ด้วยความชอบที่จะเรียนที่โรงเรียนนครสวรรค์ของลูกสาว(ดาวรุ่งมุ่งโอลิมปิก)
ซึ่งเค้าได้รับรู้รับทราบเรื่องราวมาตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น ป.3 เห็นพี่ๆ หลายคนเป็นคนเก่ง เค้าตั้งใจ มุ่งมั่นเพื่อเข้าที่นี่ ทุกคนก็ช่วยกัน ผู้ปกครองเองก็มือใหม่ มีการตัดสินใจที่หวาดเสียวพอสมควร เช่นเค้าสอบเข้าที่โรงเรียนสาธิตฯได้แล้ว ผู้ปกครองควรจะต้องมอบตัวไว้ก่อน คิดว่าน่าจะดีกว่า
การสละสิทธิ์ แล้วหวังน้ำบ่อหน้า หรือได้ในสิ่งที่ไม่ได้คิดไว้ พวกเราก็เลือกที่จะสละสิทธิ์ไป
การจองหอพักก็เหมือนกัน ทางหอเค้าเรียกเงินเราก่อนเลย 3,000 บาท หากไม่มาก็ไม่คืนให้
เราก็จองไปใจก็คิดนะว่าไม่ถูกต้อง เพราะวันนั้นเป็นวันรับสมัครเอง ยังไม่รู้ผลการสอบเลย
ที่กล่าวมาเป็นการทำที่เสี่ยง เสียวมากๆ คิดว่าไม่แนะนำให้คนอื่นทำแน่ๆ
เมื่อวันประกาศผลสอบมาถึง โชคดีที่สอบได้ ทุกอย่างก็เลยไม่สูญเปล่า กลายเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องไป มันเหมือนเหรียญสองด้านยังไงนะ ถูกหรือผิดเนี่ย..
จากตรงนี้เราก็เดินกันต่อไป มีเพื่อนของหยกเค้าสอบได้แต่ไม่ได้จองหอไว้ ก็ชักชวนกันมาอยู่ด้วยกัน เราก็ไม่ได้ให้คำตอบกันทันทีหรอก หลังจากคุยกันจนได้ข้อสรุปว่า
ก็ดีเหมือนกันนะ สองคนอยู่ด้วยกัน ก็ได้อะไรเพิ่มมากขึ้นนะ
มีความสุขขึ้น, มีมือเป็น 4 มือ, 4 ลูกกะตา ,2 สมอง ,2 ปาก ...ทั้งหมดก็ได้ช่วยกัน ไม่เหงามากนัก
อย่างนี้ละมั้งที่เรียกว่า 2คนเพื่อนตาย
ก็เลยตกลงว่าจะอยู่กับเพื่อนซึ่งได้เรียนกันมาตั้งแต่ ป.1แล้ว
งานนี้คงอยู่กันไปอีกนานละมั้ง... แต่ก็มีทางออกไว้นะ เราสามารถแยกกันได้โดยไม่ต้องมีสาเหตุที่สำคัญคือไม่โกรธกันนะ เด็กและผู้ปกครองก็รับทราบ
ครอบครัวเราและเค้าทำงานด้านสาธารณสุขเหมือนกัน คงเข้ากันได้มั้ง..
อยู่หอพักสองคนเพื่อเรียนในเมืองใหญ่ ได้อะไรมากว่าอยู่คนเดียวนะ
