ไอดอล
เมื่อถูกถามถึง “ไอดอล” ในชีวิต หลายคนก็จะพูดถึงคนดังในสังคม บ้างก็พูดถึงพ่อแม่ ครู อาจารย์ ผู้บังคับบัญชา ... สำหรับตัวฉัน พ่อและแม่ ก็จัดเป็นไอดอลของฉันในหลายๆ เรื่อง
พ่อ ผู้มีคุณลักษณะของความผ่อนปรน แม่เคยพูดถึงพ่อว่า พ่ออาจจะไม่ใช่คนที่เก่งเด่นในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เรียนหนังสือก็ไม่ใช่คนเก่ง เล่นกีฬาก็งั้นๆ แต่สิ่งที่พ่อมีคือพ่อสามารถที่จะทำให้คนเก่งรอบตัวพ่อทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยความเต็มใจและมีความสุข
แม่ ผู้มีคุณลักษณะที่เรียกว่า “แพ้ไม่เป็น” พจนานุกรมของแม่คงไม่มีคำว่า “เป็นไปไม่ได้” แม่เป็นคนที่เรียนรู้ได้จากทุกสิ่งรอบตัว เรียกว่า “เป็นครูพักลักจำ” ตัวฉกาจทีเดียว เป็นหนอนหนังสือตัวยง ขนาดที่จำได้แม่นว่าอยู่หนังสืออะไร หน้าไหน แม้ว่าจะอ่านมานมนานแค่ไหนก็ตาม เรียกว่าถ้าจะโต้เถียงกับแม่ ต้อง แม่นในข้อมูล มากๆ พลาดนิดพลาดหน่อยละก็ ตาย สถานเดียวเท่านั้น
เมื่อสมัยเรียนพยาบาล อาจารย์พยาบาลทุกท่าน ก็เป็นไอดอลในแง่ของ “ความรักในคนไข้” อาจารย์ทั้งพร่ำพูดทั้งปฏิบัติตัวให้เป็นแบบอย่างถึงความรักในคนไข้อย่างแท้จริง และเมื่อทำงาน พี่หัวหน้าตึกของฉัน ก็เป็นไอดอลในเรื่องของ “ความทุ่มเทในงาน ความรัก ความยุติธรรมที่มีให้กับน้องๆ ทุกคน”
ตลอดชีวิตของฉันมีไอดอลเกิดขึ้นได้ทุกขณะ ไอดอลสำหรับฉันอาจเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ทว่ามีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ อาจไม่ใช่คนที่มีชีวิตที่สวยงามในทุกๆ ด้าน แต่ก็มีบางด้านที่งดงามพอที่จะเป็นแบบอย่างให้ใครได้ ...
ถ้าจะมองหาคนที่ทำงานเต็มความสามารถตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายในหน่วยงานทั่วไป ซึ่งแน่นอนย่อมต้องมีกฎระเบียบ ข้อกำหนดสำหรับแต่ละหน้าที่เป็นกรอบไว้ให้ หรืออย่างกรณีอาชีพอิสระ ก็จะมีเป้าหมายเป็น รายได้ เป็นธงชัยรออยู่เบื้องหน้า ย่อมหาได้ไม่ยาก แต่สำหรับคนที่รับผิดชอบในงานแม้ในเวลาที่ไม่มีใครคอยเฝ้าดูหรือเรียกได้ว่าอาจไม่มีคนสนใจที่จะดูด้วยซ้ำ ไม่มีกฎระเบียบ ตำแหน่ง หน้าที่ ความรับผิดชอบเป็นกรอบไว้ละก็ ฉันขอยกให้กับ นักเล่นกีตาร์เปิดหมวก ชายหนุ่มนักเล่นกีตาร์ที่มือซ้ายอ่อนแรง คนที่ฉันเจอที่ป้ายรถเมล์ตอนเย็นวันหนึ่ง เขามาอยู่ที่นั่นพร้อมกีตาร์หนึ่งตัว เม้าท์ออร์แกนอีกหนึ่งอัน ช่วงเวลาเย็นซึ่งการจราจรเนืองแน่น รถราแสนจะพลุกพล่าน ทั้งยังมีเสียงผู้คนจอแจ เสียงร้องขายของของบรรดาแม่ค้าทั้งหลาย เสียง ... วุ่นวายสับสนรอบตัวไปหมด ณ เวลานั้นแม้แต่จะพูดกันหรือแม้แต่เสียงของตัวเองก็ยังยากที่จะได้ยิน แต่เมื่อเขาจะเริ่มเล่นกีตาร์ เขายังคงมุ่งมั่นตั้งใจตั้งเสียงกีตาร์เพื่อให้เข้ากับเสียงของเม้าท์ออร์แกน และตั้งใจบรรเลงสอดประสานกันอย่างไพเราะ อย่างมืออาชีพ เล่นด้วยใจ ด้วยความสุขที่ส่งผ่านเสียงเพลง ทั้งที่เขาก็คงรู้ว่ามีน้อยคนที่จะตั้งใจฟัง หลายคนอาจเพียงแค่สงสารแล้วมอบเงินให้โดยไม่สนใจฟัง หลายคนอาจเพียงแค่ฟังผ่านหูเป็นบรรยากาศประกอบการสนทนา หรือบางคนอาจมองเขาด้วยสายตารำคาญด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังคงรับผิดชอบในหน้าที่ของเขา ด้วยความเคารพในตัวเขาเอง เคารพในหน้าที่ของเขาที่เขาสามารถทำได้ เขาทำให้ฉันเข้าใจคำว่า “ทำงานทุกชนิดด้วยจิตว่าง” จริงๆ
เมื่อครั้งที่ฉันไม่สบาย ไอดอลที่ทำให้ฉันลุกขึ้นมาคิดใหม่ จากที่เคยคิดท้อแท้ว่า ทำไมต้องเป็นฉันที่มาป่วยด้วยโรคร้ายนี้ ทำไมฉันถึงต้องมาลำบากเพียงนี้ แค่จะบังคับการกะพริบตายังทำไม่ได้เลย กลับเปลี่ยนเป็นมองเห็นได้ว่า ไม่ใช่มีแต่ฉันที่ลำบาก คนที่ลำบากกว่าฉันเขายังสามารถมีความสุขได้ แล้วทำไมฉันจะมีความสุขบ้างไม่ได้ เพียงแค่ พอใจสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่เป็น และ ใช้สิ่งที่มีให้เป็นประโยชน์สูงสุด เท่านั้น ไอดอลคนนั้นก็คือ กระเป๋ารถเมล์สาว ของรถเมล์ ขสมก.คันหนึ่ง เธอใช้เวลาว่างเท่าที่พอจะมีในระหว่างการเดินรถ แค่ช่วงที่ว่างเพียงไม่กี่นาที ช่วงที่ไม่มีผู้โดยสารคนใหม่ขึ้นมาบนรถ แค่พอมีเวลาหย่อนก้นลงนั่ง เธอก็ไม่รีรอที่จะ “ร้อยลูกปัด” เพียงเพื่อแลกกับรายได้กิโลละไม่กี่สิบบาท แต่สีหน้า ความภาคภูมิใจในสิ่งที่เธอทำกระตุกให้ฉันคิดได้ว่า “สิ่งที่ฉันมี ฉันเป็น ยังมีมากกว่าใครอีกหลายคน แล้วฉันจะมานั่งคร่ำครวญในสิ่งที่ฉันไม่มี ในสิ่งที่ฉันสูญเสียไปทำไม”
ไอดอลคนล่าสุดที่ฉันประทับใจมาก เป็นเพียงเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาเดินขึ้นสะพานลอยมากับเพื่อนกลุ่มใหญ่ เล่นหัว หยอกล้อกันผ่านหน้าชายขอทานคนหนึ่งที่นั่งตากแดดอยู่บนสะพานลอยแห่งนั้น คงจะเพิ่งเลิกเรียนมา เด็กกลุ่มนั้นเดินผ่านหน้าขอทานไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดกึก ฉันเห็นเด็กชายคนนั้นพูดอะไรกับเพื่อนบางคำ ก่อนจะหันหลังเดินแกมวิ่งตรงไปหาชายขอทานคนนั้น ล้วงมือไปในกระเป๋าหยิบเศษเหรียญหย่อนลงในขันที่วางอยู่บนพื้นตรงหน้าเขา ยังไม่ทันที่ชายขอทานจะยกขันขึ้นจรดหัวคล้ายจะขอบคุณดังที่ฉันเคยเห็นเขาทำทุกครั้ง เด็กคนนั้นกลับเป็นฝ่ายยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับขยับริมฝีปากคล้ายพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปรวมกับกลุ่มเพื่อนที่รออยู่แล้วเดินจากไป
เพราะมีผู้ทุกข์ยาก เราจึงมีโอกาสทำบุญ เพราะมีคนไข้ เราจึงได้โอกาสที่จะเรียนรู้
หมอที่ยิ่งใหญ่ เกิดขึ้นได้เพราะมีคนไข้ด้วยโรคที่ร้ายแรง
