สักวา
สักวา น่าเห็นอกนกขมิ้น
เจ้าโบยบินอ้างว้างมากลางป่า
จนรำไรใกล้ค่ำย่ำสนธยา
สุขอุรารอนๆ ทอดถอนใจ
สักวา น่าเห็นอกนกขมิ้น
โบกโบยบินอ้างว้างกลางสายฝน
สุขอุราเย็นฉ่ำค่ำลอย วน
หนาวร้อนฝนจะหนุนตักพำนักนอน
หนาวน้ำค้างพร่างเผาะเกาะปีกขน
จะดั้นด้นดงดอนไปนอนไหน
รวยระรินกลิ่นแก้วที่กลางไพร
จะกกให้หายหนาวนะเจ้าเอย
นกขมิ้นบินถลาหน้าถลำ
เหาะหกคว่ำหลุบปีกลี้หลีกหนี
เคยสัมพันธ์ฉันท์มิตรจิตอารีย์
มาหลบลี้หนีหายกับสายลม
เหม่อมองฟ้าสีฟ้ากว้างกว่ากว้าง
คิ้วรุ้งค้างเมฆสูรย์มุ่นหมอกเสย
แย้มเสี้ยวเมฆยิ้มแดดสีแสดเอย
หัตถ์ลมเชยเผยแก้ม แพรมยิ้มพลัน
หลังโรงนาฟ้าฟ่องฟองเมฆขาว
ยอดหญ้ายาวบานชื่นตื่นจากหงอย
แดดอุ่นอาบทาบผม ลมวอยๆ
อิสระแห่งดอกไม้น้อยค่อยคลี่บาน
3/7/2554
ยอมแพ้ละค่ะ