ภาษาไทย

     หลังจากที่ดิฉันได้สอนหนังสือเด็กๆมาระยะหนึ่ง ดิฉันสังเกตุว่า เด็กๆ อ่านหนังสือได้ช้า เขียนไม่ค่อยถูกต้อง ซึ่งแตกต่างจากตอนที่ดิฉันอายุเท่าๆกับเด็กเหล่านั้น แต่ไม่ได้เป็นเพราะว่าดิฉันเก่งกว่าหรอกนะ แต่อาจเป็นเพราะว่าตอนนั้น ครูให้ความสำคัญกับภาษาไทยมาก ดิฉันจำได้ว่า ช่วงที่เรียนอยู่ประถม ต้องคัดลายมือตัวบรรจงเต็มบรรทัดมาส่ง 1หน้ากระดาษทุกวัน หากวันไหนใครเขียนแบบสุกเอาเผากิน ขอให้มีส่ง ก็จะโดนครูทำโทษด้วนการโดนตีบวกกับต้องไปคัดลายมือเพิ่มจากหนึ่งหน้าเป็นสองหน้า แล้วก็ต้องอ่านหนังสือให้ครูฟังทุกวัน ทีละคน หากอ่านตรงไหนผิดครูก็จะช่วยบอก ช่วยอธิบายให้ฟัง เลยส่งผลให้ดิฉันชนะเลิศการประกวดคัดลายมือระดับจังหวัด และได้รางวัลรองชนะเลิศการประกวดกล่าวสุนทรพจน์ระดับภาคกลางและภาคตะวันออก (ช่วงที่เรียนอยู่ ม. ปลาย)    ดิฉันนึกย้อนไป ทำให้เข้าใจว่าทำไมครูถึงต้องเคี่ยวเข็ญเรา ผลประโยชน์ที่ได้รับก็คือตัวเราเอง แต่คนที่เหน็ดเหนื่อยในการเคี่ยวเข็ญเราก็คือ "ครู" 

     ดิฉันมุ่งมั่นกับตัวเองว่า ดิฉันจะทุ่มเทตัวเองเพื่อลูกศิษย์ เหมือนที่ครูทุ่มเทให้กับดิฉัน