ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
๑. ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
อตฺตา   หิ  อตฺตโน  นาโถ
๒. ปัญญาย่อมประเสริฐกว่าทรัพย์
ปญฺญาว   ธเนน  เสยฺโย
--------------- ---------------
๓. คนขยันย่อมหาทรัพย์ได้
อุฏฺฐาตา   วินฺทเต  ธนํ
๔. คนโง่   คนพาล  ไม่ควรเป็นผู้นำ
พาโล   อปริณายโก
--------------- ---------------
๕. ชนะตนนั่นแหละประเสริฐกว่า
อตฺตา  หเว   ชิตํ  เสยฺโย
๖. พูดอย่างไร   ทำได้อย่างนั้น
ยถาวาที   ตถาการี
---------------
---------------
๗. คำจริงเป็นสิ่งไม่ตาย
สจฺจํ  เว   อมตา  วาจา
๘. การกู้หนี้   เป็นทุกข์ในโลก
อิณาทานํ   ทุกฺขํ  โลเก
---------------
---------------
๙. บัณฑิตย่อมฝึกตน
อตฺตานํ   ทมยนฺติ  ปณฺฑิตา
๑๐. ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก
ททมาโน   ปิโย  โหติ
---------------
---------------
๑๑. จงเตือนตนด้วยตนเอง
อตฺตนา   โจทยตฺตานํ
๑๒. ความสุขอื่น   ยิ่งกว่าความสงบใจไม่มี
นตฺถิ   สนฺติปรํ  สุขํ
---------------
---------------
๑๓. บิดามารดา   เป็นบุรพาจารย์ของบุตร
บุพฺพาจาริยาติ   วุจฺจเร
๑๔. คนเห็นแก่ตัว   เป็นคนสกปรก
อตฺตตฺถปญฺญา   อสุจี  มนุสฺสา
---------------
---------------
๑๕. ความมีสติป้องกันความเลวร้ายได้
สติ  เตสํ   นิวารณํ
๑๖. คนโกรธ ย่อมฆ่าได้ แม้มารดาของตน
หนฺติ   กุทโธ  สมาตรํ
---------------
---------------
๑๗. ฟังด้วยดี ย่อมได้ปัญญา
สุสฺสูสํ  ลภเต   ปญฺญํ
๑๘. เมื่อคบคนดีกว่าตน ตนเองก็ดีขึ้นมาทันที
เสฏฺฐมุปคมญฺจ   อุเทติ  ขิปฺปํ
--------------- ---------------
๑๙. อยู่ร่วมกับคนชั่ว ย่อมมีแต่ความทุกข์
ทุกฺโข  พาเลหิ   สํวาโส
๒๐. คนเกียจคร้าน ย่อมไม่พบความสุข
นาลโส  วินฺทเต   สุขํ