อัตชีวประวัติของอดีตขอทานที่ทุกคนเคยเย้ยหยัน เขายืนหยัดต่อสู้กับชีวิตจนได้เป็น “บุคคลดีเด่นของไต้หวัน" เพราะใจที่...ไม่ยอมแพ้ เพียงคำเดียว”
...ไล่ตงจิ้น เติบโตมาในครอบครัวขอทานที่ทุกคนเคยเย้ยหยัน ดูถูก มีพ่อตาบอด แม่กับน้องชายคนโตปัญญาอ่อน ทั้งหมด 14 ชีวิตที่เขาต้องเลี้ยงดู เขาต่อสู้กับชีวิต อยู่ท่ามกลางสังคมปัจจุบันที่ผู้คนไม่ต้องต่อสู้แย่งชิงเยี่ยงยุคสงคราม แต่เขากลับต้องต่อสู้ทุกอย่างเพียงเพื่อให้คนในครอบครัวทั้ง 14 ชีวิตได้มีข้าวกิน มีชีวิตรอดถึงวันรุ่งขี้น เขาขอทานตั้งแต่เขาจำความได้ ติดสอยห้วยตามพ่อตาบอดและพี่น้องไปทุกหนทุกแห่ง แม้จะขอทานท่ามกลางพายุฝน ผ่านคืนวันอันหนาวเหน็บ หลายครั้งที่ไม่ได้อะไรเลย เขาถึงกับต้องแย่งข้าวหมากิน ดื่มน้ำในท้องร่อง...
ชีวิตเขาเคยท้อแท้จนถึงขั้นฆ่าตัวตาย แต่แล้วด้วยใจที่ ''ไม่ยอมแพ้'' เขาจึงต่อสู้ชีวิตเรื่อยมา ตลอดระยะเวลาหกปีที่เรียนอยู่ชั้นประถม เขาอาศัยไฟข้างถนนต่าง ๆ หลังจากขอทานเพื่ออ่านหนังสือเรียน เขาได้รับใบประกาศเกียรติคุณทั้งหมดมากกว่า 80 ใบ ทุกรายการเขาได้ที่ 1 รางวัลเป็นพลังอย่างเดียวที่ผลักดันให้เด็กที่มี "ชีวิตสวะ" คนหนึ่งมีกำลังใจที่จะต่อสู้กับชีวิตอย่างกล้าหาญต่อไป แต่ใบประกาศเกียรติคุณแผ่นบาง ๆ เทียบไม่ได้กับอาหารที่เขาขอทานมาได้สักมื้อ เทียบอะไรไม่ได้กับการหาที่ซุกหัวนอน ที่พอจะใช้กันแดดบังฝนให้คนทั้งครอบครัว จนแล้วจนเล่าที่มีแต่เรื่องร้าย ๆ คอยจ้องทำลายให้เขาล้มลง แต่กลับทำให้เขาเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม และสู้ชีวิตจนได้เป็น
"บุคคลดีเด่นของไต้หวัน" อะไรเล่า...ที่ทำให้เขาก้าวสู่จุดที่เรียกว่าความสำเร็จ อะไรเล่า...ที่ทำให้เขามีวันนี้ เพราะฟ้าชะตาลิขิตหรือ?? นี่คือตัวอย่างของคนที่
"ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต" ที่คนไทยทุกคนควรศึกษา โดยเฉพาะเยาวชนคนรุ่นใหม่...
