนายผู้ชายว่า นายฉันขอโทษที่ฉันไม่สามารถทำงานให้นายได้อย่างเต็มที่เพราะฉันมีรอยรั่ว น้ำที่นายตักและหาบมาเมื่อถึงบ้านก็จะเหลือแค่เพียงครึ่งเดียว ไม่เหมือนหมอที่สมบูรณ์อีกใบ แล้วนายก็กล่าวกลับหม้อรั่วว่าหมอรั่วอย่าได้น้อยใจไปเลยหม้อรั่ว เธอไม่สังเกตหรอกหรือ ว่าทางเดินกลับบ้านด้านที่ฉันแบกเธออยู่ มีต้นไม้และออกดอกสวยงาม และฉันก็ได้เก็บดอกไม้เหล่านั้นไปให้เจ้านายเราทุกวัน ฉันรับรู้ได้ถึงข้อจำกัดของเธอหมอรั่ว จึงได้หว่านเมล็ดดอกไม้ไว้ในฝั่งที่แบกเธอ ทุกวันที่ฉันแบกเธอกลับบ้าน เธอจะรดน้ำต้นไม้เหล่านั้นทุกวัน นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อาจไม่ได้อยู่ที่ผลของงาน แต่อยู่ที่ว่าเราตั้งใจที่จะทำมันอย่างตั้งใจหรือไม่ ทุกคนมีข้อจำกัดเรียนรู้ที่จะยอมรับข้อจำกัดด้วยมิตรไมตรีต่อตัวเอง
ที่มาของภาพ http://us.cdn2.123rf.com/168nwm/jeremyrichards/jeremyrichards1101/jeremyrichards110100028/8526072-pushkar-rajasthan-india--november-9-2008-indian-man-in-orange-turban-carrying-pot-of-water-on-his-he.jpg
