ความมั่นคงทางอาหารที่แท้จรงสำหรับผู้บริโภคที่ไม่ได้เป็นผู้ผลิตหาใช่คือการมีเงินไปจับจ่ายใช้สอยซื้อข้าวปลาอาหารมาบริโภคเท่านั้นมันต้องหมายรวมไปถึงว่าอาหารนั้นปลอดภัยเพียงพอและมีทางให้ผู้ซื้อได้เลือกสรร ไม่ใช่ต้องซื้อต้องกินเพราะถูกชวนให้เชื่อหรือเพราะไม่มีอะไรให้เลือก ซึ่งทุกวันนี้ตลาดอาหารของชาวเมืองทั้งปวงล้วนตกอยู่ในสภาพนั้น
มีข้าวบรรจุถุงกี่ชนิดให้เลือกหุง ผักกี่อย่างให้เลือกกิน หมู เนื้อ ปลา ไก่มาจากกี่ฟาร์มกี่บริษัทที่ผูกขาด กระทั่งอาหารที่ว่าเป็นอาหารอินทรีย์ปลอดภัยจากสารพิษ ก็ตกอยู่ในกลไกการตลาดที่ผูกขาดโดยบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มือยาวสาวได้สาวเอา และจะเอาทุกอย่างที่ขวางหน้าเมื่อเห็นท่าว่าจะโกยเงินจากผู้บริโภคได้
ลองเดินย้อนเส้นทางอาหารที่ไม่มีสิทธิ์เลือก ซึ่งสืบเนื่องมาตั้งแต่ผู้ผลิตหรือคนเพาะปลูกที่ถูกครอบคลุมมาอีกที และนับวันจะหนักข้อขึ้น ด้วยเทคโนโลยีชีวภาพที่สูงขึ้นตามความฉลาดแฝงฉ้อฉลของกลุ่มทุน วิศวพันธุกรรมทุกวันนี้สามารถตัดต่อได้ทุกอย่างยีนของสัตว์เข้าไปอยู่ในพืช ยีนของพืชเข้าไปสู่ในสัตว์ และไม่แน่ว่าทั้งพืชทั้งสัตว์อาจมียีนของคนปะปนอยู่ด้วย ถ้าเป็นเช่นนั้นเท่ากับว่าเราอยู่ในยุคสมัยคนกินคนที่เป็นรูปธรรมจริงๆ
พันธุวิศวกรรมเหล่านี้กล่าวอ้างว่าเพื่อพัฒนาพันธุ์พืชให้แข็งแกร่งมีความต้านทานต่อโรคแมลง หรืออะไรอีกแล้วแต่จะว่ากันไป เพราะยังมีข้อให้ว่าและข้อให้อ้างอีกบานตะไทถ้าหากพวกมันคิดจะทำ สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าทำออกมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับแหล่งผลิตอาหารและกระเพาะของคนเรา
ความมั่นคงทางอาหารไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะใครที่สามารถควบคุมอาหารการกินของโลกได้ ก็เท่ากับว่าสามารถครอบครองโลกได้โดยไม่ต้องใช้นิวเคลียร์หรือทำสงครามอาวุธอื่นใด
