ความพลัดพรากของชีวิต

เมื่อดวงจิตใกล้แตกดับ

เมื่อฉันได้เห็นชีวิตหนึ่ง ที่ดวงจิตใกล้แตกดับเต็มที ทำให้ยิ่งเห็นความเหนื่อยล้าของชีวิตที่ต้องคอยประคับประคองเพื่อให้เวลาผ่านไปได้ในแต่และวินาที...ช่างทรมานและเป็นความทุกข์เหลือประมาณ ทุกคนรอบข้างต่างพากันส่งกำลังใจอย่างเต็มที่... สักพักเสียงสวดมนต์เริ่มดังขึ้น พร้อมทั้งบอกให้ผู้ป่วยที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงได้อนุโมทนาบุญที่พวกเราต่างรวมจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว ไม่มีใครหรือสิ่งใดสามารถเหนี่ยวรั้งการสุญเสียและพลัดพรากไปได้ อีกไม่นานทุกอย่างคงต้องจบลง และหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามวัฏสงสาร..ขอบุญกุศลที่ท่านได้สั่งสมมาตั้งแต่อดีตชาติจนถึงปัจจุบันชาติ ส่งผลให้ท่านไปสู่สุขคติภพด้วยเถิด..

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รักเหนือรัก



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

นะคะ..ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นเอง...สักวันก็คงเป็นทีของเราบ้าง.....

นี่คือสัจจะธรรมชีวิต เกิดมา ตั้งอยู่ ดับไป ขอให้ทุกคนคิดดี ทำดี ทุกนาทีที่มีชีวิตอยู่

เขียนเมื่อ 

ปลาหนึ่งตัว กับคนหนึ่งคน...

หากเทียบกัน...คนนั้นดูสำคัญ

หากแต่...เมื่อพิจารณาความเป็นชีวิต...

ไม่ว่าจะปลาหรือคน...คือ "ชีวิตที่เกิด แก่ เจ็บ ตาย" เช่นกัน...

แต่..

เรานั้นมักลืมชีวิต...แห่งความเป็นสรรพสิ่ง

เรามัวตึดยึดในกรอบที่ล้อมรอบ...ว่านี่คือเครือญาติ นี่คือผู้ที่เรารู้จัก...หากเราสามารถแปรเปลี่ยนพลังแห่งการมองออกไปให้กว้างและลึกซึ้ง "ชีวิต"ทุกชีวิต คือ เพื่อนร่วมทุกข์สุขกับเรา...

ในธรรมชาติ...ชีวิตอันน้อยค่ามักถูกสังเวยให้กับชีวิตที่ถูกประเมินค่าว่าสูงกว่า

เราจึงยากที่จะบ่มเพาะหัวใจให้อ่อนโยนน้อมรับความเป็นชีวิตได้...ทุกสรรพชีวิต

Large_zen_pics_007