การเดินทาง

เวลาที่เดินผ่านชีวิตแต่ละนาที 
กับลมหายใจที่ยังอยู่... 
อยู่เพราะต้องอยู่... หรืออยู่เพราะอยากอยู่...
เวลาก็ไม่เคยสนใจที่จะถาม หรือเป็นคำตอบให้ใคร...

เพราะเวลาไม่มีชีวิต...
เวลาเป็นแค่เครื่องกำหนด
ระยะการหายใจของคน...
และเป็นแค่เครื่องบอกว่าแท้จริง...ชีวิตนั้นว่างเปล่า
ไม่มีอะไร ไม่มีแม้ใครที่จะเป็นของใครถาวร...
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เหมือนเวลาที่เดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดจบ...

อย่าไปยึดมั่นกับใครคนใดคนหนึ่ง
แม้จะรู้ว่าคนคนนั้น เป็นของเรามานาน...
เพราะแท้จริงไม่มีใครเป็นของเรา...
ทุกคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง...
หนึ่งชีวิตหนึ่งคนไม่สามารถรวมสองคนเป็นหนึ่งชีวิตได้

วิญญาณคนละดวง และหัวใจก็คนละดวง...
แม้ครั้งหนึ่งสองหัวใจจะรวมเป็นหนึ่ง
แต่ไม่ได้หมายถึงหลอมละลายเข้าเป็นหนึ่งหัวใจได้ 
     
ในทางปฏิบัติ...
เมื่อถึงเวลาปล่อย... ก็ต้องปล่อย
บางคนเหมือนกับการปล่อยเวลา ให้เดินผ่านชีวิตไป...
เวลาไม่อาจหยุดรอให้ร้องไห้เสร็จ แล้วเดินต่อ
 
นอกจากจะหยุดร้องไห้...
แล้วปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปเงียบๆ