รดนำ พรวนใจ นิทานคานธีเล่าไว้

มหาราชผู้ขยายพระบรมเดชานุภาพทั่วชมภูทวีปและอาณาจักรใกล้เคียงอย่างกว้างใหญ่ไพศาล ถึงจุดเบื่อหน่ายกับการรบพุ่ง เพราะหาความสงบกายสงบใจไม่ได้เลยตลอดหลายสิบปีที่มีแต่สงคราม พระองค์ประกาศหาปราชญ์ บัณฑิต ผู้นำ "สันติสุข" มาให้พระองค์

ผมพยายามพรวนใจตนเอง โดยพรมรดใจด้วยการดูแลใจกายให้มีกำลัง ไม่ต้องมากแต่ "ไปได้เรื่อย" ระลึกถึงนิทานซึ่งมหาตมคานธี เล่าให้อรุณ คานธี หลานปู่ฟังตอนยังเด็ก และคุณอรุณ คานธี ถ่ายทอดในหนังสือ "จิตวิญญาณอหิงสา" ผมขอถ่ายทอดความพยายามตามหา สันติสุข

 

มหาราชผู้ขยายพร ะบรมเดชานุภาพทั่วชมภูทวีปและอาณาจักรใกล้เคียงอย่างกว้างใหญ่ไพศาล ถึงจุดเบื่อหน่ายกับการรบพุ่ง เพราะหาความสงบกายสงบใจไม่ได้เลยตลอดหลายสิบปีที่มีแต่สงคราม พระองค์ประกาศหาปราชญ์ บัณฑิต ผู้นำ "สันติสุข" มาให้พระองค์

เวลาเนิ่นนานต่อไปหลายปี ผู้รู้ นักบวช ปราชญ์ บัณฑิต นับพันนับหมื่น ถวายสิ่งที่เขาเชื่อศรัทธาว่าจะนำสันติสุขมาสู่พระทัยมหาราชพระองค์นี้ แต่ไม่เกิดผล

กระทั่งวันหนึ่ง นักพรตชราสื้อผ้าขาดวิ่น ขอเข้าเฝ้า เมื่ออยู่ต่อพระพักตร์ นักพรตถวายเมล็ดข้าวเปลือกสามสี่เมล็ด ทูลว่า...สันติสุขอยู่ในนี้...แล้วเดินจากไป

มหาราชสั่งช่างหลวงทำผะอบทองคำเนื้อดีบรรจุเมล็ดข้าวสามสี่เมล็ดนั้นไว้ที่ข้างพระแท่นบรรทม ทรงเปิดผะอบทุกครั้งก่อนบรรทม เวลาผ่านไปนาน นานเป็นปี พระองค์ยังไม่พบสันติสุขจากเมล็ดข้าวนั้น

ทรงมีบัญชาให้ทวยทหารไปตามหานักพรตชราผู้นั้นจนพบ และให้เข้าเฝ้า

...ไหน สันติสุขของเจ้า ข้าไม่เห็นมีเลย...ทรงถาม

นักพรตชราทูลถามได้ความว่ามหาราชเก็บเมล็ดข้าวไว้ในผะอบทองคำข้างแท่นบรรทม กราบทูลว่า...พระองค์ทำเช่นนั้น สันติสุขไม่เกิดแน่ สิ่งนี้จะเกิดต่อเมื่อท่านให้เมล็ดข้าวสัมผัสดิน สัมผัสนำค้าง ฝน ความชุ่มชื่น สัมผัสแสงแดดอุ่น สัมผัสผู้คนที่เฝ้ารอเก็บเกี่ยว และนำไปปลูกต่อ กระทำเช่นนี้สันติสุขจะงอกงามไม่สิ้นสุด...

และแล้วมหาราชาผู้กล้าหาญ เสด็จออกจากมหาราชวัง พบผู้คน แม้ยามแสงแดดแผดกล้า ยามฝนตก ยามสุข ยามทุกข์

สันติสุขงอกงามในพระทัย และทั่วผืนแผ่นดิน

และงอกงามในใจผมขณะเขียนบล๊อกนี้ด้วย....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สื่อสารสุข



ความเห็น (4)

มารดน้ำพรวนใจ

พร้อมทั้งนำภาพมาฝากครับ

ภาพทะเลปราณ1-2มิย2554

อ่านบันทึกนี้แล้วนึกถึงในหลวงของเราเลย นะครับ เยี่ยมจริงๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

ขุมทรัพย์ทางปัญญา มีอยู่ทุกหนแห่งครับ หากรู้จักการมองให้เห็น

อินเดียเป็นดินแดนหนึ่งที่มีขุมทรัพย์ทางปัญญามากมาย ให้ผู้ที่ปรารถนาความรู้ได้เห็นภูมิปัญญานั้น

ขอบคุณครับที่นำเรื่องดีๆ มาเผยแพร่กัน

ขอบคุณอาจารย์โสภณ พี่เพชร รพ.พิจิตร และท่านพลเดช ซึ่งแวะมาให้กำลังใจ

ขอบคณท่านพลเดชเป็นพิเศษครับ สำหรับเรื่องราวของแฮกเช่และแตงแตง

อินเดียเป็น "อนุทวีป" สั่งสมภูมิปัญญานับพันๆ ปี ผมยังไม่มีโอกาสไปครับ แต่ไปเนปาลมาแล้วหลายครั้ง

หมายเลขบันทึก

442038

เขียน

03 Jun 2011 @ 07:30
()

แก้ไข

11 Dec 2012 @ 13:45
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 4, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก