ช่วงนี้เป็นรอยต่อของฤดูนะ ลมแรง บรรยากาศก็แปรปวนพอควร
ในเรื่องราวของวิถีชีวิต การทำงาน ก็ไปกันเรื่อยๆ
วันนี้ เด็กๆ นักเรียนก็เตรียมสังสรรค์กันในตอนหกโมงเย็นวันนี้
พวกเค้าไม่ต้องไปโรงเรียนกันแล้ว
หยุดเพื่อที่จะได้เดินต่อ ประมาณสองเดือนครึ่ง แล้วก็ต้องมาเริ่มกันใหม่
เจ้าตัวโตอยากให้โรงเรียนเปิดเร็วๆ วันนี้พรุ่งนี้จะดีมาก เพราะเห่อโรงเรียนใหม่
ส่วนเจ้าตัวเล็ก เบื่อโรงเรียนสุดๆ วันนี้ได้หยุด เค้ามีความสุขมากๆ
ผู้ปกครองเองก็ต้องประคองเพื่อให้ทัศนคติของผู้เรียน รักการเรียนซะก่อน อยากจะเรียนซะก่อน
จึงค่อยตอบสนอง
วันที่ 4 มีค.54 เราจะไปรายงานตัวกันจากนั้นก็วางแผนว่าจะไปพักผ่อนกัน
ยังคุยกันอยู่เลยว่าสมัยนี้นะ การเรียนจะเป็นแบบที่เราต้องเข้ามามีส่วนร่วมอย่างมาก
หากเด็กๆ คนไหนต้องเรียนด้วยตัวเอง เข้าทำนองเรียนดีแต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ เป็นอะไรที่ทำได้ลำบากมาก ๆ ..ยุคนี้มันเลยตรงจุดนั้นมาแล้วล่ะ
โจทย์ของยุคสมัยนี้ก็คือทำอย่างไรน้า ที่จะทำให้ตัวช่วยการเรียน พวกการกวดวิชาอะไรเนี่ย
มันเป็นของฟรี เป็นของที่คนด้อยโอกาสจะมาสัมผัสได้ เสมอภาคได้ ..
รัฐเค้าก็ทำนะ ดีครับ แต่มันค่อยข้างแห้ง เข้าใจยากสำหรับผู้เรียนนะ (พูดไม่ถูกนะ)
โดยหลักของบ้านเรา ก็เสมอภาคกันอยู่แล้ว
แต่ถ้าเป้าหมายของเราอยู่สูงและอยู่ในกระแสของการแข่งขัน เปรียบเทียบเช่นทีมอื่นคนอื่นเค้าจ้างโค๊ดชาวต่างชาติ จ้างนักเตะ ซื้อตัวนักเตะกัน หากเราไม่มีสตางค์ก็ใช้คนโอท็อบ ตัวก็เล็ก ขาดทักษะแบบใหม่ ขาดแผนการแข่งขันใหม่ๆ ความสำเร็จจะอยู่ไกลมากขึ้นไปอีก
คงเข้าทำนองว่า ไม่มีของดีราคาถูกหรอก มีแต่ของดีราคาเหมาะสมเท่านั้นแหละ ผู้ปกครองสมัยนี้น่าจะคิดคล้ายๆ กัน จริงหรือเปล่า
